Uzasadnienie
Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia r. Nr [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz.960 ze zmianami), na wniosek Z. S. wymeldował T. S. z lokalu na Osiedlu [...] w [...].
W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan sprawy, z którego wynikało, że Z. S. z wnioskiem o wymeldowanie T. S. z przedmiotowego lokalu wystąpiła w dniu [...] r. podając, że były mąż trwale opuścił miejsce pobytu stałego bez wymeldowania w [...] r., a miejsce jego pobytu nie jest wnioskodawczyni znane.
Organ I instancji przeprowadził obszerne postępowanie wyjaśniające i na podstawie informacji z Prokuratury Rejonowej oraz Sądu Rejonowego w [...] ustalił, że T. S. nie zgłaszał utrudnień w zamieszkiwaniu w lokalu na Osiedlu Zachód [...] przez byłą żonę oraz nie toczy się żadne postępowanie w tym zakresie, natomiast w oparciu o informacje z Komendy Powiatowej Policji w [...] stwierdził, że T. S. w lokalu tym nie zamieszkuje od [...] r.
Sąd Rejonowy w [...] w dniu [...] r. poinformował organ prowadzący postępowanie w przedmiocie wymeldowania o wniesieniu przez T. S. w dniu [...] r. powództwa przeciwko Z. S. o przywrócenie naruszonego posiadania.
Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji na podstawie art. 97§ 1 pkt 4 Kpa zawiesił postępowanie administracyjne do czasu wydania prawomocnego wyroku przez sąd powszechny w przedmiocie naruszonego posiadania.
Wyrokiem z dnia [...] r.- sygn. akt [...], który uprawomocnił się dnia [...] r., Sąd Rejonowy w [...] oddalił powództwo.
Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji podjął zawieszone postępowanie w przedmiocie wymeldowania i przeprowadził dodatkowe dowody na okoliczność przebywania T. S. w lokalu na Osiedlu [...] w [...]. Świadkowie przesłuchani na okoliczność zamieszkiwania ([...]) potwierdzili, że ich ojciec T. S. nie mieszka w spornym lokalu od [...] r. Podejmował wprawdzie próby zamieszkania, jednakże wszczynał awantury, demolował mieszkanie, niszczył wyposażenie i nie uiszczał żadnych opłat.
Przesłuchany przez organ T. S. stwierdził natomiast, że nie korzysta z lokalu i z tego powodu nie uczestniczy w kosztach, nie posiada kluczy do spornego lokalu, posiada tam natomiast odkurzacz i odzież. Swoje prawo do zamieszkiwania w lokalu wywodzi z pkt XII postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r. w przedmiocie podziału majątku wspólnego, który wykonanie orzeczenia o opróżnieniu lokalu mieszkalnego uzależnił od złożenia przez Miasto [...] oferty zawarcia z [...] umowy najmu lokalu socjalnego.
Organ I instancji powołując się na treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stwierdził, że przepis ten jednoznacznie określa sytuacje, w których dopuszczalne jest wymeldowanie osoby bez jej woli. Podkreślił brak związku zameldowania w lokalu jako czynności rejestracyjnej mającej na celu właściwe prowadzenie ewidencji ludności z tytułem prawnym do lokalu.
W ocenie organu, T. S. opuścił miejsce zameldowania na pobyt stały w sposób trwały i dobrowolny oraz nie dopełnił obowiązku wymeldowania, a zgodnie z wyrokiem Sądu orzeczono brak podstaw do przywrócenia utraconego posiadania. Powyższe okoliczności organ uznał za spełnienie przesłanek niezbędnych do wydania decyzji o wymeldowaniu.
Od decyzji organu I instancji odwołał się T. S. zarzucając, że decyzja ta została oparta na nieprawdziwych faktach. Odwołujący się zarzucił nadto, że organ I instancji nie wziął pod uwagę punktu XII postanowienia Sądu Rejonowego w [...]dotyczącego korzystania z mieszkania po dokonaniu podziału majtku wspólnego.
T. S. podniósł nadto, że organ I instancji nie respektuje przepisów ustawy Prawo spółdzielcze, w szczególności art. 215 tej ustawy.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W ocenie organu odwoławczego, z brzmienia art. 15 ust. 2 ww. ustawy wynika, że jedyną przesłanką wymeldowania jest opuszczenie lokalu. Organ badał zatem, czy przesłanka ta została spełniona i należycie udowodniona w postępowaniu administracyjnym.
Wojewoda stwierdził, że T. S. opuścił lokal na Osiedlu [...] w [...] w [...] r. i nie koncentruje tam swoich interesów życiowych.
Za dokonaniem takich ustaleń, zdaniem organu, przemawia również prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r. oddalający powództwo T. S. przeciwko Z. S. o przywrócenie naruszonego posiadania przedmiotowego lokalu.
T. S. wywiódł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] zarzucając, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa.
Skarżący zarzucał, że akta administracyjne organu I instancji dotyczące jego wymeldowania są niekompletne. W szczególności nie zawierały jego odwołania od decyzji organu I instancji, decyzji Prezydenta [...] o wymeldowaniu skarżącego dnia [...] r. oraz uchylającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia 18 grudnia 2002 r.
T. S. podniósł nadto, że organy orzekające w sprawie pominęły treść postanowienia Sądu Rejonowego w [...] dotyczącego podziału majątku, z którego jednoznacznie wynika prawo skarżącego do zamieszkiwania w spornym lokalu do czasu otrzymania lokalu socjalnego.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podnosząc, że T. S. opuścił lokal na Osiedlu [...] i uczynił to z własnej woli.
Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów dotyczących braku w aktach sprawy decyzji z dnia [...] r. oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. stwierdził, że było to postępowanie odrębne i ze względu na dwa równolegle prowadzone postępowania zostało umorzone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem, a wniesiona skarga jest bezzasadna.
Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zmianami), który stanowi, iż organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Z treści powołanego wyżej przepisu wyłaniają się dwie przesłanki warunkujące wydanie przez organ administracji publicznej decyzji w przedmiocie wymeldowania: opuszczenie miejsca pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnienie obowiązku wymeldowania się.
W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, który skład orzekający w sprawie w pełni podziela, iż opuszczenie bez wymeldowania miejsca pobytu stałego winno być rozumiane w świetle art. 15 ust. 2 jako dobrowolne wyprowadzenie się z miejsca pobytu stałego lub czasowego. Rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu może nastąpić w sposób wyraźny poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyrażać będzie taką wolę danej osoby.
Okolicznością w sprawie bezsporną jest, iż skarżący opuścił miejsce stałego pobytu w kwietniu 1994 r. W sferze przepisów o ewidencji ludności, konsekwencją takiego zachowania się winno być dopełnienie przez skarżącego ciążącego na nim obowiązku wymeldowania się z lokalu, z którego się wyprowadził. T. S. obowiązku tego jednak nie dopełnił i z tego powodu organ administracji publicznej wszczął postępowanie w sprawie wymeldowania na wniosek Z. S. W toku długotrwałego postępowania administracyjnego skarżący nie dowiódł, że miejsce pobytu stałego opuścił wbrew własnej woli. Twierdził wręcz, odpowiadając na zarzut dotyczący opłat za mieszkanie, że nie będzie ponosił tych kosztów, gdyż z mieszkania nie korzysta.
Zauważyć należy, że w sprawie niniejszej organ I instancji wydał merytoryczną decyzję po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu, o które wystąpił T. S. Sąd Rejonowy w [...] powództwo posesoryjne oddalił.
Organy orzekające w sprawie zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych prawidłowo, zdaniem Sądu, zinterpretowały istotę obowiązku meldunkowego oraz wynikające z tego konsekwencje.
Skoro T. S. w spornym lokalu nie przebywa, a z oceny dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego można wyprowadzić wniosek, że opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny, to wymeldowanie skarżącego z tego lokalu stanowi jedynie odzwierciedlenie stanu faktycznego, co pozostaje w zgodzie z art. 15 ust. 2.
Ubocznie stwierdzić należy, że wymeldowanie skarżącego z lokalu na Osiedlu [...]w [...] nie powoduje utraty przez T. S. do lokalu socjalnego, albowiem prawo do tego lokalu wynika z orzeczenia sądu powszechnego. Realizacja tego prawa wykracza poza granice sprawy będącej przedmiotem rozpoznania i nie należy do jego kognicji.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), Sąd orzekł jak w sentencji.