Uzasadnienie
Starosta postanowieniem z dnia [...], po rozpatrzeniu wniosku M. M. z dnia [...] o przyznanie zasiłku przedemerytalngo, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją Kierownika Urzędu Pracy z dna [...] o uznaniu M. M. za osobę bezrobotną od dnia [...] oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku.
Następnie organ ten decyzją z dnia [...] na podstawie art. 104 i 155 Kpa oraz art. 37j w związku z art. 6 pkt 6 lit. "b" ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu odmówił M. M. przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego.
Wojewoda decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu i instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie, do którego M. M. zaskarżyła decyzję Wojewody wyrokiem z dnia [...] – sygn. akt SA/SZ 679/02 stwierdził nieważność tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...].
Sąd wskazał w wyroku, że skoro organ wznowił postępowanie administracyjne to winien był w następnej kolejności wydać decyzję administracyjną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 lub 2 albo § 2 Kpa w przedmiocie sprawy wznowionej. Tymczasem organ I instancji dokonując wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 155 Kpa rozstrzygnął w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego, co zostało utrzymane w mocy decyzją organu odwoławczego.
Brak rozstrzygnięcia w przedmiocie sprawy wznowionej Sąd ocenił jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.
Po wyroku Sądu, Starosta decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zmianami) odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] Nr [...].
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ stwierdził, ze wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji o uznaniu za bezrobotną i odmowie prawa do zasiłku dla bezrobotnych uzasadniało nie spełnienie przez M. M. ustawowej przesłanki, określonej w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, warunkującej nabycie prawa do zasiłku. Nabycie tego prawa, w przekonaniu organu, w połączeniu z 30-letnim okresem uprawniającym do emerytury na podstawie art. 37j powołanej ustawy stanowiło podstawę do przyznania zasiłku przedemerytalnego.
M. M. odwołała się od decyzji Starosty z dnia [...] do Wojewody domagając się przyznania jej zasiłku przedemerytalnego, wypłaty rekompensaty za "zasiłek stażowy" oraz odszkodowania w kwocie [...] zł wraz z odsetkami tytułem zadośćuczynienia.
Wojewoda decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uchylił zaskarżoną decyzje oraz poprzedzające ją postanowienie i umorzył postępowanie I instancji.
Organ odwoławczy stwierdził, że brak było podstaw do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] ponieważ M. M. prawidłowo uzyskała status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku, natomiast nie wystąpiły żadne nowe okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Skoro w podaniu z dnia [...] M. M. wniosła o przyznanie zasiłku przedemerytalnego, to organ I instancji winien wydać w tym zakresie decyzję administracyjną.
M. M. wniosła skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie kwestionując datę jej zarejestrowania w Urzędzie Pracy jako bezrobotnej oraz brak w tym Urzędzie dokumentów potwierdzających jej zatrudnienie od [...] r..
Skarżąca podniosła również, że decyzja z dnia [...] winna zostać anulowana, albowiem złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy świadectwo pracy potwierdzające jej zatrudnienie w [...] od [...] do [...] W przekonaniu M. M., przedłożenie przez nią świadectwa pracy z [...] uprawniało ją do zasiłku dla bezrobotnych.
Umorzenie postępowania zdaniem skarżącej nastąpiło na skutek nie dość wnikliwego rozpatrzenia jej sprawy.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznając skargę na decyzję Wojewody stwierdził, że decyzja ta odpowiada prawu, a wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Postępowanie administracyjne w sprawie zainicjował wniosek M. M. złożony w dniu [...], w którym skarżąca domagała się przyznania zasiłku przedemerytalnego.
Organ I instancji rozpoznając ten wniosek wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją w sprawie uznania skarżącej za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych, jednakże w rozstrzygnięciu sprawy po wznowieniu orzekł o odmowie przyznania M. M. prawa do zasiłku przedemerytalnego. Organ II instancji decyzję tą utrzymał w mocy.
Sąd rozpatrując skargę w tej sprawie stwierdził nieważność obu decyzji, albowiem decyzje, które zapadły w wyniku wznowienia postępowania były rozbieżne z przedmiotem sprawy wszczętej w wyniku wznowienia.
Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), zwanej dalej P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Oddziaływanie wyroku sądu administracyjnego na ponowne postępowanie administracyjne w sprawie nie oznacza jednak, że przebieg tego postępowania nabiera odmiennego, szczególnego charakteru. Jest to bowiem w swej istocie ponowne postępowanie obejmujące całość sprawy (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Wyd. Prawnicze. W-wa 2005).
W niniejszej sprawie oznacza to, że organ administracji publicznej winien był również dokonać analizy sprawy z punktu widzenia możliwości wszczęcia postępowania w trybie nadzwyczajnym w sprawie o przyznanie zasiłku przedemerytalnego w sytuacji, gdy w sprawie tego świadczenia nie zapadła jeszcze żadna decyzja ostateczna.
Organ I instancji takiej analizy nie dokonał, albowiem wniosek o przyznanie skarżącej prawa do zasiłku przedemerytalnego rozpoczął od badania w trybie nadzwyczajnym decyzji dotyczącej statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Na gruncie tej sprawy było to działanie nieuprawnione, co słusznie zwrócił uwagę w postępowaniu odwoławczym Wojewoda uchylając decyzję Starosty i umarzając postępowanie I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa.
Organ administracji publicznej, do którego M. M. zwróciła się z konkretnie sformułowanym wnioskiem o przyznanie zasiłku przedemerytalnego, winien był rozpatrzyć jej wniosek na gruncie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Skoro organ, nawet po wyroku Sądu wskazującego bezprawność takiego postępowania nadal uczynił przedmiotem postępowania sprawę, której przedmiot nie jest tożsamy z wnioskiem skarżącej, to postępowanie takie jako bezprzedmiotowe winno być umorzone. Decyzja organu odwoławczego ma w niniejszej sprawie charakter sanacyjny, albowiem eliminuje z obrotu prawnego rozstrzygnięcie, które nie dotyczyło w istocie złożonego przez skarżącą wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego.
W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.