Uzasadnienie
P. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na czynność Dyrektora Aresztu Śledczego polegającą na niewyrażenia zgody na zwiększenie częstotliwości korzystania z aparatu samoinkasującego o której mowa w art. 105b §1a ustawy kodeks karny wykonawczy.
Pismem z dnia 14 kwietnia 2023 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od wpisu. Wniosek zarejestrowano pod sygn. akt IV SPP/Sz 88/23.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm, dalej jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl § 2 wyżej wskazanego przepisu kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V, i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a).
Jak wynika z treści skargi skarżący kwestionuje braku zgody Dyrektora Zakładu Karnego na zwiększenie częstotliwości korzystania z telefonicznego aparatu samoinkasującego.
Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zasady korzystania z aparatu telefonicznego przez skazanego zostały uregulowane w ustawie kodeks karny wykonawczy z d. 06 czerwca 1997 (Dz. U.z 2023 poz. 127 tj. zgodnie z Art. 105b.
§ 1. skazany co najmniej raz w tygodniu ma prawo korzystać z samoinkasującego aparatu telefonicznego na własny koszt lub na koszt rozmówcy w sposób i w terminach ustalonych w porządku wewnętrznym obowiązującym w zakładzie karnym. W uzasadnionych wypadkach dyrektor zakładu karnego może udzielić zgody na skorzystanie z samoinkasującego aparatu telefonicznego na koszt zakładu karnego.
§ 1a. w szczególnie uzasadnionych wypadkach, zwłaszcza gdy bezpośredni kontakt jest niemożliwy lub szczególnie utrudniony lub gdy wynika to z nagłej sytuacji życiowej, dyrektor zakładu karnego może udzielić zgody na skorzystanie z samoinkasującego aparatu telefonicznego do kontaktu z rodziną i innymi osobami bliskimi poza terminami ustalonymi w porządku wewnętrznym obowiązującym w zakładzie karnym.
Kontrola prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia w zakresie dodatkowej zgody na korzystanie z aparatu telefonicznego w zakładzie karnym nie należy jednak do sądu administracyjnego. Osoba kwestionująca prawidłowość działania administracji zakładu może wnieść skargę na działanie jednostek organizacyjnych oraz postępowanie funkcjonariusza Służby Więziennej i pracownika Służby Więziennej do innych niż sąd administracyjny instytucji..
Natomiast zgodnie z art. 7 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2023, poz. 127 tj.) skazany może zaskarżyć do sądu decyzję organu wymienionego w art. 2 pkt 3-6 i 10 z powodu jej niezgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skargi te rozpoznaje sąd właściwy zgodnie z art. 3 kkw (tj. sąd, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji lub w tym wypadku - sąd penitencjarny).
Z uwagi na to, że rozpoznanie sprawy z którą wystąpił skarżący nie należy do kompetencji sądu administracyjnego należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec o odrzuceniu skargi.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia