Uzasadnienie
P.G. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego odwołania od decyzji Starosty z dnia [...], Nr [...] obciążającej P.J. i P.G. solidarnie kosztami związanymi z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu marki [...] w wysokości [...] zł. W treści ww. postanowienia znajduje się pouczenie o prawie wniesienia na nie skargi do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden przewidziany w ustawie środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Kwestionowane skargą postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane zostało w przedmiocie przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego odwołania. Stosownie do art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.),o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. W przypadku postanowienia wydanego w ww. przedmiocie przez samorządowe kolegium odwoławcze, stosownie do art. 127 § 3 w związku z art. 141 § 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zwanej dalej: "K.p.a.", stronie postępowania służy środek jego zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, kierowanego do tego samego organu.
Stosownie do powołanych wyżej przepisów, skarżącemu przysługiwało prawo kwestionowania zaskarżonego postanowienia, w drodze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nie jak wskazał organ, wniesienia skargi do sądu. Błędne pouczenie, znajdujące się w treści tego postanowienia, nie kreuje dla strony prawa, którego ustawodawca nie przewidział na danym etapie postępowania.
Wniesienie skargi do sądu na akt, od którego przysługują w toku instancji administracyjnej stosowne środki zaskarżenia, jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i skutkować musi jej odrzuceniem.
Sąd informuje, że błędne pouczenie co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia (art. 112 K.p.a.).
W terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia, skarżący może domagać się przed Kolegium przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem organu z dnia [...], powołując na okoliczność braku zamieszczenia w tym orzeczeniu właściwego pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia, a także sposobie i trybie jego wniesienia. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 1 i § 2 K.p.a.).
Mając powyższe na względzie, niedopuszczalna skarga P.G. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym sąd orzekł, jak w pkt I postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi, sąd orzekł, jak w pkt II postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.