Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 marca 2017 r. W. S., reprezentowana przez adwokata M. M., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. odmawiającą umorzenia nienależnie pobranych w okresie od [...] r. świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie [...] zł na rzecz syna A. K. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji będącej przedmiotem skargi. Wniosek ten nie zawierał uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Nie można mówić o wykonaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu (por. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 24/11, LEX nr 741825).
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja odmawiająca umorzenia nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zaskarżona decyzja ze swej istoty nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania, nie jest źródłem żadnych obowiązków, nakazów czy zakazów. Decyzja ta w żaden sposób nie ingeruje w treść decyzji ostatecznej na podstawie której skarżąca jest zobowiązana zwrócić nienależnie pobrane świadczenie, która jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania, by wykonanie decyzji będącej przedmiotem skargi stwarzało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.