Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] R.R. i E.R., reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego Ł.F., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] o oddaleniu zarzutu w sprawie niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec R.R. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] z tytułu grzywny w celu przymuszenia (wystawionego na R.R.).
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi R.R.
W związku z tym, że zaskarżone postanowienie dotyczy wyłącznie praw i obowiązków R.R. oraz że wobec E.R. wydano odrębne postanowienie w takim samym przedmiocie i również zostało ono zaskarżone do Sądu (patrz: II SA/Sz 519/15), zarządzeniem z dnia 15 czerwca 2015 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżących do sprecyzowania ww. skargi poprzez wskazanie, czy skargę na ww. postanowienie wnosi w imieniu E.R. i R.R., czy też stroną skarżącą jest w tym przypadku wyłącznie R.R., w terminie 7 dni od daty otrzymania odpisu zarządzenia, pod rygorem przyjęcia, że skargę na ww. postanowienie wnieśli wspólnie E.R. i R.R.
W zakreślonym terminie, jak i dotychczas, pełnomocnik skarżących nie udzielił odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że w każdej sprawie sądowoadministracyjnej, sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, zobligowany jest, w pierwszej kolejności, ocenić dopuszczalność wniesionej skargi przed sądem administracyjnym, ponieważ zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga E.R. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczące oddalenia zarzutu w sprawie niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego wyłącznie wobec R.R..
Wyjaśnić należy, że jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) do tego podmiot.
Zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Tak więc w świetle ww. przepisu, skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany, jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Interes prawny musi wynikać z przepisów prawa, przy czym chodzi tutaj o przepisy prawa materialnego, ustrojowego, jak i procesowego. Innymi słowy interes prawny musi znaleźć oparcie w przepisach obowiązującego prawa, a poza tym musi być własny i indywidualny. Stąd też, skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" skarżącego, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (vide: postanowienie NSA z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, LEX nr 742360).
Badając legitymację skarżących do wniesienia przedmiotowej skargi, Sąd stwierdził, że o ile R.R. jako adresat zaskarżonego postanowienia posiada interes prawny w jego zaskarżeniu do Sądu, to E.R. już takiego interesu nie posiada.
Zdaniem Sądu, E.R., która nie jest adresatem postanowienia i które to rozstrzygnięcie nie zostało jej doręczone – nie posiada legitymacji procesowej w zaskarżeniu tego postanowienia do Sądu, bowiem postanowienie to nie reguluje jej sytuacji prawnej w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec R.R. Jak wynika z akt wobec skarżącej zostało wydany odrębne orzeczenie organu dotyczące postepowania egzekucyjnego. Faktyczne zainteresowanie skarżącej, ze względu na przedmiot egzekucji, pozytywnym rozstrzygnięciem tej sprawy, nie może stanowić podstawy do uznania istnienia po jej stronie legitymacji procesowej do zaskarżenia postanowienia z dnia [...].
Reasumując, skarga E.R. podlega odrzuceniu, albowiem jako wniesiona przez osobę do tego nieuprawnioną jest niedopuszczalna. Natomiast rozpoznaniu w tej sprawie II SA/Sz 520/15 podlegać będzie tylko skarga R.R.
W tym stanie rzeczy orzeczono stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy P.p.s.a.