Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Rodzinie przyznał W. K. zasiłek stały wyrównawczy w okresie od [...] do [...] w wysokości [...] zł i w okresie od [...] – bezterminowo w wysokości [... zł. Organ ustalił, iż W. K. jest całkowicie niezdolny do pracy z powodu umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i córką [...], a jego dochód, w tym również dochód na osobę w rodzinie, jest niższy od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie określonego w art.4 ust.1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz.414 z późn.zm.). Kryterium to w tym przypadku wynosi [...] zł ([...]).
Dochód rodziny stanowi renta żony –[...] zł, stypendium córki-[...] zł oraz [...] dodatku mieszkaniowego [...] zł, a więc razem [...] zł.Na osobę wynosi więc [...] zł. Natomiast od [...] nastąpił wzrost wysokości renty żony, dochód rodziny uległ zwiększeniu i wynosi [...] zł, na osobę –[...] zł.
Zasiłek stały wyrównawczy stanowi różnicę między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie, ustalonym zgodnie z art.4 ust.1 ustawy, a posiadanym dochodem na osobę w rodzinie, nie więcej niż [...] zł i nie mniej niż [...] zł.
Od decyzji tej odwołał się W. K. podnosząc, że kwota przyznanego zasiłku jest śmiesznie niska i nie sposób za nią żyć.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] numer [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium w oparciu o całość akt sprawy ponownie ustaliło stan faktyczny, potwierdzając ustalenia organu I instancji.
Wysokość zasiłku stałego wyrównawczego, w myśl art.27 ust.6 pkt 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz.414 z późn.zm.), w przypadku osoby w rodzinie ustala się jako różnicę między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie a posiadanym dochodem na osobę w rodzinie. Powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, zatem organ I instancji nie miał możliwości ustalenia, innej niż to wynika z wymienionego przepisu, wysokości tej formy pomocy.
W skardze skierowanej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie W. K. podniósł, iż Kolegium nie dało mu żadnej konkretnej odpowiedzi w kwestii jego egzystencji, ograniczając się do enigmatycznej interpretacji obowiązujących przepisów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) Sąd właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Tak więc uchylenie decyzji administracyjnych przez Sąd następuje w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd rozpoznając skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.).
W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, a tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art.27 ust.6 pkt 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz.414 z późn.zm.), zasiłek stały wyrównawczy, ustala się w wysokości w przypadku osoby w rodzinie, jako różnicę między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie, ustalonym zgodnie z art. 4 ust. 1, a posiadanym dochodem na osobę w rodzinie. Wysokość zasiłku nie może być wyższa od kwoty zasiłku stałego ([...] zł) i niższa niż [...] zł.
W oparciu o powyższe przepisy organy administracji publicznej prawidłowo ustaliły wysokość zasiłku stałego wyrównawczego przysługującego W. K.. Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art.6 Kodeksu postępowania administracyjnego) i skoro przepisy prawa mają charakter bezwzględnie obowiązujący, choćby nawet w ocenie strony postępowania były dla niej niekorzystne, organy nie mogą odstąpić od ich stosowania.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.), orzekł jak w sentencji.