Uzasadnienie
- 1. W dniu 21 września 2022 r. M. D. (dalej przywoływany jako: "Strona", "Odwołujący", "Skarżący") wystąpił z wnioskiem do Prezydenta Miasta S. (dalej przywoływany jako: "Organ pierwszej instancji") o przyznanie dodatku mieszkaniowego z mocą wsteczną, tj. od 1 lipca 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. na częściowe pokrycie dodatku na mieszkanie, w którym prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe.
- 2. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] października 2022 r., nr [...], po rozpatrzeniu ww. wniosku, przyznał Stronie dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy, tj. od dnia 1 września 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. w wysokości [...] zł miesięcznie, w tym [...] zł ryczałtu na zakup opału. Jednocześnie Organ ten odmówił Stronie przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od dnia 1 lipca 2022 r. do dnia 31 sierpnia 2022 r.
- 3. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji Organu I instancji w zakresie odmowy przyznania mu dodatku mieszkaniowego z mocą wsteczną, tj. od dnia 1 lipca 2022 r.
W odwołaniu szczegółowo opisał trudności, jakie miały miejsce przy składaniu wniosku w [...] Centrum Świadczeń. Odwołujący wskazał, że w Zakładzie Karnym w G. nie odbywał kary pozbawienia wolności, a jedynie był osobą tymczasowo aresztowaną.
4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (przywoływane dalej jako: "Organ odwoławczy" lub "Kolegium") decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000), w związku z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 2021 ze zm.), utrzymało w mocy ww. decyzję Organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy po przytoczeniu przepisów będących podstawą prawną rozstrzygnięcia wskazał, że jak wynika z materiału dowodowego sprawy (Świadectwa zwolnienia) Skarżący bezspornie w okresie od dnia 12 marca 2022 r. do dnia 16 września 2022 r. pozbawiony był wolności i w dniu 16 września 2022 r. został zwolniony z Zakładu Karnego w G.. Odwołujący miał zatem w Zakładzie Karnym całodobowe utrzymanie.
W ocenie Kolegium bez znaczenia w przedmiotowej sprawie jest okoliczność że, w Zakładzie Karnym w G. nie odbywał On kary pozbawienia wolności, a jedynie był osobą tymczasowo aresztowaną. W tej sytuacji słusznie, zdaniem Organu odwoławczego, Organ I instancji odmówił Stronie przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od dnia 1 lipca 2022 r. do dnia 31 sierpnia 2022 r.
Na poparcie powyższego stanowiska Kolegium powołało wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 52/22.
- 5. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W uzasadnieniu skargi Skarżący wyraził zaniepokojenie w kwestii możliwości pozbawienia go mieszkania lub ograbienia z dobytku. Wyjaśnił, że ma orzeczoną niepełnosprawność w stopniu lekkim (intelektualną).
- 6. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
- 7. W piśmie procesowym z dnia 15 marca 2023 r. Skarżący wyjaśnił między innymi, że w Areszcie Śledczym w G. i Zakładzie Karnym w G. był osobą tymczasowo aresztowaną, czego Organ I instancji nie wziął po uwagę, odmawiając mu przyznania wnioskowanego dodatku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
8. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznanie sprawy zostało dokonane w trybie uproszczonym, na wniosek Organu, przy braku sprzeciwu Skarżącego, zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
9. Istota sporu w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Skarżący należy do osób uprawnionych do otrzymania dodatku mieszkaniowego, wymienionych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.
Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia przedstawiły Organy, a Sąd jedynie dla przypomnienia przytacza treść przepisów.
Zaznaczenia wymaga, że od dnia 1 lipca 2021 r. weszły w życie zmiany ustawy o dodatkach mieszkaniowych wprowadzone art. 11 ustawy z dnia 10 grudnia 2020 r. o zmianie niektórych ustaw wspierających rozwój mieszkalnictwa (Dz.U. z 2021 r., poz. 11).
Stosownie do treści art. 2 pkt 1 ww. ustawy dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje:
- 1) najemcom albo podnajemcom lokali mieszkalnych, zamieszkującym w tych lokalach;
- 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego;
- 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych;
- 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem;
- 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo najem socjalny lokalu.
Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 3 tej ustawy, dodatek mieszkaniowy nie przysługuje osobom przebywającym w: 1) domu pomocy społecznej, 2) młodzieżowym ośrodku wychowawczym, 3) schronisku dla nieletnich, 4) zakładzie poprawczym, 5) zakładzie karnym, 6) szkole, w tym w szkole wojskowej - jeżeli instytucje te zapewniają nieodpłatnie pełne całodobowe utrzymanie.
W rozpatrywanej sprawie Organy obu instancji odmówiły Skarżącemu przyznania dodatku mieszkaniowego za okres od dnia 1 lipca 2022 r. do dnia 31 sierpnia 2022 r. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy (Świadectwo zwolnienia z dnia 16 września 2022 r.) w okresie od dnia 12 marca 2022 r. do dnia 16 września 2022 r. Skarżący przebywał w Zakładzie Karnym w G., w którym zapewnione miał nieodpłatnie pełne całodobowe utrzymanie. Tym samym, jak słusznie wskazał Organ nie ma znaczenia okoliczność podniesiona w treści skargi oraz w piśmie procesowym z dnia 15 marca 2022 r., że przebywając w Zakładzie Karnym był osobą tymczasowo aresztowaną, ponieważ w ww. okresie nie ponosił kosztów utrzymania mieszkania. Wnioskowane przez Skarżącego świadczenie ma pomóc osobie znajdującej się w trudnej sytuacji materialnej, a spełniającej wymogi ustawy, w pokryciu kosztów utrzymania lokalu, w którym osoba ta zamieszkuje.
Podkreślić należy, że przepisy dotyczące zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że muszą być ściśle stosowane bez możliwości odstępstw i to bez względu na szczególnie trudną, indywidualną sytuację osób starających się o dodatek. Prawodawca w sposób bardzo ścisły określił zasady przyznawania i sposób obliczania dodatków mieszkaniowych, nie pozostawiając Organowi administracji orzekającemu w tych sprawach możliwości działania w ramach uznania administracyjnego.
Skoro zatem w przepisach ustawy obowiązującej od dnia 1 lipca 2021 r. dodatek mieszkaniowy nie przysługuje osobom przebywającym w zakładzie karnym, bowiem instytucja ta zapewnia stronie nieodpłatnie pełne całodobowe utrzymanie, to wobec ziszczenia się ustawowej przesłanki negatywnej odmowa przyznania Skarżącemu wnioskowanego świadczenia jest prawnie uzasadniona.
- 10. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.