Uzasadnienie
B. L., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr[...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta z dnia [...] r. odmawiającą B. L. umorzenia należności w kwocie [...] zł oraz odsetek w kwocie [...] zł z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla osób uprawnionych do alimentów w okresie od [...] na podstawie decyzji nr [...] wydanej dla A. K. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że jej wykonanie wyrządzi skarżącej i jej dzieciom, z którymi mieszka, nieodwracalne szkody, włącznie z pozbawieniem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb materialnych. Skarżąca wskazała, iż nie jest w stanie uiścić dochodzonych od niej należności, tym bardziej przy uwzględnieniu, że w tej samej dacie wydano siedem decyzji odmawiających uwzględnienia wniosków o ich umorzenie, na ogólną kwotę [...] zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd zwraca uwagę, że przedmiotem udzielenia ww. ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego, nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych.
W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010 r., str. 204).
W niniejszej sprawie decyzja, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, jest decyzją o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami. Sąd wskazuje, że decyzja ta, jak i decyzja organu pierwszej instancji, nie jest dla strony skarżącej źródłem jakichkolwiek nakazów lub zakazów podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy, ponieważ ich przedmiotem jest odmowa umorzenia - orzeczonych odrębną decyzją o obowiązku zwrotu - należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zaskarżona decyzja nie nadaje się więc do wykonania.
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji byłby uzasadniony i do rozważenia, jedynie w stosunku do decyzji o obowiązku zwrotu wypłaconych należności z funduszu alimentacyjnego, gdyż to ta decyzja nakłada na skarżącą konkretny obowiązek o określonym wymiarze finansowym, czyli nadaje się do wykonania. Waloru tego nie sposób przypisać zaskarżonej decyzji.
Skoro zaskarżona decyzja, z uwagi na swój charakter, nie podlega wykonaniu, to brak jest, zdaniem Sądu, podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku skarżącej.
Kierując się powyższym, Sąd orzekł, jak na wstępie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.