Uzasadnienie
W dniu [...] r. E. J. złożył do Starosty G. pięć wniosków o zwrot nadpłaty za kartę pojazdu.
W piśmie z dnia [...] r. Starosta poinformował wnioskodawcę, iż jego wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w przepisach prawa nie ma podstawy do zwrotu wnioskowanej kwoty.
Wyrokiem z dnia 10 października 2008 r. Sąd Okręgowy [...] odrzucił pozew E. J. przeciwko Powiatowi G. o zapłatę podnosząc, iż skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną podlegającą kognicji sądu administracyjnego.
Ponownie pismem z dnia [...] r. E. J. zwrócił się do Starosty G. o zwrot nadpłaty za kartę pojazdu. Organ w odpowiedzi z dnia [...] r. podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] r.
W dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) E. J. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na czynność Starosty G. w przedmiocie zwrotu nadpłatę za kartę pojazdu.
Sąd niezwłocznie przesłał powyższą skargę wraz z załącznikami do organu, jednocześnie zwracając się o udzielenie odpowiedzi na skargę i nadesłanie akt administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak drogi sądowej lub oddalenie.
Sąd pismem z dnia [...] r. zobowiązał stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie oświadczenia, czy skarżący przed wniesieniem skargi złożył do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na zobowiązanie, skarżący poinformował, że składał skargi do Starosty G. na nieterminowe rozpatrzenie wniosków. Jako dowód załączył odpowiedź Starosty na ponowne wnioski o zwrot nadpłaty z dnia [...] r., skargę na nieterminowe załatwienie sprawy z dnia [...] r., pismo z dnia [...] r. o zwrot kwoty, odpowiedź Starosty dotyczącą nieterminowego załatwienia sprawy z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisów art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden przewidziany w ustawie środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stosownie natomiast do § 3 cytowanego artykułu, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu- w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy na wstępie należy wskazać, że skierowane do organu żądanie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008r. sygn. akt I OPS 3/07, LEX 341207). Wobec tego skoro w sprawie będącej przedmiotem skargi pismo odmawiające zwrotu opłaty jest niewątpliwie czynnością materialno-techniczną, zatem wniesienie skargi jest uzależnione od wcześniejszego skorzystania przez skarżącego z uprawnienia wskazanego w art. 52 § 3 P.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy skarżący nie dopełnił warunku uprzedniego pisemnego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W tym miejscu należy wskazać, iż żadne z pism skarżącego skierowanych do Starosty nie stanowi ww. wezwania.
Wobec tego skarżący nie spełnił jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż nie wyczerpał trybu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a. Zatem niniejsza skarga, jako przedwczesna, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Na marginesie Sąd wyjaśnia, iż brak pouczenia w pismach Starosty G. z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego i obowiązku uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa świadczy o braku winy skarżącego w dopełnieniu ww. czynności, wobec tego może stanowić podstawę wniosku skierowanego do właściwego organu o przywrócenie terminu do złożenia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Wniosek wraz z pisemnym wezwaniem wnosi się do organu w terminie 7 dni do dnia doręczenia niniejszego postanowienia. W związku z tym, iż postanowienie o odrzuceniu skargi nie powoduje stanu rzeczy osądzonej, zatem strona niezadowolona z rozstrzygnięcia organu po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, będzie mogła jeszcze raz skorzystać z prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Wobec powyższego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.