Uzasadnienie
Uchwałą z dnia [...] o nr [...], podjętą na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.) zwanej w dalszej części u.s.w., Sejmik Województwa Z. wyraził zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radną H. S., pełniącą funkcję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na podstawie powołania.
Jak wynika z akt sprawy, H. S. w dniu 28 kwietnia 2008 r., złożyła w kancelarii Sejmiku pismo stanowiące wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa.
Następnie pismem z dnia 6 czerwca 2008 r. wniosła, w trybie art. 90 i art. 91 ustawy o samorządzie województwa, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powołaną wyżej uchwałę Sejmiku Województwa Z., wnosząc jednocześnie skargę na bezczynność Sejmiku polegającą na nieudzielaniu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Uchwałą z dnia [...] Nr [...] Sejmik Województwa Z. odmówił uchylenia zaskarżonej uchwały z dnia [...] Nr [...].
Wobec takiego sformułowania skargi zarządzeniem z dnia 14 lipca 2008 r., stosownie do treści art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części p.p.s.a., Sąd zarządził rozdzielenie skarg w ten sposób, że skargę H. S. na uchwałę Sejmiku Województwa Z. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie udzielenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy zarządził wpisać do repertorium "SA" pod sygn. akt II SA/Sz 533/08; natomiast skargę H. S. na bezczynność Sejmiku Województwa Z. w przedmiocie nieudzielania odpowiedzi na wezwanie zarządził wpisać do repertorium "SAB" pod sygn. akt II SAB/Sz 16/08.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 kontrolą sądów administracyjnych objęte są akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, z kolei przepis art. 3 § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W świetle powyższego należy stwierdzić, że podstawą zaskarżenia aktu prawa miejscowego może być zarówno przepis art. 3 § 2 pkt 5 ustawy p.p.s.a., jak również konkretna ustawa ustrojowa.
Przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga radnej H. S., wniesiona w trybie art. 90 ustawy o samorządzie województwa, na uchwałę Sejmiku Województwa Z. z dnia [...] Nr [...].
Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma kwestia rozważenia charakteru prawnego zaskarżonej uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku prawnego z radną H. S. Stosownie do treści art. 90 ust. 1 powołanej ustawy u.s.w. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego.
W świetle treści powołanego przepisu należy wyrazić pogląd zgodnie z którym legitymacja skargowa przewidziana w tym przepisie stanowi "lex specialis" w stosunku do ogólnej normy prawnej przewidzianej w art. 50 ustawy p.p.s.a. określającej krąg podmiotów, uprawnionych do wniesienia skargi w sprawie sądowoadministracyjnej. Środek prawny przewidziany w przepisie art. 90 ust. 1 u.s.w., stanowiącym podstawę wszczęcia niniejszego postępowania określany jest w doktrynie i judykaturze jako tzw. skarga powszechna "actio popularis", który przewidziany jest również w innych ustawach ustrojowych (por. art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym t.j. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 oraz art. 87 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r.
o samorządzie powiatowym t.j. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592). Jednakże analiza treści powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że art. 90 u.s.w. jest od nich przedmiotowo węższy, bowiem dotyczy tylko aktów prawa miejscowego, podczas gdy pozostałe dwie ustawy ustrojowe odnoszą się do wszelkich aktów stanowionych przez organy gmin i powiatów. Wobec powyższego należy stwierdzić, że na podstawie art. 90 u.s.w. można zaskarżyć jedynie akty prawa miejscowego, które zostały podjęte w sprawie z zakresu administracji publicznej.
Aktami prawa miejscowego, zgodnie z brzmieniem art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483), są źródła powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Mogą być wydawane wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Art. 89 ust. 1 u.s.w. stanowi, że sejmik województwa na podstawie upoważnień udzielonych w ustawach i w ich granicach, może stanowić akty prawa miejscowego, obowiązujące na terenie tego województwa lub jego części. Wobec braku kompleksowej definicji "aktu prawa miejscowego" należy wskazać, że w doktrynie oraz orzecznictwie został wyrażony pogląd, zgodnie z którym będąc źródłami prawa powszechnie obowiązującego, akty prawa miejscowego muszą mieć charakter normatywny, abstrakcyjny i generalny. Charakter generalnym mają te normy, które określają adresata przez wskazanie cech, nie zaś przez wymienienie z imienia (nazwy), z kolei abstrakcyjność normy wyraża się w określeniu postępowania w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie w jednej konkretnej sytuacji /por. P. Chmielnicki i in., Komentarz do ustawy o samorządzie województwa, wyd. Lexis Nexis, 2005 r., s. 416/.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy zaznaczyć, że zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 27 ust. 2 u.s.w., zgodnie z którym - rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody sejmiku województwa, którego radny jest członkiem. Skoro zaskarżona uchwała dotyczy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z wymienioną z imienia i nazwiska radną, w świetle powyższych wywodów nie stanowi ona aktu prawa miejscowego, bowiem nie zawiera co najmniej jednej normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym.
W konsekwencji należy przyjąć, że skarga H. S. wniesiona w trybie art. 90 u.s.w. jest niedopuszczalna, bowiem nie spełnia ona kryterium przedmiotowego przewidzianego w dyspozycji powyższego przepisu, umożliwiającego zaskarżanie jedynie aktów prawa miejscowego, wydawanych przez organy jednostek samorządu województwa, z zakresu administracji publicznej.
Jednocześnie należy wskazać, że przedstawione przez H. S. w treści skargi argumenty, mogą zostać podniesione w postępowaniu przed sądem powszechnym (sądem pracy), w przypadku kwestionowania przez nią rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż te wymienione w pkt od 1-5 powołanego artykułu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 w/w ustawy).
Wobec powyższego należało, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w postanowieniu.