Uzasadnienie
Starosta decyzją z dnia [...]r. Nr [...] na podstawie art. 73 ust. 7 w związku z art. 71 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001) oraz na podstawie art. 104 kpa uznał H. K. z dniem [...]r. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. do dnia [...]r. w wysokości [...] zł miesięcznie.
Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że H..K. utraciła status bezrobotnego na okres nie dłuższy niż 365 dni, a w dniu kolejnej rejestracji spełniła warunki uzasadniające przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Dlatego uzyskała prawo do zasiłku na okres pomniejszony o dni 352 tj. o poprzednie okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w art. 73 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W odwołaniu od powyższej decyzji H. K. uznała, że przyznanie jej zasiłku dla bezrobotnych tylko na okres od [...]r do [...]r. za niezgodne z brzmieniem art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Ponadto podniosła, że w momencie rejestracji w Urzędzie Pracy w dniu [...]r. posiadała okres zatrudnienia ponad [...] dni w ostatnich [...] miesiącach, wobec tego przeprowadzenie wyliczeń na dzień zakończenia korzystania z zawieszonego zasiłku dla bezrobotnych tzn. [...]r. jest według niej sprzeczne z duchem ustawy i było by przyczyną nie uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych przez osobę, która pracuje dłużej niż [...] miesięcy.
Wojewoda decyzją z dnia [...]r. Nr [...] na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 2 oraz art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), z art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r. Nr 58 poz. 514 ze zm.) oraz art. 138 § 1 kpa – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że mimo wniesienia odwołania strony do organu w dniu [...]r. sprawa powinna być rozpatrywana na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a nie jak wskazał organ I instancji w oparciu o przepisy nowej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż H. K. nabyła prawo do zasiłku w dniu [..]r. podczas obowiązywania przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W myśl art. 139 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zasiłki przyznane bezrobotnym przed dniem wejścia w życie ustawy są wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach.
Wojewoda ustalił, że H. K. po raz kolejny w charakterze osoby bezrobotnej zarejestrowała się w UP w dniu [...]r., uzyskując prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. w wysokości [..] zł. W związku z podjęciem przez skarżącą zatrudnienia decyzją z dnia [...]r. orzeczono o utracie z dniem [...]r. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Po krótkim zatrudnieniu w okresie od [...]r. do [...]r. H. K. ponownie zarejestrowała się w Urzędzie Pracy w dniu [...]r., i decyzją z dnia [...]r. została uznana za osobę bezrobotną i przyznano jej prawo do zasiłku od [...]r. do[...]r. w wysokości[..] zł.
W dniu [..]r. strona ponownie podjęła pracę, co skutkowało wydaniem decyzji o utracie z dniem [...]r. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
H. K. po raz kolejny zarejestrowała się w urzędzie pracy w dniu [...]r. oraz dołączyła świadectwo pracy, z którego wynikało, iż była zatrudniona od [...]r. do [...]r. tzn. przez [...] dni.
Wojewoda wskazał, że kwestię uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych, którzy wcześniej utracili status osoby bezrobotnej na okres nie dłuższy niż 365 dni, a następnie ponownie się zarejestrowali, regulują przepisy art. 25 ust. 11 powołanej wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zgodnie z tym przepisem bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 7 dni od dnia ustania zatrudnienia – posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 8.
Organ odwoławczy ustalił na podstawie przedłożonych dokumentów, iż H. K. w okresie [...] miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. od [...]r. do [...]r. przepracowała [...] dni (od [...]r. do [..]r. i od [...]r. do [...]r.) zamiast wymaganych 365 dni.
W tych okolicznościach organ II instancji wskazał, iż do ustalenia prawa do zasiłku należało zastosować przepis art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, z którego wynika, że w przypadku rejestracji bezrobotnego w urzędzie pracy w ciągu 7 dni od zakończenia zatrudnienia oraz nie przekroczenia 365 dni utraty statusu osoby bezrobotnej, tak jak w sytuacji skarżącej, powrót bezrobotnego na zasiłek powinien nastąpić na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosła H. K. reprezentowana przez radcę prawna I. L., wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia [...]r. do [...]r. Skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U.
z 2004r., Nr 99, poz. 1001); art. 73 ust. 5 i art. 71ust. 1 pkt 1 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a także naruszenie art. 25 ust. 11 ustawy z dnia 14 grudnia1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r., Nr 58, poz. 514).
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że z przepisu art. 139 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wynika expressis verbis, iż jedynie wypłata świadczeń z tytułu bezrobocia następuje według starych zasad. Wypłaty zasiłku nie można jednak utożsamiać z prawem do zasiłku. Trafnie więc organ I instancji oparł swoją decyzję o uregulowania nowej ustawy. Nie ma to jednak większego znaczenia wobec identycznego brzmienia starych i nowych przepisów.
Ponadto skarżąca zarzuciła organom błędne ustalenie, że w okresie [...] miesięcy poprzedzających dzień rejestracji przepracowała jedynie [...] dni.
Wskazała, że okres [...] miesięcy poprzedzających zarejestrowanie w urzędzie pracy obejmuje czas od [...]r. do [...]r. W tym czasie zatrudniona była w [..]; tj. w okresie od:
1/ [...]r. do [...]r. czyli przez [...] dni, 2/ [...]r. do [...]r. czyli przez [...] dni.
Z uwagi na to, że początek [...] miesięcznego okresu poprzedzającego dzień rejestracji rozpoczął się dla skarżącej w dniu [...]r., to tym samym z pierwszego okresu zatrudnienia należy, uwzględnić jedynie okres od [...]r., a więc [...] dni. Łączny zatem okres zatrudnienia skarżącej wynosi [...] dni /[..]+[..]=[...]/.
Wobec powyższego, nie będą miały zastosowania przepisy ani art. 25 ust.1 starej ustawy, ani art. 73 ust.5 nowej ustawy. Skarżąca utraciła bowiem status bezrobotnego na okres dłuższy niż przewidziany w tych przepisach.
Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sad Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zakres kompetencji sądów administracyjnych określony został w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/. W myśl tego przepisu, sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, iż decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia - poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.dalej P.p.s.a.l, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest zasadna.
Na wstępie zauważyć należy, że organ II instancji w podstawie prawnej decyzji powołał niewłaściwy przepis tj. art. 25 ust.11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r.
o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. z 2003r. Nr 58,poz. 514 ze zm./.
Przepis art. 139 ust.1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm./ stanowiący, że: "zasiłki, dodatki szkoleniowe oraz inne świadczenia z tytułu bezrobocia przeznaczone bezrobotnym przed dniem wejścia w życie ustawy są wypłacane na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach, z wyjątkiem ich waloryzacji i zawieszenia, które są dokonywane na zasadach określonych w niniejszej ustawie" – nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, odnosi się on bowiem do zasiłków już przyznanych, a więc do etapu ich realizacji, czyli ich wypłaty.
Niezależnie od powyższego, analiza decyzji obu instancji prowadzi do wniosku, że organy te poczyniły błędne ustalenia faktyczne w zakresie ilości dni zatrudnienia skarżącej, co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Organy te ustaliły bowiem, że skarżąca utraciła status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, co dało podstawę do przyznania Jej skróconego prawa do zasiłku na podstawie art. 73 ust.5 cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Według organów zatrudnienie skarżącej w okresach od [...]r. do [...]r. i od [...]r. do [...]r., dało łącznie przepracowanych [...] dni.
W decyzjach tych brak jest matematycznego zobrazowania tego wyniku.
Tymczasem według obliczeń skarżącej, okresy te dają [...] dni, przy czym skarżąca jako początek [...] miesięcznego okresu poprzedzającego dzień rejestracji przyjęła dzień [...]r. a nie [...]r.
W ocenie Sądu dokładne obliczenie ilości dni mieszczących się w okresach wyznaczonych datami czyli od [...]r. do [...]r. (maj – [...] dni, czerwiec – [...] dni, lipiec – [...] dni, sierpień – [...] dni, wrzesień – [...] dni, październik – [...] dni - razem [....] dni) i od [...]r. do [....]r. (kwiecień – [...] dni, maj – [...] dni, czerwiec – [...] dni, lipiec – [...] dni, sierpień –[...] dni, wrzesień – [...] dni, październik – [...] dni, listopad –[...] dni – razem [...] dni) daje łącznie [...] dni ([...] + [...]).
Wprawdzie skarżąca wywodzi, że przepracowała [...] dni, jednakże zauważyć należy jako datę początkową do obliczeń przyjęła datę [...]r. uznając, że z tą datą rozpoczął się okres [..] miesięcy poprzedzający dzień rejestracji.
W ocenie Sądu okres [...] miesięcy poprzedzający dzień rejestracji rozpoczął bieg z dniem [...]r.
Skoro tak, to brak było podstaw do ustalenia, że skarżąca przepracowała mniej niż 365 dni, a zatem decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 73 ust.5 cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, rzeczą organu będzie poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych dotyczących okresu zatrudnienia skarżącej w czasie [...] miesięcy poprzedzających rejestrację w dniu [...]r., następnie odpowiednio do tych ustaleń należy zastosować właściwy przepis prawa materialnego.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" w związku z art. 135 oraz na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 zez./ orzec należało jak w punkcie I i II wyroku.
Orzeczenie o kosztach postępowania zostało oparte o przepis art. 200 i art. 205 § 2 i 3 powyższej ustawy.