Uzasadnienie
Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...]r. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz. U. Nr 87 poz. 960 z 2001 r. ze zm./ oraz art. 104 § 1 kpa po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego z urzędu orzekł o wymeldowaniu J.M. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w [...].
Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że J.M. nie mieszka w przedmiotowym lokalu co najmniej od 1999r., lokal opuścił dobrowolnie, nie ma w nim rzeczy, nie ponosi kosztów utrzymania lokalu.
J.M. w pismach z dnia [...]r. i [...]r. wyjaśnił, że lokal przy ul. [...] opuścił w związku z zamianą międzylokatorską. Obecnie przebywa w Zakładzie Karnym w [...]. Przed aresztowaniem zamieszkiwał na działkach przy ul. [...] w [...] i tam został aresztowany. Nie wyraził zgody na wymeldowanie z powyższego lokalu, gdyż brak zameldowania pozbawi go możliwości ubiegania się o przedterminowe zwolnienie z odbycia kary pozbawienia wolności.
Organ I instancji nie uwzględnił powyższej okoliczności wskazując, że wymeldowanie ma wyłącznie charakter czynności rejestrowej polegającej na zarejestrowaniu faktu opuszczenia przez osobę lokalu.
W tej sytuacji organ I instancji uznał, że skoro J.M. opuścił lokal w 1999r., a swoje potrzeby mieszkaniowe przed aresztowaniem zaspokajał poza miejscem stałego pobytu, to dalsze zameldowanie w przedmiotowym lokalu byłoby utrzymywaniem fikcji meldunkowej.
J.M. opuszczając lokal przy ul. [...] nie dopełnił, ciążącego na nim zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, obowiązku meldunkowego polegającego na wymeldowaniu się z tego miejsca najpóźniej w dniu jego opuszczenia.
W tych okolicznościach na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy organ I instancji orzekł jak w sentencji decyzji.
J.M. w odwołaniu wniósł o uchylenie decyzji i zarzucił, że organ I instancji wydając decyzję naruszył art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Zdaniem odwołującego się "opuszczenie" miejsca pobytu w rozumieniu ustawy, nie jest tożsame z "opuszczeniem" związanym z osadzeniem w Zakładzie Karnym. Nie miał też obowiązku dokonania wymeldowania się ze stałego miejsca pobytu w sytuacji, gdy odbywa karę pozbawienia wolności. Nie ma też znaczenia dla rozpatrywanej sprawy fakt pobytu na działce przy ul. [...] w [...].
Zaprzeczył, że dokonał zamiany mieszkania.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 2001r., Nr 87, poz. 960 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania J.M. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył treść art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i wskazał, że z brzmienia tego przepisu wynika, iż jedyną przesłanką wymeldowania stanowi opuszczenie lokalu. Z zebranych w sprawie dowodów wynika, że J.M. od [...]r przebywa w Zakładzie Karnym w [...].
Wojewoda wyjaśnił, że co do zasady pobyt w Zakładzie Karnym nie jest równoznaczny z opuszczeniem miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Dlatego istotne znaczenie w sprawie miało ustalenie, czy do daty aresztowania tj. do dnia [...]r., J.M. mieszkał i koncentrował interesy życiowe w lokalu przy ul. [...] w [...].
Z pism odwołującego się z dnia [...]r. i [...]r. bezspornie wynika, że jeszcze przed aresztowaniem opuścił miejsce stałego pobytu i do czasu aresztowania mieszkał na działkach przy ul. [...] w [...].
W toku postępowania administracyjnego ustalono też, że w dniu [...]r. została rozwiązana z odwołującym się umowa najmu przedmiotowego lokalu.
W tych okolicznościach organ odwoławczy uznał, że J.M. wypełnił wskazaną w art. 15 ust.2 przesłankę opuszczenia lokalu, co uzasadnia wymeldowanie.
Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu okoliczności związanych z rozwiązaniem umowy najmu, Wojewoda uznał je za bezprzedmiotowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] J.M. zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa i wniósł o jej uchylenie. Skarżący zaprzeczył, że opuścił miejsce stałego pobytu. Wprawdzie planował zmianę miejsca zamieszania i poczynił pewne starania, lecz do faktycznej zmiany nie doszło. Wskazał też, że przedmiotem sprawy nie jest kwestia rozwiązania umowy najmu, lecz kwestia spełnienia przesłanki z art. 15 ust.2 ustawy.
Wojewoda [...] odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sad Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy te sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia - poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych wart. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.l, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /tekst jednolity Dz.U. z 2001r., Nr 87, poz. 960 ze zm./.
Stosownie do art. 1 ust.2 tej ustawy, ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Wyjaśnić trzeba, że zameldowanie jest czynnością rejestracyjną o charakterze deklaratoryjnym, nie stwarzającym uprawnień do mieszkania i pobytu w lokalu.
Zgodnie z art. 15 ust.1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca.
Natomiast przepis art. 15 ust.2 powołanej ustawy stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Powyższy przepis przewiduje zatem wymeldowanie w drodze decyzji administracyjnej, gdy osoba opuszczająca dotychczasowe miejsce pobytu nie wykonała obowiązku meldunkowego /nie wymeldowała się/ i możliwość tę ogranicza do spełnienia jednej tylko przesłanki, to jest faktycznego opuszczenia miejsca pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące.
Opuszczenie miejsca pobytu winno być rozumiane jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się. Rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu może nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości, wyrażać będzie taką wolę danej osoby. Opuszczeniem jest zatem nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów.
Podnoszone w skardze okoliczności faktyczne pozostają bez wpływu na sądową ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, bowiem nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Tymczasem ocena legalności decyzji jest dokonywana przez Sąd w odniesieniu do stanu faktycznego występującego w dniu decyzji.
W świetle zebranego w aktach administracyjnych materiału dowodowego, a w szczególności wobec treści pism skarżącego z dnia [...]r. i [...]r., nie ulega wątpliwości, że dokonana zaskarżoną decyzją ocena dowodów jest niewadliwa, a będące jej konsekwencją ustalenie, że skarżący dobrowolnie opuścił miejsce stałego zameldowania jest bezbłędne.
Na poparcie powyższej tezy wystarczy przytoczyć fragment oświadczenia skarżącego zawarty w piśmie z dnia [...]r. "Mieszkanie przy ul. [...] opuściłem z nienacka – z nienacka zostałem przeprowadzony na działki przez Biuro Nieruchomości J.G. ul. [...] w [...], z którym załatwiałem zamianę mieszkania na działkę z możliwością całorocznego zamieszkana. Podczas aresztowania zamieszkiwałem na działkach przy ul. [...] i z tego miejsca zostałem aresztowany".
W tej sytuacji przyjęcie, że skarżący - tak jak twierdzi to w skardze, lokal opuścił bez swojej woli, byłaby ustaleniem wbrew oczywistym dowodom.
W tych okolicznościach, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ skargę jako nieuzasadnioną oddalił.