Uzasadnienie
W dniu 12 kwietnia 2016 r. J.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie umorzenia odsetek od jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej, doręczoną mu 11 marca 2016 r.
Wojewoda, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarżący wniósł skargę po upływie ww. terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest wniesienie skargi w ustawowym terminie.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – zwaną dalej "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przy czym datą wniesienia skargi do sądu jest data złożenia jej bezpośrednio w organie, bądź nadania w urzędzie pocztowym do właściwego organu.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że została ona doręczona skarżącemu w dniu 11 marca 2016 r. Trzydziestodniowy termin zatem do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przewidziany w art. 53 § 1 P.p.s.a., upływał skarżącemu w dniu 10 kwietnia 2016 r. w niedzielę, czyli za ostatni dzień do wniesienia skargi należało przyjąć następny dzień roboczy tj. 11 kwietnia 2016 r.
Tymczasem, skarżący nadał skargę do Sądu za pośrednictwem organu II instancji w dniu 12 kwietnia 2016 r. (data stempla pocztowego), a więc z jednodniowym uchybieniem wskazanego w ustawie terminu.
W świetle powyższego, Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona do WSA z uchybieniem ustawowego terminu, a skoro termin ten nie został przywrócony skarżącemu to skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie.