Uzasadnienie
W.S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., Nr [...], orzekającą o uznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych W.S. za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. w kwocie [...] zł na rzecz A.K. za nienależnie pobrane.
W skardze W.S. zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.
Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Twierdzenia wnioskodawcy powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy.
Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny wniosku, Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedstawiła okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zastosowanie ochrony tymczasowej.
Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie uznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego za świadczenia nienależnie pobrane. Decyzja wydana w takim przedmiocie nie ma cech wykonalności, gdyż nie nakazuje stronie wykonania obowiązku. W istocie decyzja ta jest stwierdzeniem pewnego stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 445/15, opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzje te nie nadają się do wstrzymania wykonania, gdyż nie generują obowiązku konkretnego zachowania się (działania, zaniechania) jej adresata. Następstwa tego rodzaju może wywołać dopiero ewentualna decyzja zobowiązująca do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
Podsumowując Sąd uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności świadczące o potrzebie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.