Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. znak [...] wydaną na podstawie art. 37k ust.1 i art 6 pkt 15 lit.b ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 104 kpa Starosta odmówił przyznania S. D. świadczenia przedemerytalnego uznając, że nie spełnia on warunków do nabycia tego świadczenia, ponieważ nie został zwolniony z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym ostatnio był zatrudniony.
Po rozpatrzeniu odwołania S. D., Wojewoda decyzją z dnia [...]r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż uprawnienia S. D. do uzyskania świadczenia przedemerytalnego mogą być rozważane wyłącznie w zakresie spełnienia przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy. Zgodnie z tymi przepisami, świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn. Z dokumentacji sprawy wynika, że S. D.: posiadając status bezrobotnego, uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych, wymagany wiek i okresy zatrudnienia uprawniające do emerytury, nie spełnił jednego z wymaganych warunków, tj. nie został zwolniony z przyczyn dotyczących zakładu, w którym był ostatnio zatrudniony.
Stosunek pracy w ostatnim zakładzie wygasł z dniem ukończenia pracy, dla wykonania której został zawarty, tj. z dniem [...] r. /świadectwo pracy z [...] r., wystawione przez Urząd Gminy w [...]/. S. D. nie mógł więc uzyskać prawa do świadczenia przedemerytalnego i z tych względów brak jest podstaw do uchylenia decyzji Starosty.
Na powyższe stanowisko nie mogą mieć wpływu okoliczności podjęcia zatrudnienia u ostatniego pracodawcy, opisane w odwołaniu oraz odczucia S. D., że czuje się pokrzywdzony i wprowadzony w błąd, gdyż zapewniano go, że w konsekwencji podjęcia ostatniego zatrudnienia będzie mógł nabyć prawo do świadczenia przedemerytalnego. Rozstrzygają o tym powołane wyżej przepisy prawa, od których organy administracji zatrudnienia nie mogą wprowadzać żadnych wyjątków.
Powyższą decyzję ostateczną S. D. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu, a w szczególności podniósł, iż obiecywano mu, iż po zakończeniu zatrudnienia zaproponowanego mu przez Urząd Gminy, będzie mógł uzyskać świadczenie przedemerytalne. Winę za treść umowy ponosi Urząd Gminy w [...], który go zatrudniał. Gdyby umowę o pracę zawarto na czas nieokreślony i następnie rozwiązano z nim stosunek pracy to mógłby otrzymać świadczenie.
Czuje się rozgoryczony i oszukany. Powołał się też na bardzo trudną sytuację życiową i finansową własną i rodziny /niepełnosprawność żony/.
Zdaniem skarżącego - swą długoletnią pracą zasłużył sobie na świadczenie przedemerytalne.
Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Sąd ten sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Rzeczą sądu administracyjnego jest zatem ocena i rozstrzygnięcie, czy zaskarżony akt administracyjny, w tym wypadku decyzja odmawiająca przyznania skarżącemu świadczenie przedemerytalnego, odpowiada prawu.
Dokonana pod tym kątem ocena zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do uwzględnienia skargi, albowiem odpowiada ona prawu.
Organ administracji publicznej wydający decyzję musi ściśle przestrzegać zasady praworządności, polegającej na oparciu decyzji na konkretnych przepisach prawa.
W rozpatrywanej sprawie chodzi o przepis art. 37k ust.1 ustawy z 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu,/którego treść organ I instancji przytoczył w uzasadnieniu swej decyzji.
Skarżący posiadając wiek [...] lat nie spełnia warunków z pkt 1 tego przepisu. W tym przypadku wymagane jest ukończenie przez mężczyznę 63 lat.
Natomiast przypadek określony w pkt 2 ma zastosowanie w sytuacji, gdy bezrobotny oprócz osiągnięcia wieku 55 lat i 35 lat okresu uprawniającego do emerytury, skarżący wykaże, iż stosunek pracy został z nim rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Decydują o tym wymagane dokumenty – umowa o pracę oraz świadectwo pracy.
Organ wydający decyzję nie może kierować się innymi względami i przesłankami niż określone w przepisie prawa i wynikami przeprowadzonego postępowania zawartego w zebranym materiale dowodowym.
Z przedłożonych przez skarżącego dokumentów tj. umowy o pracę oraz świadectwa pracy obejmującego ostatni okres zatrudnienia wynika, iż była to umowa o pracę na czas określony, która ulegał rozwiązaniu /wygasła/ po upływie okresu, na który została zawarta. Skarżący podpisując tę umowę i przystępując do pracy zaakceptował wszystkie jej warunki. Subiektywne poczucie krzywdy i oszukania go przez podmiot zatrudniający czy też trudna sytuacja rodzinna nie mogą mieć wpływu na przyznanie uprawnienia ściśle uregulowanego przepisami prawa.
Zaskarżonej decyzji nie można zatem zarzucić, iż wydana ona została z naruszeniem prawa.
W tym stanie rzeczy skarga nie może być uwzględniona i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.