Uzasadnienie
Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Inspektor Pracy Oddział w K. w dniu [...] września 2022 r. wydał wobec Filharmonii [...] nakaz o nr rej. [...] [...] zawierający 2 decyzje z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy. W decyzji nr 1 nakazał dokonać oceny ryzyka zawodowego i udokumentować jej wynik w terminie do 21 października 2022 r. W decyzji nr 2 zobowiązał Filharmonię K. do sporządzenia i wprowadzenia w życie programu działań organizacyjno-technicznych mających na celu najskuteczniejsze zmniejszenie narażenia pracowników na hałas, w terminie do 21 października 2022 r. Podstawą prawną wydanej decyzji nr 2, sprostowaną postanowieniem z dnia [...] października 2022 r., były przepisy art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2022 r. poz. 1614), art. 207 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2022 r. poz. 1510), § 78 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.), § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 5 sierpnia 2005 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na hałas lub drgania mechaniczne (Dz. U. Nr 157, poz. 1318).
Filharmonia K. wniosła odwołanie od nakazu określonego w decyzji nr 2, wnosząc o jej uchylenie oraz wskazując, że organ nie uwzględnił charakteru prowadzonej działalności. Strona podniosła, że dźwięk instrumentów nie jest dźwiękiem niepożądanym, w związku z czym nie może być uznany za hałas w rozumieniu przepisów rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy. Zdaniem strony, obowiązki wynikające z § 6 ww. rozporządzenia nie mają zastosowania do prac wykonywanych przez artystów - wykonawców widowisk muzycznych i rozrywkowych. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła brak skonkretyzowania obowiązku i brak określenia sposobu wykonania decyzji. Dodatkowo strona oświadczyła, że podejmowane są działania mające na celu przeciwdziałanie przekroczeniom NDN i obecnie nic albo prawie nic nie da się zrobić w tej kwestii.
W wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania Inspektor Pracy, działając na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000), art. 11 pkt 1, art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, art. 207 § 2 pkt 1 Kodeksu pracy, § 78 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na hałas lub drgania mechaniczne, decyzją z dnia [...] listopada 2022 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył przepisy prawne wymienione w podstawie prawnej decyzji oraz wskazał, że w trakcie czynności kontrolnych pracodawca okazał inspektorowi pracy wyniki badań natężenia hałasu w środowisku pracy z dnia 17 stycznia 2022 r., które zostały wykonane przez Laboratorium Badawcze [...] w sali koncertowej Filharmonii [...]. Karta pomiarów czynników fizycznych sporządzona przez specjalistę BHP, na podstawie sprawozdania [...] z pomiarów środowiska pracy, stanowi załącznik nr 5 do protokołu z kontroli. Na podstawie otrzymanych dokumentów inspektor pracy stwierdził, że poziom ekspozycji na hałas odniesiony do tygodnia czasu pracy był wyższy od wartości dopuszczalnej 85 [dB] na stanowiskach muzyka wiolonczelisty i kontrabasisty - krotność NDN - 1,02; [KNDN > 1], muzyka trębacza i puzonisty - krotność NDN - 2,88; [KNDN > 1], muzyka waltornisty i klarnecisty - krotność NDN - 2,88; [KNDN > 1].
Wartości progów działania hałasu 80 [dB] zostały przekroczone na wszystkich stanowiskach pracy muzyków. Pracodawca nie opracował programu działań organizacyjno-technicznych zmierzających do ograniczenia narażenia na hałas. Zapisy protokołu nie zostały zakwestionowane przez pracodawcę.
Następnie organ wyjaśnił definicję hałasu, zgodnie z którą, hałas to "każdy niepożądany dźwięk, który może być uciążliwy albo szkodliwy dla zdrowia lub zwiększać ryzyko wypadku przy pracy" i stwierdził, że za niepożądane należy uznać te dźwięki, które są zbyteczne z punktu widzenia zdrowia pracownika narażonego na czynnik fizyczny. Za takim rozumieniem omawianego pojęcia przemawia również regulacja prawna zawarta w § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, zgodnie z którą, § 6 ust. 1 nie stosuje się do prac wykonywanych przez artystów - wykonawców widowisk muzycznych i rozrywkowych. Wyłączenie zastosowania konkretnego przepisu do prac wykonywanych przez artystów przesądza, a contrario, o obowiązku stosowania pozostałych przepisów rozporządzenia do pracowników właśnie tej branży. Potwierdzeniem powyższego jest również objęcie zakresem Dyrektywy 2003/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (hałasem) (Dz. U. UE. L. z 2003 r. Nr 42, str. 38 z późn. zm.) pracowników branży muzycznej i rozrywkowej.
Wyłączenie zawarte w § 6 ust. 3 rozporządzenia nie powoduje, że pracodawca zatrudniający muzyków orkiestrowych nie ma obowiązku sporządzania programu działań organizacyjno-technicznych mających na celu najskuteczniejsze zmniejszenie narażenia pracowników na hałas. W pierwszej kolejności pracodawca jest bowiem obowiązany do zastosowania odpowiednich środków ochrony zbiorowej, a także podjęcia odpowiednich działań organizacyjnych zmniejszających poziom hałasu, które powinny zostać uwzględnione przy opracowywaniu ww. programu.
Inspektor pracy nie wskazał jednego właściwego sposobu wywiązania się z obowiązku przez pracodawcę, gdyż nie należy to do kompetencji organu Państwowej Inspekcji Pracy.
Ponadto, sporządzenie i wprowadzenie w życie programu działań organizacyjno- technicznych zmierzających do ograniczenia narażenia na hałas oraz dostosowanie tych działań do potrzeb pracowników należących do grup szczególnego ryzyka dokonywane jest na podstawie oceny ryzyka zawodowego. Inspektor pracy zobowiązał pracodawcę do dokonania oceny ryzyka zawodowego w decyzji nr 1 nakazu, od której nie zostało wniesione odwołanie.
Filharmonia [...] zaskarżyła opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o:
- 1) uchylenie zaskarżonej decyzji dotyczącej nakazu nr 2 jako naruszającej prawo procesowe, w tym przepisów postępowania tj.:
- - art. 7a § 1 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 5 sierpnia 2005 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na hałas lub drgania mechaniczne w powiązaniu z § 6 ust. 1 tego rozporządzenia, w którym ustawodawca dopuścił rozwiązania alternatywne;
- - art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organy obu instancji do przedstawionych technicznych uwag udawadniających niemożliwość spełnienia przez skarżącą wymogów wnikających z § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia, a także brak przedstawienia przez organ merytorycznych sposobów na rozwiązanie sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania żądania wyrażonego przez Inspektora Pracy, gdy tymczasem żądanie to pozbawione jest jakichkolwiek racjonalnych przesłanek, a organ odwoławczy nie wskazał źródła, na podstawie którego taki harmonogram można by było stworzyć.
- 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Strona skarżąca przyznała, że nie miała podstaw do kwestionowania obowiązku sporządzenia poprawionej oceny ryzyka zawodowego dostosowanej do nowej siedziby, jednak nie ma ona żadnego związku z nałożonym obowiązkiem sporządzenia programu działań organizacyjno-technicznych, zmierzających do ograniczenia narażenia na hałas lub drgania mechaniczne. Nie zgodziła się ze stanowiskiem organ, że wyłączenie z § 6 rozporządzenia nie powoduje, że pracodawca zatrudniający muzyków orkiestrowych nie ma obowiązku sporządzania programu działań organizacyjno-technicznych mających na celu najskuteczniejsze zmniejszenie narażenia pracowników na hałas. Inspektor pracy ani organ odwoławczy nie uwzględnili charakteru pracy muzyka ani tego, że podjęto już szereg działań mających na celu ograniczenie narażenia na hałas. Do tej pory, na przestrzeni kilku lat, zastosowano następujące rozwiązania techniczne, mające na celu zmniejszenie negatywnych skutków przekroczeń najwyższych dopuszczanych natężeń dźwięku, na jakie są narażeni muzycy: na etapie projektowania nowej sali koncertowej - zgodnie ze specjalistycznymi zaleceniami - zadbano, aby układ muzyków grających na instrumentach dętych i perkusyjnych miał układ kaskadowy (stopnie o odpowiedniej wysokości); zakupiono i wdrożono 12 ochronnych ekranów zagłownych dla muzyków siedzących przed najgłośniejszymi instrumentami (perkusja, puzon, trąbka, itd.); testowano indywidualnie formowane wkładki douszne, które jak się okazało uniemożliwiają kontrolę muzyka nad wysokością, głośnością, barwą i artykulacją dźwięku.
W ocenie kierownictwa filharmonii, na obecnym etapie rozwoju technologii mającej na celu ochronę słuchu muzyka, nie ma już innych efektywnych technicznych rozwiązań, które można by zastosować podczas pracy orkiestry symfonicznej. Również w zakresie organizacji pracy od niemal zawsze stosowane są liczne higieniczne przerwy w pracy muzyków, o których szczegółach w dalszej części niniejszej skargi. Właśnie takie okoliczności przewidział prawodawca w § 6 rozporządzenia, gdzie dopuścił jako możliwą sytuację, w której uniknięcie lub wyeliminowanie ryzyka zawodowego wynikającego z narażenia na hałas nie jest możliwe za pomocą środków ochrony zbiorowej lub organizacji pracy.
Dodatkowo skarżąca zwróciła uwagę, że wielkości charakteryzujące hałas w środowisku pracy oraz wartości największych dopuszczalnych natężeń (NDN) dla tych wielkości zostały określone w załączniku do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1348). Zgodnie ze wskazanym przepisem, poziom ekspozycji na hałas odniesiony do 8-godzinnego dobowego wymiaru czasu pracy nie może przekraczać 85 dB, a odpowiadająca mu ekspozycja dzienna nie może przekraczać wartości 3,64 x 103 Pa2 xs lub poziom ekspozycji na hałas odniesiony do tygodnia pracy nie może przekraczać wartości 85 dB, a odpowiadająca mu ekspozycja tygodniowa nie może przekraczać wartości 18,2 x 103 Pa2 xs. Maksymalny poziom dźwięku A nie może przekraczać wartości 115 dB, a szczytowy poziom dźwięku C nie może przekraczać wartości 135 dB.
Wydając zaskarżoną decyzję oparto się tylko i wyłącznie na wynikach badań natężenia hałasu w środowisku pracy z dnia 17 stycznia 2022 r. gdzie dopuszczalny poziom ekspozycji na hałas odniesiony do tygodnia pracy był wyższy od wartości dopuszczalnej 85 dB na stanowiskach:
- - muzyka wiolonczelisty i kontrabasisty - krotność NDN-1,02 [KNDN>1],
- - muzyka trębacza i puzonisty - krotność NDN-2,88 [KNDN>1],
- - muzyka waltornisty I klarnecisty - krotność NDN 2,88 [KNDN>1].
W protokole z kontroli zawarto zapis, że wartości progów działania 80 [dB] zostały przekroczone na wszystkich stanowiskach pracy muzyków. Istotnym jest, że już w sprawozdaniu z badania pomiarów hałasu wskazano, że muzycy wykonują:
- - jeden koncert tygodniowo 2h/tydzień,
- - próby do koncertów 5 razy w tygodniu po 4 godziny 20h/tydzień.
Nie uwzględniono natomiast, że zgodnie z § 44 obowiązującego regulaminu pracy, muzykom w trakcie jednych czterogodzinnych zajęć zbiorowych przysługują 2 przerwy:
- - 30 minutowa po 1,5 godziny pracy,
- - 15 minutowa po 3 godzinach pracy.
Przerwy w pracy orkiestry są zawsze przestrzegane. Dodatkowo prawie każdy 2-godzinny koncert ma przynajmniej 20-minutową przerwę. Generalna próba zamiast 4 godzin trwa najczęściej nieco ponad 2 godziny. Zatem w standardowym tygodniu pracy rzeczywisty czas narażenia niektórych muzyków na przekroczenie wskaźnika NDN wynosi ok. 15 godzin w 40-godzinnej kodeksowej normie czasu pracy. Bardzo istotną okolicznością, która niestety w żaden sposób nie znajduje odzwierciedlenia w prawnych pomiarach natężenia dźwięku, jest rozliczenie omawianego zagrożenia w dłuższych okresach czasu, np. miesięcznym, 3-miesięcznym czy półrocznym. Żeby to zobrazować warto przytoczyć fakt, że muzyk zatrudniony na zagrożonym stanowisku na 67 dni pracy orkiestrowej w okresie wrzesień-listopad 2022, aż 19 dni nie był narażony na szkodliwy hałas, gdyż realizował tzw. indywidualną pracę artystyczną. Taka organizacja pracy muzyków pokazuje, że filharmonia dba o odciążające od hałasu przerwy również w dłuższej perspektywie czasu.
Końcowo strona skarżącą przytoczyła fragmenty wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Op 468/21 dot. obowiązku sporządzenia oceny ryzyku zawodowego i zasad jakie organy obowiązane są przestrzegać w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.
Na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2023 r. strony podtrzymały stanowiska prezentowane w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem akt ten odpowiada prawu.
W pierwszej kolejności przesądzenia wymagała kwestia prawidłowości stosowania przez organy obu instancji przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy związanych z narażeniem na hałas w odniesieniu do dźwięków wydobywanych przez muzyków orkiestrowych przy użyciu instrumentów muzycznych.
W myśl art. 207 § 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2022 r. poz. 1510), pracodawca jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. Zgodnie z § 78 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. poz. 169 ze zm.), pracodawca jest obowiązany zapewnić ochronę pracowników przed zagrożeniami związanymi z narażeniem na hałas, a w szczególności zapewnić stosowanie:
- 1) procesów technologicznych niepowodujących nadmiernego hałasu;
- 2) maszyn i innych urządzeń technicznych powodujących możliwie najmniejszy hałas, nieprzekraczający dopuszczalnych wartości;
- 3) rozwiązań obniżających poziom hałasu w procesach pracy.
Przepisy prawa pracy przewidują sytuacje, w których nie ma możliwości całkowitego wyeliminowania narażenia pracowników na hałas. Zasadą wynikającą z § 79 ust. 1 cyt. rozporządzenia jest jednak obowiązek pracodawcy ustalenie przyczyn przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu oraz opracowanie i zastosowanie programu działań technicznych i organizacyjnych, mających na celu najskuteczniejsze zmniejszenie narażenia pracowników na hałas (§ 79 pkt 1) oraz ograniczenie czasu ekspozycji na hałas, w tym stosowanie przerw w pracy (§ 79 pkt 3).
Według definicji określonej w § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 5 sierpnia 2005 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na hałas lub drgania mechaniczne (Dz. U. z 2005 r. Nr 157 poz. 1318), dalej określanego jako "rozporządzenie", hałas, to każdy niepożądany dźwięk, który może być uciążliwy albo szkodliwy dla zdrowia lub zwiększać ryzyko wypadku przy pracy. Rację należy przyznać organom Inspekcji Pracy, że nawet dźwięki, które są celowo, świadomie wydobywane są przez muzyków filharmonii z wykorzystaniem instrumentów muzycznych, mające stwarzać pozytywne wrażenia artystyczne, obiektywnie mogą być uciążliwe albo szkodliwe dla zdrowia. W tym aspekcie mogą to być "dźwięki niepożądane" dla zdrowia w rozumieniu przepisu § 2 pkt 5 rozporządzenia.
Trafnie organ odwoławczy interpretuje również przepisy § 6 ww. rozporządzenia. W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku gdy uniknięcie lub wyeliminowanie ryzyka zawodowego wynikającego z narażenia na hałas nie jest możliwe za pomocą środków ochrony zbiorowej lub organizacji pracy, pracodawca:
- 1) udostępnia środki ochrony indywidualnej słuchu, jeżeli wielkości charakteryzujące hałas w środowisku pracy przekraczają wartości progów działania;
- 2) udostępnia środki ochrony indywidualnej słuchu oraz nadzoruje prawidłowość ich stosowania, jeżeli wielkości charakteryzujące hałas w środowisku pracy osiągają lub przekraczają wartości NDN.
Według § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, przepisu ust. 1 nie stosuje się do prac wykonywanych przez artystów - wykonawców widowisk muzycznych i rozrywkowych. Przywołane przepisy uwalniają zatem pracodawcę od obowiązku udostępniania wykonawcom widowisk muzycznych i rozrywkowych środków ochrony indywidualnej słuchu. Organ, uwzględniając przepis § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, nie oczekiwał jednak od pracodawcy udostępnienia muzykom Filharmonii środków ochrony indywidualnej słuchu w postaci wkładów dousznych. Nie zwalniało to jednak pracodawcy od innych ciążących na nim obowiązków.
Niewątpliwie, nawet w stosunku do artystów zastosowanie mają przepisy § 5 rozporządzenia. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, pracodawca eliminuje u źródła ryzyko zawodowe związane z narażeniem na hałas lub drgania mechaniczne albo ogranicza je do możliwie najniższego poziomu, uwzględniając dostępne rozwiązania techniczne oraz postęp naukowo-techniczny. Stosownie do postanowień § 5 ust. 2 rozporządzenia, na podstawie oceny ryzyka zawodowego, o której mowa w § 4, po osiągnięciu lub przekroczeniu w środowisku pracy przez wielkości charakteryzujące:
- 1) hałas - wartości NDN,
- 2) drgania mechaniczne - wartości progów działania pracodawca sporządza i wprowadza w życie program działań organizacyjno-technicznych zmierzających do ograniczenia narażenia na hałas lub drgania mechaniczne oraz dostosowuje te działania do potrzeb pracowników należących do grup szczególnego ryzyka.
Podzielić należy stanowisko organów Inspekcji Pracy, że przepis wprowadzający konieczność sporządzenia i wprowadzenie w życie odpowiedniego programu działań organizacyjno-technicznych zmierzających do ograniczenia narażenia na hałasu jest przepisem obowiązującym również pracodawcę zatrudniającego muzyków orkiestrowych. Znajduje on potwierdzenie również w treści art. 5 ust. 1 i 2 Dyrektywy 2003/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (hałasem) (Dz.U.UE.L.2003.42.38). Przy tym, wbrew oczekiwaniom strony skarżącej, przepisy rozporządzenia jak i pozostałe przepisy wykonawcze wraz z Kodeksem pracy, nie nakładają na organ obowiązku wskazania w decyzji (w nakazie) konkretnych działań jakie mają być podjęte przez pracodawcę.
O tym jakiego rodzaju działania powinny być uwzględnione w programie stanowi § 5 ust. 3 rozporządzenia, zaś konkretne rozwiązania organizacyjno-techniczne winien określić pracodawca z uwzględnieniem dostępnej wiedzy i technologii oraz specyfiki pracy.
Jak wynika z uzasadnienia skargi w Filharmonii [...] pomimo nie sporządzenia spornego programu działań, takowe już miano wprowadzić lub uwzględnić w pracach projektowych poprzez zadbanie, aby układ muzyków grających na instrumentach dętych i perkusyjnych miał układ kaskadowy (stopnie o odpowiedniej wysokości), zakupiono i wdrożono 12 ochronnych ekranów zagłownych dla muzyków siedzących przed najgłośniejszymi instrumentami (perkusja, puzon, trąbka), stosowane są liczne przerwy higieniczne w pracy muzyków.
W tym kontekście niezrozumiałe wydaje się kwestionowanie przez stronę skarżącą nałożonego obowiązku i próba wykazania, że programu działań w stosunku do muzyków orkiestrowych nie można sporządzić i wprowadzić w życie z uwagi na ich specyfikę pracy.
Nie mogły odnieść również oczekiwanego skutku zawarte w skardze rozważania o celowości odniesienia wyników pomiaru natężenia dźwięku w rozliczeniu na dłuższe okresy, np. miesięczne, 3 - miesięczne lub półroczne. Skoro w wyniku badań natężenia hałasu w środowisku pracy przeprowadzonych dnia 17 stycznia 2022 r. wykazano przekroczenie wartości progowych w dB na wszystkich stanowiskach pracy muzyków, a na niektórych nawet powyżej wartości 85 dB, to, w ocenie Sądu, uzasadnione było wydanie nakazu sporządzenia i wprowadzenie w życie programu, tak jak orzeczono to w pkt 2 decyzji z dnia 20 września 2022 r. Uprawnienie do wydania kwestionowanego nakazu wynikało z art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2022 r. poz. 1614), stanowiącego, że w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione (m.in.) do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie w przypadku, gdy naruszenie dotyczy przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy.
Zdaniem Sądu, niezasadne są zarzuty skargi wskazujące na uchybienie przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Okoliczności stanu faktycznego zostały ustalone w sposób prawidłowy, uzasadniający zastosowanie przepisów wymienionych w podstawie prawnej kwestionowanego rozstrzygnięcia. Sposób sformułowania decyzji i jej uzasadnienia spełnia wszelkie wymogi stawiane przez przepis art. 107 § 1 i 3 k.p.a.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), orzekł o jej oddaleniu.