Uzasadnienie
A. G., pismem z dnia 18 marca 2008 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wyżej wymienione postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Zarządzeniem z dnia 29 kwietnia 2008 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu, pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia o wezwaniu został doręczony skarżącemu w dniu 9 maja 2008 r. W dniu 13 maja 2008 r. skarżący uiścił wpis.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, jak również na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W świetle powyższej regulacji stwierdzić należy, że podstawową przesłanką warunkującą zaskarżenie postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie chyba, że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty.
Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym – jak w niniejszej sprawie – na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracji publicznej w trybie administracyjnym. Przy czym nie określa on w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu załatwiającego daną sprawę, ma to zażalenie rozstrzygnąć.
Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracji publicznej właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczących poszczególnych kwestii – jak w tym przypadku bezczynności organu – wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje na nie zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie mogą zatem podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego (vide: postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05).
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę A. G., jako niedopuszczalną, należało odrzucić.
Nadto, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) ww. ustawy, Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego, jeżeli odrzucenie nastąpiło przed wysłaniem odpisu środka odwoławczego innym stronom.