Uzasadnienie
H. S. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia [...] r. o ustaleniu skarżącej wysokości opłat podlegających zwrotowi, wniesionych zastępczo przez Gminę K., za pobyt E. W. w Domu Pomocy Społecznej w J. oraz o zobowiązaniu do zwrotu tych opłat.
Strona zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania skargi przez sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd po przekazaniu mu skargi może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Możliwość wstrzymania wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W świetle ww. przepisu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego. Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu. Sąd nie jest również uprawiony do wyjścia poza granice żądania wniosku. We wniosku tym strona musi wyraźnie określić konkretnie jakiego aktu się domaga wstrzymania, a nadto wskazać konkretne okoliczności świadczące o jego zasadności. Strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować i udokumentować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania konkretnego aktu.
Przedmiotem sprawy objętej skargą i wnioskiem skarżącej o wstrzymanie, jest postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego. Wyjaśnić więc należy, że na podstawie ww. przepisu wstrzymaniu mogą podlegać akty administracyjne, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, jak również dotyczy aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą których zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Co do zasady cech wykonalności nie mają akty odmowne, jak również akty, które dla spowodowania określonego w nich stanu faktycznego lub prawnego nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów, a także większość postanowień (mających co do istoty charakter proceduralny).
Zaskarżone postanowienie nie posiada przymiotu wykonalności w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdza ono jedynie brak przesłanek do wszczęcia postępowania administracyjnego. Postanowienie tego rodzaju ze swej istoty nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych, nie może więc podlegać wykonaniu. Skarżąca nie objęła swym wnioskiem innych aktów wydanych w sprawie.
Kierując się powyższym uznać należy, że wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie, o czym Sąd orzekł, jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.