Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. T. R. – działając w imieniu własnym – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. znak [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia K. R. pozwolenia na budowę sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej na działkach nr [...] położonych w K. obręb K. gmina K. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga T. R. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Wyjaśnić należy, że w każdej sprawie sądowoadministracyjnej sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, zobligowany jest w pierwszej kolejności ocenić dopuszczalność wniesionej skargi przed sądem administracyjnym, ponieważ zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony do tego podmiot.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Tak więc, w świetle ww. przepisu, skarżący o którym mowa w zdaniu pierwszym, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Interes prawny musi wynikać z przepisów prawa, przy czym chodzi tutaj o przepisy prawa materialnego, ustrojowego, jak i procesowego. Innymi słowy, interes prawny musi znaleźć oparcie w przepisach obowiązującego prawa, a poza tym musi być własny i indywidualny. Stąd też, skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" skarżącego rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, LEX nr 742360).
Decyzją z dnia [...] r. nr Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. znak [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia K. R. pozwolenia na budowę sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej na działkach nr [...] położonych w K. obręb K. gmina K..
Decyzje organów obu instancji zostały skierowane do K. R., przy czym uczestnikami postępowania byli współwłaściciele wymienionych wyżej działek położonych w K. T. R. nie jest ani właścicielem, ani współwłaścicielem żadnej z wymienionych działek.
W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że uprawnieniem do wniesienia skargi dysponują jedynie K. R. oraz uczestnicy postępowania, których dotyczy zaskarżona decyzja. T. R. nie był stroną postępowania administracyjnego, a jedynie działał jako pełnomocnik K. R. - upoważniony do reprezentowania wymienionego przed Starostwem Powiatowym i po jego stronie nie występuje interes prawny w złożeniu skargi od decyzji, która dotyczy innych osób. Brak jest więc podstaw do przyjęcia, w oparciu o akta sprawy i powołany przepis art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, by uprawnienie do wniesienia skargi służyło T. R. Na marginesie należy jedynie dodać, że wymieniony nie posiadał pełnomocnictwa do działania w imieniu K. R. w postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę jak również przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym (odwołanie od decyzji Starosty P. wniósł osobiście K. R. zaś skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została złożona przez T. R. działającego w imieniu własnym).
Należy też dodać, że błędne doręczenie T. R. decyzji Wojewody pomimo, że nie jest stroną postępowania ani nie dysponował pełnomocnictwem do działania w imieniu K. R. (na tym etapie postępowania), niewątpliwie nie czyni z niego strony tego postępowania.
Reasumując Sąd uznał, że skarga T. R.§ jest niedopuszczalna. Skarżący nie jest bowiem stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. Z tego względu nie było możliwe merytoryczne badanie trafności podniesionych w skardze zarzutów. Mając ma uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Orzeczenie w przedmiocie zwrotu wpisu wydano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.