Uzasadnienie
G. S. w dniu 15 lipca 2008 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, odrzucające jego skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie wymeldowania. Jednocześnie skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
Zgodnie z zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 21 lipca 2008 r. - w związku ze złożonym wraz ze skargą wnioskiem o przyznanie prawa pomocy – został przesłany skarżącemu urzędowy formularz tego wniosku (PPF) celem jego wypełnienia i nadesłania do akt sprawy.
W dniu 28 lipca 2008 r. (data nadania pisma) skarżący złożył wniosek o prawo pomocy na formularzu PPF, a także przedłożył do akt przekaz pocztowy z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. na swoje nazwisko na kwotę 624,87 zł z tytułu świadczenia za lipiec 2008 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1), w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2).
Sąd dokonał oceny sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego na podstawie informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz na podstawie informacji wynikających z przedłożonych do sprawy dokumentów. Skarżący podał we wniosku, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych ze względu na trudną sytuację majątkową. Jedynym dochodem skarżącego jest renta w wysokości 624 zł netto miesięcznie. Powyższa kwota wydatkowana jest na utrzymanie skarżącego, w tym opłaty za gaz, światło, lekarstwa, żywność itp. Okazjonalnie skarżący korzysta z pomocy materialnej matki, która utrzymuje się z otrzymywanej emerytury w wysokości 1023 zł miesięcznie.
Dodatkowo skarżący oświadczył, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe oraz że posiada garaż, jak również że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Z przedłożonego do akt sądowych pisma skarżącego z dnia 17 lipca 2008 r. wynika ponadto, że skarżący od 12 lat leczy się psychiatrycznie.
Należy zauważyć, że prawo pomocy jest ze swej natury instytucją wyjątkową, stosowaną tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych można zaliczyć osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia, bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Może być więc stosowane jedynie w przypadku osób rzeczywiście ubogich, dla których uiszczenie kosztów sądowych oznaczałoby konieczność drastycznego uszczuplenia środków przeznaczonych na zaspokojenie podstawowych potrzeb.
Analiza przedstawionej przez skarżącego sytuacji majątkowej i rodzinnej, w jakiej się znajduje (w szczególności otrzymywanie emerytury w kwocie netto 624,87 zł miesięcznie i przewlekła choroba) prowadzi do wniosku, że nie jest ona zadowalająca i nie pozwala na poniesienie przez niego kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Wobec powyższego, na podstawie przepisu art. 245 § 3 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono o zwolnieniu skarżącego od kosztów sądowych.