Uzasadnienie
A. i I. P. pismem z dnia [...] r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki murowanego komina.
Zarządzeniem z dnia [...] r. skarżący – A. P. został wezwany do wykazania swojego interesu prawnego w rozpatrywanej sprawie poprzez przedłożenie dokumentu potwierdzającego, że posiada on tytuł prawny do nieruchomości, na której usytuowany jest komin będący przedmiotem sprawy pod rygorem uznania, że takiego tytułu nie posiada.
W odpowiedzi na powyższe wpłynęło do Sądu pismo procesowe z dnia [...] r., w którym A. P. wniósł o cofnięcie jego skargi. Ponadto skarżący oświadczył, że nie był świadomy, iż nie będąc właścicielem nieruchomości, która należy do jego żony I. P., nie powinien brać udziału w postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zmianami), skarżący może cofnąć skargę, które to cofnięcie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli m.in. skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2).
Wobec cofnięcia skargi przez A. P. i nie znajdując podstaw do uznania tego cofnięcia za niedopuszczalne, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postępowanie sądowe wywołane skargą umorzyć.