Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2023 r., nr [...] uchyliło w całości decyzję Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej, wydaną z upoważnienia Burmistrza G., z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...] w sprawie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej.
Nie zgadzając się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej pismem z dnia 16 marca 2023 r. wniósł sprzeciw do tutejszego Sądu na ww. decyzję Kolegium z dnia [...] lutego 2023 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie sprzeciwu, wskazując między innymi, że Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej nie jest stroną postępowania toczącego się w przedmiotowej sprawie oraz że działał w sprawie z upoważnienia Burmistrza G. - jako organu jednostki samorządu terytorialnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Sprzeciw jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 t.j.), dalej jako–"P.p.s.a" do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 "P.p.s.a." uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 28 k.p.a. pojęcia strony nie można odnieść do podmiotu występującego w sprawie w charakterze organu administracyjnego, dopuszczenie zaś możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który orzekał w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej zaś - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Odnosi się to także do organu pierwszej instancji, któremu żaden przepis nie przyznaje uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, lex nr 197511).
Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w systemie prawa obowiązuje zasada, według której rola organu orzekającego nie może być łączona, bądź zamienna z rolą strony w danej sprawie.
W niniejszej sprawie sprzeciw został wniesiony przez Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej - podmiot działający z upoważnienia Burmistrza G.. Oznacza to, że skargę do sądu administracyjnego wniósł Organ pierwszej instancji, który nie zgodził się z decyzją Organu odwoławczego.
W orzecznictwie sądowym, jak i doktrynie, utrwalone jest stanowisko, że z posiadaniem interesu prawego nie można utożsamiać obowiązku wykonywania przez organ samorządu terytorialnego ustawowych, czy powierzonych mu zadań z zakresu administracji publicznej, zaś uprawnienie do rozstrzygania indywidualnych spraw w formie decyzji administracyjnej przez organ, wyklucza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę (organ) jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym lub na drodze postępowania sądowoadministracyjnego. Jednostka samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może być bowiem wykorzystane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli instancyjnych, a zatem może być uruchamiane tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt I OPS 2/15).
Podsumowując stwierdzić należy, że Organ, który w I instancji wydał decyzję w sprawie ustalenia wysokości odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej, nie posiada w przedmiotowej sprawie legitymacji do wniesienia sprzeciwu do Sądu. Nie jest bowiem dopuszczalna sytuacja, aby Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej, działający z upoważnienia Burmistrza G., w tej samej sprawie występował raz jako Organ wydający orzeczenie merytoryczne, a innym razem jako podmiot kwestionujący rozstrzygnięcie Organu odwoławczego.
W tym stanie rzeczy, sprzeciw jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. 64b § 1 P.p.s.a.