Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. Prokurator Rejonowy wniósł na podstawie art. 50§ 1, art. 52 § 1 oraz art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] r. w sprawie likwidacji Zarządu A. oraz utworzenia Towarzystwa A. i zmiany uchwały w sprawie prywatyzacji komunalnych lokali mieszkalnych, użytkowych, garaży i budynków, domagając się stwierdzenia na podstawie art. 147 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy stwierdzenia, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa.
Prokurator zarzucał, że uchwała została wydana z pominięciem procedury określonej w art. 11 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127), tj. bez wcześniejszego określenia w drodze uchwały granic gruntów przeznaczonych pod zorganizowane budownictwo wielorodzinne, bez wyłożenia do wglądu zainteresowanych osób projektu tej uchwały na przeciąg 21 dni w siedzibie zarządu gminy projektu tej uchwały, a także bez pisemnego zawiadomienia osób zainteresowanych o wyłożeniu wyżej wymienionej uchwały do wglądu.
Rada Miasta w odpowiedzi na skargę wnosiła o jej odrzucenie ewentualnie jej oddalenie.
Żądanie odrzucenia skargi Rada Miasta umotywowała dwojako:
1/ brakiem wezwania przez prokuratora oraz osoby przez niego reprezentowane do usunięcia przez organ stanowiący gminy naruszenia prawa i uchybienia w ten sposób przepisowi art. 52 §4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;
2/ zaskarżeniem do sądu administracyjnego uchwały, która nie jest prawem miejscowym i która weszła w życie z dniem 1 marca 1998 r., a zatem wniesienie skargi na podstawie art. 53 §3 powołanej wyżej ustawy należy uznać za spóźnione.
Uzasadniając żądanie oddalenia skargi, Rada Miasta wskazała, że zarzut Prokuratora dotyczy jedynie postanowienia uchwały w sprawie przekazania aportem gruntów komunalnych, tj. § 4 uchwały, stąd zaskarżenie jej w całości z powodu naruszenia art. 11 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości jest nieuprawnione. Organ stanowiący gminy podniósł nadto brak interesu prawnego osób w imieniu których Prokurator wystąpił ze skargą albowiem wbrew zarzutom skargi nie zostało naruszone przysługujące im prawo pierwokupu jak również prawa przysługujące tym osobom jako dzierżawcom terenu wniesionego przez Gminę aportem do nowoutworzonej spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), zwanej dalej "P.p.s.a.", prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
Sąd obowiązany był w rozważyć w pierwszej kolejności (przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi), czy skarga została wniesiona z zachowaniem przewidzianego ku temu terminu, a w konsekwencji wypowiedzieć się w tym kontekście co do jej dopuszczalności.
Okolicznością w sprawie bezsporną, wynikającą z § 9 uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] r. w sprawie likwidacji Zarządu A. oraz utworzenia Towarzystwa A. i zmiany uchwały w sprawie prywatyzacji komunalnych lokali mieszkalnych, użytkowych garaży i budynków, zwanej dalej "uchwałą z dnia [...] r.", jest że akt ten wszedł w życie z dniem 1 marca 1998 r. i podlegał ogłoszeniu w sposób miejscowo przyjęty, z wyłączeniem § 7, który wszedł w życie z dniem ogłoszenia uchwały.
Prokurator domagając się merytorycznego rozpoznania skargi nie wykazał, że skarga spełnia wymogi formalne, co zważywszy na treść art. 53 § 3 P.p.s.a. miało pierwszorzędne znaczenie.
W celu rozstrzygnięcia kwestii formalnych najistotniejsze stało się zatem ustalenie, czy przedmiotowa uchwała zawiera przepisy powszechnie obowiązujące.
W myśl art. 94 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego, wydawane na podstawie i w granicach upoważnień ustawowych, obowiązują na terenie działania tych organów. Takie określenie zakresu ich obowiązywania nakazuje zaliczyć je do aktów powszechnie obowiązujących, zawierających normy generalno-abstrakcyjne.
Uchwała będąca przedmiotem skargi została podjęta na podstawie art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 9 lit. f, g oraz h ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Przepis ten stanowi o wyłącznym prawie organu stanowiącego gminy do podejmowania uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących tworzenia i przystępowania do spółek i spółdzielni oraz rozwiązywania i występowania z nich, określania zasad wnoszenia, cofania i zbywania udziałów i akcji przez zarząd, tworzenia, likwidacji i reorganizacji przedsiębiorstw, zakładów i innych gminnych jednostek organizacyjnych oraz wyposażania ich w majątek. Przepis ten dotyczy relacji pomiędzy organami gminy, określając zakres wyłącznej właściwości rady gminy.
Utworzenie przez gminę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wykonującą zadania z zakresu budownictwa społecznego, określenie wysokości jej kapitału zakładowego oraz wysokości udziałów gminy, likwidacja zakładu budżetowego zarządzającego gminnym zasobem komunalnym, a przede wszystkim brak w uchwale z dnia [...] r. norm postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym klasyfikują skarżony akt jako tzw. akt kierownictwa wewnętrznego o charakterze inicjującym.
Skoro przedmiotowa uchwała nie spełnia kryteriów do uznania jej za akt prawa miejscowego, uznać należało, że skarga została wniesiona po terminie określonym w art. 53 § 3 P.p.s.a. i podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w postanowieniu.