Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...)r., wydaną z upoważnienia Starosty G. na podstawie art.122 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108 ze zm.), skierowano J.U. na kontrolne badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi według kategorii:"A, B, C, BE, CE" prawa jazdy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Prokurator Prokuratury Rejonowej w G. w dniu (...)r. złożył wniosek o wszczęcie postępowania w przedmiocie skierowania na kontrolne badania lekarskie, bowiem w toku postępowania karnego została wydana opinia dwóch biegłych psychiatrów, z której wynika, że J. U. cierpi na zaburzenia psychiczne.
W odwołaniu od tej decyzji J. U. stwierdził, że nie jest chory psychicznie, tylko nabawił się nerwicy z powodu ciągłego znęcania się rodziny. J. U. podniósł, że przez okres, kiedy ma uprawnienia, nie miał żadnej kolizji, mandatów ani punktów karnych. Do odwołania skarżący dołączył zaświadczenie lekarskie z dnia (...)r. i karty informacyjne leczenia szpitalnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia (...).
po rozpoznaniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym przesłankę do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie mogą stanowić okoliczności, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem. Mogą to być pochodzące z różnych źródeł informacje o pogarszającym się stanie zdrowia, objawach chorobowych, świadczących o zaistnieniu przeciwwskazań do wydania prawa jazdy. Okoliczność taką, tj. sprawność intelektualną niższą jak przeciętna, organiczne zaburzenia urojeniowe i cechy osobowości paranoicznej, stwierdzili w toku postępowania karnego dwaj biegli psychiatrzy. Kolegium nie dało wiary podniesionym przez Odwołującego twierdzeniom, że nie jest chory psychicznie. Opinia psychiatrów stanowi w tym względzie oczywisty dowód, że twierdzenia Skarżącego nie polegają na prawdzie.
W świetle obowiązujących przepisów brak jest możliwości odstąpienia od skierowania Skarżącego na badania lekarskie, bowiem przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi normę bezwzględnie obowiązującą.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie J.U. podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu. Oświadczył, że nie ma żadnych zaburzeń i przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Skarżący powołał się na uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia (...)r. w sprawie (...), z którego wynika, że Sąd Rejonowy "źle zinterpretował opinię biegłych psychiatrów, bo (...) biegli nie rozpoznali upośledzenia umysłowego". Skarżący wniósł o odroczenie skierowania na badania lekarskie do czasu zakończenia sprawy w Sądzie Rejonowym w G. ze względu na brak środków finansowych na pokrycie kosztów badań i przejazdu na badania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.-Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 2 § 1 powołanej ustawy). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, dlatego wniosek skarżącego o odroczenie terminu badania lekarskiego do czasu zakończenia postępowania karnego nie mógł zostać uwzględniony.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) decyzja podlega uchyleniu w całości lub części, jeżeli sąd stwierdzi:
- 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
W przypadku zaś nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala (art. 151 ustawy P.p.s.a.).
Badając skargę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena materiału dowodowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów, określonej w art. 80 k.p.a.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908). Przesłanki skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem zostały określone w art. 122 tej ustawy. Celem tego przepisu jest zagwarantowanie bezpieczeństwa ruchu, przy równoczesnym zachowaniu praw podmiotowych osób, które na badania te są kierowane. Z tego powodu enumeratywnie wymieniono przypadki, gdy organ może skierować osobę na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Jedną z takich przesłanek są, w świetle art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem. Zgodnie z tym przepisem badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia.
Ustawa powołana nie określa bliżej, o jakie zastrzeżenia co do stanu zdrowia chodzi, ani bliżej ich nie definiuje. Natomiast przepis § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania (Dz. U. Nr 2, poz.
15) stanowi, że starosta może skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w jej stanie zdrowia, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.
Przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zezwalający staroście na wydanie decyzji w przedmiocie skierowania na badania, został tak zredagowany, że musi wystąpić przesłanka materialnoprawna w postaci "nasuwających się zastrzeżeń co do stanu zdrowia" potwierdzona w wyniku przeprowadzonego postępowania. Podkreślić przy tym należy, iż podstawą do wydania decyzji jest już wiarygodna informacja o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia, nie jest natomiast wymagane ustalenie, czy w istocie rozpoznane zmiany stanowią o niezdolności do prowadzenia pojazdów. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy, stosownie do powołanej ustawy i rozporządzenia, do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego (na które skarżący został skierowany) wydaje stosowne orzeczenie.
W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że zebrany w sprawie materiał dowodowy posiada przymiot wiarygodnej informacji, uzasadniającej przeprowadzenie u skarżącego badania na okoliczność istnienia bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
W rozpoznawanej sprawie podstawę wszczęcia postępowania w sprawie skierowania J. U. na badania lekarskie stanowił wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G., zawierający informację, że w toku postępowania karnego w sprawie Ds. (...) została wydana opinia przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów, z której wynika, że skarżący cierpi na zaburzenia psychiczne.
Z dołączonej do wniosku opinii psychiatrycznej wynika, że J. U. posiada sprawność intelektualną niższą niż przeciętna, organiczne zaburzenia urojeniowe i cechy osobowości paranoicznej. Taki stan zdrowia, jak opisany w opinii psychiatrów, wskazywał z dużym prawdopodobieństwem na istnienie zastrzeżeń mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Informacja ta była niewątpliwie informacją wiarygodną, gdyż pochodziła od organu państwowego, jakim jest Prokurator i została uzyskana w toku postępowania karnego. Za zbyt daleko idące należy uznać stwierdzenia organu II instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w przedmiocie oceny stanu zdrowia psychicznego skarżącego, bowiem organ ten nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń w tym zakresie. Jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem z opinii psychiatrów wynika, że występują uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, co stanowi materialnoprawną postawę do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie.
Fakt ten potwierdza również opinia sądowo-psychiatryczna z dnia (...)r., wydana w sprawie sygn. (...), z której Sąd przeprowadził dowód w trybie art. 106 § 3 ustawy P.p.s.a. Na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie mogą mieć wpływu zaświadczenia lekarskie przedłożone przez skarżącego oraz fakt, że skarżący nie zgadza się z treścią opinii biegłych, kwestionując rzetelność i prawidłowość badań, gdyż właśnie badania, na które skarżący został skierowany zaskarżoną decyzją, mają wyjaśnić wszystkie wątpliwości i jednoznacznie stwierdzić, czy istnieją lub nie istnieją przeciwwskazania do kierowania przez niego pojazdem.
Mając na uwadze powyższe oraz uwzględniając fakt, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu określonym w art. 145 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. oddalił skargę.