Uzasadnienie
Po otrzymaniu zawiadomienia w przedmiocie wyznaczenia terminu rozprawy w sprawie rozpoznania skargi U.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania pomocy, skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Mając na uwadze ustawowy obowiązek złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, wezwaniem Sądu z dnia [...] zobowiązano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez wypełnienie formularza PPF i nadesłanie go do akt sprawy, w terminie 7 dni, od daty otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu [...]. W tym samym dniu skarżąca złożyła wypełniony formularz PPF.
Wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie ma nikogo na utrzymaniu, zamieszkuje w mieszkaniu komunalnym o powierzchni 33 m2. Skarżąca utrzymuje się z emerytury w wysokości [...] zł, dodatkowo otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny w kwocie [...] zł.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3 cyt. artykułu).
Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przywołane przepisy regulujące instytucję prawa pomocy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. zatem to rzeczą wnioskodawcy jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
W niniejszej sprawie referendarz sądowy uznał, że wnioskodawczyni z uwagi na swoją sytuację osobistą oraz materialną i dochodową nie ma obiektywnej możliwości poniesienia kosztów związanych z ustanowieniem adwokata.
W konsekwencji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.