Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta powołując się na art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b i art. 55 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415) oraz art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) odmówił M.K. przyznania stypendium dla osoby kontynuującej naukę od dnia [...] r.
Uzasadniając decyzję organ wskazał, że w dniu [...] r. M.K. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Następnie w dniu [...] r. do organu wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie stypendium, z uwagi na podjęcie od [...] r. nauki na Uniwersytecie [...], Wydział [...]. Karty archiwalne skarżącej zawierają dokumenty potwierdzające kwalifikacje zawodowe:
- - certyfikat ukończenia szkolenia wstępnego z wiedzy o produktach finansowych poświęconych tematyce kart kredytowych [...],
- - świadectwo ukończenia szkolenia w zakresie "Nowoczesnych metod rozpoznawania autentyczności dokumentów publicznych – polskich znaków pieniężnych, dokumentów potwierdzających tożsamość oraz dokumentów administracyjnych,
- - certyfikat ukończenia Szkółki [...] Banku jako Doradca [...] Banku,
Co wskazuje, że skarżąca posiada kwalifikacje do wykonywania pracy jako doradca bankowy.
W oparciu o powyższe organ uznał, że M.K. nie spełnia warunków do uzyskania stypendium dla osoby kontynuującej naukę, ponieważ posiada kwalifikacje zawodowe poświadczone ww. dokumentami.
Odwołując się od ww. decyzji M.K. podniosła, iż pozbawiona jest ona uzasadnienia prawnego, albowiem wymienione zaświadczenia i szkolenia w rzeczywistości nie uprawniają do wykonywania zawodu. Były to zwykłe szkolenia zawodowe przyuczające do pełnienia obowiązków na danym stanowisku. Natomiast posiadane przez nią wykształcenie średnie ogólnokształcące, nie stanowi kwalifikacji zawodowych w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r.
Wojewoda decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że M.K. posiada kwalifikacje zawodowe do wykonywania zawodu doradcy bankowego, co potwierdzają zgromadzone w aktach certyfikaty i świadectwo. Zatem brak jest podstaw do przyznania skarżącej stypendium z tytułu podjęcia nauki, ponieważ środek ten skierowany jest wyłącznie do jednej z kategorii bezrobotnych będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy, tj. bezrobotnych bez kwalifikacji zawodowych.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze M.K. wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji, przytaczając argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, należało zbadać zgodność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji przede wszystkim z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów administracji w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.).
Przepis art. 55 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że bezrobotnemu bez kwalifikacji zawodowych, który w okresie 12 miesięcy od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy podjął dalszą naukę w szkole ponadgimnazjalnej dla dorosłych, będącej szkołą publiczną lub niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej albo w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, starosta na wniosek bezrobotnego, może przyznać stypendium w wysokości 100% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez okres 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia nauki zgodnie z programem nauczania.
Definicję osoby bezrobotnej bez kwalifikacji zawodowych zawiera z kolei art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w myśl którego przez pojęcie osoby bezrobotnej bez kwalifikacji zawodowych rozumie się bezrobotnego nieposiadającego kwalifikacji do wykonywania jakiegokolwiek zawodu poświadczonego dyplomem, świadectwa, zaświadczeniem instytucji szkoleniowej lub innym dokumentem uprawniającym do wykonywania zawodu.
Stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie jest bezsporny. M.K. w dniu [...] zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy. Następnie w dniu [...] złożyła wniosek o przyznanie stypendium z tytułu podjęcia dalszej nauki na Uniwersytecie, Wydział [...]. Źródłem sporu do jakiego doszło między skarżącą a organami zatrudnienia jest interpretacja wyżej cytowanego art. 55 ust. 1 odnośnie spełnienia przez M.K. przesłanek umożliwiających przyznanie wnioskowanego stypendium. Organ uznał bowiem, iż skarżąca nie jest osobą bezrobotną bez kwalifikacji zawodowych, ponieważ posiada kwalifikacje zawodowe do wykonywania zawodu doradcy bankowego, co potwierdzają zgromadzone w aktach certyfikaty i świadectwo. Natomiast w ocenie skarżącej wymienione zaświadczenia i szkolenia w rzeczywistości nie uprawniają do wykonywania zawodu, a jedynie przyuczały do pełnienia obowiązków na danym stanowisku.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska zajętego przez organ. Z akt sprawy wynika, że skarżąca ukończyła kursy potwierdzone uzyskaniem certyfikatu obejmujące wstępne szkolenie na temat kart kredytowych, rozpoznawania autentyczności polskich znaków pieniężnych oraz doradcy juniora [...] Banku. W ocenie organu powyższe zaświadczenia i certyfikaty powodują, iż skarżąca posiada kwalifikacje zawodowe do wykonywania zawodu doradcy bankowego.
Kwalifikacje zawodowe rozumiane są jako zestaw wiedzy i umiejętności wymaganych do realizacji składowych zadań zawodowych (w wybranej specjalności). Wynikają z określonych dokumentów – świadectw, dyplomów, zaświadczeń instytucji szkoleniowych. Wymagania kwalifikacyjne w stosunku do niektórych kategorii pracowniczych zostały określone w pragmatykach służbowych. W zakresie nieuregulowanym w tych pragmatykach, kwalifikacje zawodowe wymagane w do wykonywania pracy określają w sposób szczegółowy taryfikatory kwalifikacyjne, stanowiące składnik układów zbiorowych pracy, regulaminów wynagradzania oraz rozporządzeń płacowych Ministra Pracy i Polityki Socjalnej.
Podstawowymi miernikami kwalifikacji zawodowych pracowników są wykształcenie i staż pracy. W ramach wykształcenia określa się niekiedy szczegółowo kierunek ukończonych studiów lub szkoły. Od pracowników wymaga się również często posiadania nie jakiegokolwiek okresu zatrudnienia, a stażu pracy odpowiadającego charakterowi pracy na powierzonym stanowisku.
Organ ocenił, że szkolenia, które odbyła skarżąca przesądzają o posiadaniu kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu doradcy bankowego, jednakże z uzasadnienia decyzji nie wynika na jakiej podstawie zajął takie stanowisko w sprawie. Organ w żaden sposób nie wykazał, bowiem że dokumenty te jednoznacznie przesądzają o posiadaniu kwalifikacji zawodowych i uprawniają do wykonywania zawodu doradcy bankowego oraz, że są niezbędne do wykonywania tego zawodu.
Stwierdzić więc należy, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie dokonał wyczerpujących ustaleń faktycznych i nie rozważył wszystkich istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Natomiast w myśl art. 7 K.p.a. organ zobowiązany jest podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy, a w myśl art. 8 K.p.a. do prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. Są to kardynalne zasady postępowania administracyjnego. Organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.).
W tym stanie rzeczy należało uznać zasadność skargi i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylić zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą.