Uzasadnienie
Z. L. pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione ponaglenia na bezczynność Wójta Gminy G..
Samorządowego Kolegium Odwoławczego w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie z powodu braku przesłanek do uznania, iż zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 9 oraz § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). W szczególności w odniesieniu do kontroli rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracji w formie postanowień, a taki akt jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W związku z tym, w celu ustalenia, czy postanowienie będące przedmiotem skargi może być kontrolowane przez sąd administracyjny, należy sprawdzić, czy mieści się ono w ww. kategorii postanowień, a więc czy jest ono zaskarżalne zażaleniem, czy kończy postępowanie, bądź też jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty.
Nie ulega wątpliwości, że postanowienie stwierdzające, że organ pierwszej instancji nie dopuścił się bezczynności, wydawane w trybie art. 37 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej jako "k.p.a.") nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, a także nie jest to postanowienie orzekające o istocie sprawy, jako mające charakter wyłącznie procesowy. Jego celem jest jedynie spowodowanie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie (co do istoty) zostało podjęte w sytuacji, gdy organ administracji pozostaje w bezczynności lub w sposób przewlekły prowadzi postępowanie, albo też poinformowanie strony, że jej zarzuty w tym zakresie ocenione zostały jako niezasadne.
Należy zatem zbadać, czy akt ten jest zaskarżalny zażaleniem.
W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi (art. 141 § 1 k.p.a.) lub gdy przewiduje to przepis szczególny. Postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia ponaglenia jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organami niższego stopnia, lecz nie kończy ono postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga o istocie sprawy, a jednocześnie nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia do wniesienia zażalenia.
Wobec tego w orzecznictwie przyjmuje się, że postanowienie tego rodzaju jest niezaskarżalne. Podobne stanowisko wyrażano także przed zmianą treści art. 37 k.p.a., który do 1 czerwca 2017 r. przewidywał środek prawny pod nazwą "zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie", a także na gruncie wcześniej obowiązujących przepisów o postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W konsekwencji tego należy stwierdzić, że postanowienie będące przedmiotem niniejszej skargi nie stanowi aktu, który podlega kontroli sądów administracyjnych, bowiem nie stanowi aktu wymienionego w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienie NSA z 22.02.2017 r., sygn. akt II OSK 233/17, dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, stwierdzając, że skarga, jako obejmująca akt niewymieniony w art. 3 § 2 p.p.s.a., jest niedopuszczalna, odrzucił ją na podstawie 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.