Uzasadnienie
W.S., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...], Nr [...], orzekającą o uznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego za nienależnie pobrane przez skarżącą na rzecz A.K., w okresie [...].
W skardze W.S. zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.
Powołana instytucja ochrony tymczasowej, może znaleźć zastosowanie w przypadku zaskarżenia aktów administracyjnych nadających się do wykonania i wymagających wykonania. Wykonanie aktu oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub przymusowy do takiego stanu rzeczywistości, który jest zgodny z treścią aktu. Na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę.
Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że wniosek skarżącej nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego potrzebę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd uzasadniający oddalenie wniosku.
Po drugie Sąd wskazuje, że zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane świadczenie z funduszu alimentacyjnego. Decyzja wydana w takim przedmiocie nie ma cech wykonalności, gdyż nie nakazuje stronie wykonania obowiązku. W istocie decyzja ta jest stwierdzeniem pewnego stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 445/15, opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzje te nie nadają się do wstrzymania wykonania, gdyż nie generują obowiązku konkretnego zachowania się (działania, zaniechania) jej adresata. Następstwa tego rodzaju może wywołać dopiero ewentualna decyzja zobowiązująca do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
Podsumowując Sąd uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności świadczące o potrzebie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.