Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] Komendant Miejskiej Policji, na podstawie art. 33 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43 poz. 277 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471), odmówił R.O. udzielania czasu wolnego w zamian za służbę pełnioną poza rozkładem czasu służby. Organ I instancji, na skutek przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalił, że skarżący w dniu [...] roku złożył wniosek o zaliczenie czasu poświęconego na sanowanie działań formacji oraz piętnowanie naruszeń prawa w formacji w czasie kiedy nie świadczył służby z powodu choroby oraz korzystania z przysługującego mu urlopu wypoczynkowego. Naczelnik Wydziału Kadr i Szkoleń Komendy Miejskiej pismem z dnia [...] w odpowiedzi na pismo organu I instancji, wskazał, że R.O. nie zlecano żadnych zadań służbowych w trakcie zwolnień lekarskich oraz w trakcie pobytu na urlopie wypoczynkowym, w szczególności w zakresie przez niego wskazanym.
W świetle powyższych ustaleń Komendant Miejskiej Policji odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego wskazując, że w trakcie służby nie były jemu zlecane do realizacji jakiekolwiek czynności służbowe w czasie kiedy przebywał on na zwolnieniach lekarskich oraz urlopach wypoczynkowych, w szczególności w zakresie działań zmierzających do piętnowania naruszeń prawa w Policji czy też zmierzających do naprawy działania formacji. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 200lr. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471) przedłużenie czasu służby policjanta może nastąpić, w szczególności ze względu na konieczność wykonania rozpoczętych czynności: dochodzeniowo - śledczych, operacyjno-rozpoznawczych oraz administracyjno-porządkowych, jeżeli nie mogą one zostać przerwane, zapewnienia ciągłości służby na stanowiskach, na których wymagane jest utrzymanie pełnienia służby w sposób ciągły albo realizacji innych spraw niecierpiących zwłoki, przy czym przedmiotowe przedłużenie czasu służby jest uwarunkowane wydaniem polecenia przez kierownika komórki organizacyjnej, co jak zostało ustalone w niniejszej sprawie nie nastąpiło.
Na skutek odwołania R.O. z dnia [...] roku, w dniu [...] Komendant Wojewódzki Policji, podtrzymał stanowisko organu I instancji w całej rozciągłości. Ustosunkowując się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że na podstawie brzmienia art. 33 ust. 1-3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43 poz. 277 z późn. zm.) oraz § 3-5, § 8 ust. 1, 2, § 9 ust. 1, 5 i 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471) instytucja "przedłużonego czasu służby" policjanta nie ma zastosowania w sytuacji, w której policjant w ogóle nie wykonuje zadań służbowych np. w trakcie zwolnienia lekarskiego, urlopu wypoczynkowego. Za czynności wykonywane w przedłużonym czasie służby, za które przysługuje czas wolny bądź ekwiwalent pieniężnych, nie można zaś uznać działań podjętych nie na polecenie przełożonego i możliwych do wykonania w podstawowym rozkładzie czasu służby.
Na powyższe rozstrzygnięcie, R.O. pismem z dnia [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając mu naruszenie art. 2 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483), art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43 poz. 277 z późn. zm.), nie wyjaśnienie przez organ jakie sprawy należy uznawać za niecierpiące zwłoki oraz nie uznanie podjętych przez niego interwencji jako zasadnych i zgodnych z rotą ślubowania policyjnego, a także interesem społecznym.
Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Jednocześnie, na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W konsekwencji Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego doprowadziła do stwierdzenia, że decyzja ta jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, a skarga nie jest zasadna. Sąd nie znalazł bowiem podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - co pozwoliłoby, w myśl przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a., na uchylenie tej decyzji w całości lub w części.
Na wstępie należy wskazać, że uprawnienie organu polegające na przyznaniu policjantowi rekompensaty za służbę pełnioną w czasie ponadnormatywnym na podstawie art. art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43 poz. 277 z późn. zm.) jest częścią administracyjnoprawnego stosunku służbowego łączącego policjanta z organem Policji i jest ono realizowane w formie decyzji administracyjnej. Przedmiotowe stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjne w wyroku z dnia 15 listopada 2011 roku (sygn. akt I OSK 575/11) niniejszy Sąd podziela.
W konsekwencji pismo z dnia [...] Komendanta Miejskiej Policji oraz pismo z dnia [...] Komendanta Wojewódzki Policji należy uznać za decyzje administracyjne podlegające kontroli niniejszego Sądu, Nie można zatem uznać za zasadne twierdzenia organu odwoławczego, że niniejsza sprawa ma charakter wewnętrzny bowiem wynika z relacji między przełożonym a podwładnym oraz ze szczególnych cech nadrzędności i podrzędności organizacyjnej, a także cech stosunku służbowego.
Ustosunkowując się do meritum niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie podziela stanowisku wyrażone przez organ I i II instancji. Zgodnie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji, w zamian za czas służby przekraczający ustaloną w ust. 2 tego artykułu normę 40-godzinnego tygodnia służby, policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze, albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1. Równocześnie w ust. 6 artykułu 33 ustawy (który wszedł w życie 19 października 2001 r.) zawarto upoważnienie dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia m. in. rozkładu czasu służby, uwzględniający tygodniowy oraz dzienny wymiar czasu służby, a także warunki i tryb udzielania policjantom czasu wolnego od służby - upoważnienie to zostało zrealizowane ww. rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 1 grudnia 2001 r., przy czym – zgodnie z jego § 17 – przepisy rozporządzenia mają zastosowanie do ustalania czasu służby policjantów od dnia 24 maja 2001 r.,- W razie zwolnienia policjanta ze służby otrzymuje on m.in. – stosownie do art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy – ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy.
W okolicznościach niniejszej sprawy nie można podzielić poglądu strony skarżącej, że podjęte przez nią interwencję polegające na sanowaniu działań formacji oraz piętnowaniu naruszeń prawa w formacji w czasie kiedy nie świadczył służby z powodu choroby oraz korzystania z przysługującego mu urlopu wypoczynkowego były sprawami nie cierpiącymi zwłoki, które nie mogły zostać wykonane w czasie pełnienia przez niego służby.
W ocenie Sądu skarżący przebywając na zwolnieniu lekarskim albo na urlopie wypoczynkowym w ogóle nie pełnił służby, zatem nie mógł przekroczyć czasu służby, o którym mowa w art. 33 ust. 3 ustawy.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.