Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 października 2019 r., Stowarzyszenie [...] z siedzibą w B. (dalej określane jako "Stowarzyszenie"), wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na decyzję Ministra [...] z dnia [...] r. w części obejmującej punkt I, II i III decyzji o uchyleniu decyzji Wojewody Z. Nr [...] z dnia [...] r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "[...]).
Nadto, w tym piśmie, Stowarzyszenie zaskarżyło postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] r., uzgadniające realizację opisanego wyżej przedsięwzięcia i określające warunki jego realizacji oraz postanowienie tego organu z dnia [...] r., Nr [...], o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu uzgadniającym. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie w całości ww. rozstrzygnięć.
Zarządzeniem z dnia 20 grudnia 2019 r. Przewodniczący Wydziału IV WSA w Warszawie uznał, że przedmiotem skargi z dnia 4 października 2019 r. jest postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki.
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 277/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał ww. sprawę sądowi właściwemu - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Postanowienie uprawomocniło się z dniem 12 marca 2020 r. i sprawę przekazano Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.
Zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2020 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Szczecinie zarejestrował sprawę pod sygn. akt II SA/Sz 466/20.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co nastepuje:
Przedmiotem zaskarżenia Stowarzyszenia jest postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] r. o sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] r., uzgadniającym warunki realizacji opisanego na wstępie przedsięwzięcia, w zakresie budowy odcinków drogi S3, wydanego w postępowaniu w sprawie ponownej oceny oddziaływania na środowisko.
Jak wynika z akt, postanowienie z dnia [...] r., uzgadniające warunki realizacji przedsięwzięcia wydane zostało na postawie art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.).
W orzecznictwie podkreśla się, że postanowienie wskazane w art. 90 ust. 1 ww. ustawy w zakresie kwestii środowiskowych wiąże organ wydający decyzję w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej i praktycznie tę decyzję w odniesieniu do rozstrzygniętych w postanowieniu zagadnień kształtuje. Jednakże jest to postanowienie niezaskarżalne z mocy art. 90 ust. 8 ww. ustawy, co wynika z wyłączenia stosowania art. 106 § 5 k.p.a. Do postanowienia, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się bowiem przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a. (vide: art. 90 ust. 8 ww. ustawy). Możliwość kwestionowania tego postanowienia jest dostępna dla stron postępowania prowadzonego w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w toku złożenia odwołania od decyzji organu I instancji (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2018 r. II OSK 3308/17, Legalis; wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2017 r., II SA/Kr 729/17, Legalis).
Powyższa kwestia, zdaniem Sądu, ma zasadnicze znaczenie w rozpatrywanej sprawie i przesądza o tym, że nie tylko postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. uzgadniające realizację przedsięwzięcia nie podlega kontroli sądu administracyjnego, ale także takiej kontroli nie podlega postanowienie je prostujące.
Sprostowanie dokonane z urzędu zaskarżonym postanowieniem należy traktować jako integralną część przedmiotowego postanowienia uzgadniającego, co wyłącza możliwość wniesienia na nie zażalenia w trybie art. 113 § 3 k.p.a. Postanowienie prostujące postanowienie wydane w trybie art. 90 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko dzieli losy postanowienia prostowanego. Podobnie jak postanowienie uzgadniające, stanowiąc jego integralną część, w myśl art. 142 k.p.a., podlega zaskarżeniu w odwołaniu od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.
Przy przyjęciu przeciwnego założenia, jego kontrola, w ramach zażalenia wywiedzionego w trybie art. 113 § 3 k.p.a., wbrew wyraźnej woli ustawodawcy, prowadziłaby do naruszenia ustawowego zakazu odrębnego zaskarżenia postanowienia uzgadniającego, gdyż sprowadzałaby się do jego oceny w powiązaniu z kontrolą prostowanego postanowienia.
Z powyższych względów Sąd uznał, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna. Brak jest prawnych możliwości odrębnego zaskarżenia, zażaleniem w toku instancji i skargą do sądu administracyjnego, postanowienia uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia w trybie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), a zatem takie uprawnienie nie przysługuje również w odniesieniu do stanowiącego jego integralną część postanowienia prostującego oczywiste omyłki pisarskie w postanowieniu uzgadniającym.
Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
W związku z powyższym należało skargę odrzucić, o czym Sąd orzekł na postawie art. 58 ust. 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.