Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zarzutów zgłoszonych przez M. B. w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu egzekucyjnym.
W dniu 7 maja 2018 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarga na ww. postanowienie. W jej treści pełnomocnik skarżącego domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz wniósł o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, co do zgodności szeregu przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z przepisami konstytucji.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. wniósł o odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd z urzędu dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności bada, czy wniesiona skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego.
Granice kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych.
Art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., uprawniał sądy administracyjne do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), dalej: "ustawa nowelizująca", którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, iż wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. Datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, którego działalność, bezczynność lub przewlekłość prowadzonego postępowania są przedmiotem skargi (zob.: postanowienia NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 1775/13 oraz z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt I OZ 544/15).
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nadał skargę w placówce pocztowej w dniu 4 maja 2018 r., a do organu wpłynęła ona 7 maja 2018 r. Postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane ową skargą zostało zatem wszczęte pod rządami obecnie obowiązujących przepisów. Jak już wskazano, aktualnie sąd administracyjny nie posiada kompetencji do rozpoznania skargi złożonej w niniejszej sprawie, ponieważ, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, skarga do sądu administracyjnego na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie przysługuje.
Zaskarżone postanowienie dotyczy właśnie stanowiska wierzyciela odnośnie do zgłoszonych zarzutów, z tego więc względu wniesiona skarga na to rozstrzygnięcie nie należy do kognicji Sądu i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Na marginesie niniejszych rozważań wskazać należy, że Sąd nie ustosunkował się do kwestii zasadności zwrócenia się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, z tego względu, że materia, o której zbadanie wnioskuje skarżący, wkracza w zakres merytorycznego rozpoznania skargi, a wobec odrzucenia skargi z przyczyn formalnych rozpatrywanie skargi co do meritum jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.