Uzasadnienie
Rozkazem personalnym nr [...], z dnia [...] r., Komendant Powiatowy Policji w [...] zwolnił M. M. ze służby w Policji z dniem [...] r., na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm), zwanej dalej "ustawą". Z uzasadnienia decyzji wynika, że M. M. raportem z dnia [...] r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o zwolnienie ze służby w Policji z dniem [...] r. w związku z nabyciem prawa do emerytury.
Starszy inspektor Zespołu Kadr i Szkolenia Komendy Powiatowej Policji w [...] – D. K. w dniu [...] r. podjęła próbę doręczenia rozkazu w siedzibie jednostki. Ze sporządzonej przez D. K. w dniu [...] r. notatki służbowej wynika, że w związku z faktem, iż zbliżał się termin zwolnienia ze służby, M. M. po wcześniejszym telefonicznym uzgodnieniu zgłosił się do działu kadr celem wypełnienia dokumentów emerytalno-rentowych. Wśród przygotowanych dokumentów znajdował się rozkaz personalny z dnia [...] r., który D. K. zamierzała doręczyć M. M.. Skarżący odmówił przyjęcia rozkazu, oświadczył bowiem, że złożył w sekretariacie nowy raport o zwolnienie ze służby, w związku z uzyskaniem zawiadomienia o orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej.
Ostatecznie M. M. nie odebrał rozkazu personalnego, czego świadkami byli asp. sztab. T. K. i st. asp. K. S., którzy na powyższą okoliczność sporządzili notatki służbowe. Z notatki wynika także, że D. K. kopię rozkazu o zwolnieniu ze służby oraz rozkaz w przedmiocie nagrody rocznej wysłała skarżącemu pocztą.
D. K. sporządziła na oryginale rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] r., nr [...] adnotację o odmowie przyjęcia rozkazu przez M. M. w dniu 29 grudnia 2014 r.
M. M. w dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym), złożył odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. Komendant Wojewódzki Policji w S. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej "K.p.a.", stwierdził niedopuszczalność odwołania z powodu przekroczenia terminu do jego wniesienia. Organ argumentował, że w związku z odmową przyjęcia rozkazu, potwierdzoną adnotacją sporządzoną przez pracownika na oryginale dokumentu, jego doręczenie nastąpiło w dniu 29 grudnia 2014 r. Termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 12 stycznia 2015 r. Odwołanie nadane w urzędzie pocztowym w dniu 26 stycznia zostało zatem wniesione po terminie.
Skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. złożył M. M. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, uznanie, iż postanowienie organu II instancji zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie dokumentów powstałych w wyniku przestępstwa, uchylenie w całości rozkazu personalnego organu I instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji i zobowiązanie go do wydania właściwego aktu administracyjnego bezzwłocznie.
W uzasadnieniu skargi M. M. wskazał, że w dniu 25 listopada 2014 r. złożył raport o zwolnienie ze służby w Policji. W dniu [...] r., orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w S. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i w związku z tym złożył kolejny raport, domagając się zwolnienia ze służby w Policji w na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy. W ocenie skarżącego organ powinien był uwzględnić jego wniosek i zwolnić go ze służby zgodnie z żądaniem wyartykułowanym w zmienionym raporcie.
Skarżący podniósł, że w jego ocenie organ celowo uchylał się od doręczenia mu raportu z dnia 29 grudnia 2014 r. licząc, że nie wniesie odwołania. Zaprzeczył też temu, że organ podjął próbę doręczenia rozkazu i wywiódł, że dokumenty potwierdzające próbę doręczenia rozkazu zostały podrobione.
Komendant Wojewódzki Policji w S. w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c oraz pkt 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie dostarczyła podstaw do stwierdzenia, że akt ten narusza prawo w sposób uzasadniający jego wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Przystępując do zbadania zasadności skargi w pierwszej kolejności należy wskazać, że jej przedmiotem jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. stwierdzające niedopuszczalność odwołania, zaś wyartykułowane w uzasadnieniu skargi zarzuty dotyczą również merytorycznej zasadności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [..] z dnia [...] r. W związku z powyższym należy podkreślić, że akt ten nie podlega ocenie sądu, który jest związany granicami sprawy, a te zakreśla przedmiot zaskarżenia. Merytoryczne rozpoznanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym zarzutów, dotyczących rozkazu o zwolnieniu ze służby w Policji, może nastąpić po wyczerpaniu toku instancji i wniesieniu skargi na ten właśnie akt.
Przechodząc do rozpoznania zarzutów skargi, wyartykułowanych w jej uzasadnieniu, w pierwszej kolejności należy poddać ocenie prawidłowość doręczenia rozkazu. Zgodnie z art. 39 K.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Z kolei art. 42 § 1 K.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 42 § 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 42 § 3). Stosownie do art. 47 § 1 K.p.a. Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Natomiast art. 47 § 2 K.p.a. stanowi, że pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy.
W świetle przytoczonych wyżej przepisów za dopuszczalne należy uznać doręczenie pisma przez pracownika, w budynku Komendy Powiatowej Policji w [...] policjantowi, który przybył do tej jednostki załatwić sprawy służbowe, po wcześniejszym telefonicznym umówieniu wizyty.
Z przedłożonych dokumentów wynika jednoznacznie, że została podjęta próba doręczenia rozkazu, przy czym w realiach niniejszej sprawy oczywistym jest, że skarżący miał świadomość o jaki dokument chodzi. Wynika to chociażby z faktu, iż powodem jego stawiennictwa w jednostce była konieczność wypełnienia dokumentów związanych z przejściem na emeryturę. Sam skarżący potwierdził, że w dniu 29 grudnia 2014 r. był obecny w budynku komendy i złożył tam dokumenty niezbędne do naliczenia świadczeń związanych z wysługą emerytalną. Skarżący nie kwestionuje również i tego, że złożył raport o zwolnienie ze służby w Policji przed uzyskaniem orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej, a zatem oczywistym jest, że mógł się spodziewać rozpoznania jego wniosku o zwolnienie ze służby. Świadkami tej czynności byli dwaj funkcjonariusze, którzy złożyli stosowne oświadczenia w formie notatek służbowych. Przebieg wizyty skarżącego został również szczegółowo opisany w notatce służbowej D. K. Brak jest zatem podstaw do kwestionowania zarówno bytności skarżącego w budynku Komendy Powiatowej Policji w [...] jak również faktu podjęcia próby doręczenia rozkazu.
Przede wszystkim jednak należy wskazać, że pracownica organu, która podjęła próbę doręczenia rozkazu dopełniła czynności, o których mowa w art. 47 § 1 K.p.a. sporządzając stosowną adnotację na jego oryginale. W takich przypadkach, stosownie do art. 47 § 2 K.p.a. uznaje się, że pismo zostało doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata.
W tych okolicznościach organ zasadnie uznał, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania, bowiem jego bieg rozpoczął się w dniu odmowy przyjęcia rozkazu. Faktem jest, że pracownica nadała rozkaz wraz z innym dokumentem przesyłką pocztową, jednak ta okoliczność nie przesądza o dopuszczalności liczenia terminu od dnia doręczenia przesyłki. Sądowi nie są znane przyczyny podjęcia decyzji o ponownym doręczeniu rozkazu, nie sposób ich ustalić w oparciu o przedłożone dokumenty. Nie ulega jednak wątpliwości, że znaczenie dla uznania skuteczności doręczenia w realiach tej sprawy ma dzień, w którym organ podjął próbę doręczenia rozkazu, a skarżący odmówił jego przyjęcia. Doręczenie rozkazu pocztą miało zatem, w ocenie sądu, walor jedynie informacyjny.
Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, iż dokumenty przedłożone przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] wraz z odwołaniem zostały sfałszowane. Brak jest jakichkolwiek podstaw do wywodzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie nieprawdziwych oświadczeń. Skarżący, poza własnymi twierdzeniami, nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających ten fakt.
Z tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.