Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania W. S., od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] odmawiającej uchylenia we wznowionym postępowaniu ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] o pozwoleniu na budowę, zmienionej decyzją tego organu z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda wydał rozstrzygnięcie o następującej treści: "orzekam o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości oraz stwierdzam na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przy wydawaniu decyzji nr [...] Starosty [...] z dnia [...] r., jednak na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. odmawiam uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej".
W uzasadnieniu ww. decyzji, organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce K. D. z siedzibą w C. pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalno-usługowego z częścią usługową w poziomie parteru przy ul. [...] i ul. [...] w C., na terenie działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] z obrębu [...] C.. Decyzja ta została zmieniona decyzją organu z dnia [...] r.
W dniu 10 października 2018 r. do organu I instancji wpłynął wniosek W. S. o wznowienie postępowania w sprawie ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] r. z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wnioskodawczyni wskazała, że jako właściciel działki sąsiedniej nr [...] zabudowanej budynkiem usługowo-handlowym, bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Należąca do niej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu realizowanego na podstawie decyzji z dnia [...] r. Inwestycja będzie negatywnie wpływać na użytkowanie należącej do niej nieruchomości, co może spowodować ograniczenia w sposobie jej użytkowania. Inwestycja ograniczy dostęp światła, zacieni należący do skarżącej budynek, może też utrudnić dostęp służb ratunkowych i potencjalną ewakuację z budynku. Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie ostatecznej decyzji z dnia [...] r. Pełnomocnik wnioskodawczyni pismem z dnia 14 grudnia 2018 r. wniósł do organu uwagi do projektu budowlanego, wskazując na naruszenie § 13 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz kwestionując możliwość zastosowania parametrów określonych dla zabudowy śródmiejskiej.
Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji odmówił, po wznowieniu postępowania administracyjnego, uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę, nie znajdując podstaw prawnych do przyznania wnioskodawczyni przymiotu strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją.
Pismem z dnia [...] r. W. S. wniosła odwołanie od ww. decyzji zarzucając jej wydanie z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 28, art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieuwzględnienie uzasadnionego interesu skarżącej i odmowę przyznania jej statusu strony postępowania w przedmiocie wydania decyzji organu z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji odmowę uchylenia wydanej w tym postępowaniu decyzji. Ponadto w ocenie odwołującej się, doszło do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, względnie nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a to nieuwzględnienie faktu, że odległość budynku projektowanego na działce nr [...] od budynku istniejącego na działce nr [...] wynosi od 8,05 m do 8,58 m w części wysuniętej klatki. Zgodnie z załączoną do akt sprawy opinią projektową oraz analizą parametrów przesłaniania, minimalna odległość między budynkami powinna wynosić 13,90 m. Skarżąca nie brała udziału w postępowaniu, w związku z czym nie mogła podnieść zarzutów dotyczących ustalenia warunków dla zabudowy śródmiejskiej. Strona uzupełniła odwołanie, przesyłając do organu wojewódzkiego kopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. dot. warunków zabudowy dla inwestycji.
W toku postępowania odwoławczego organ zwrócił się do inwestora o uzupełnienie dokumentacji, poprzez jednoznaczne wykazanie zgodności projektu z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestor przedłożył wymagane dokumenty, o czym organ pismem z dnia 6 marca 2019 r. poinformował strony postępowania, stosownie do treści art. 10 § 1 k.p.a.
Wojewoda przedstawił ustalenia w zakresie przedmiotu inwestycji, wskazując przy tym na określone dla niej warunki zabudowy w decyzji Burmistrza C. z dnia [...] r., oraz uzgodnienia w zakresie: infrastruktury technicznej, lokalizacji zaproponowanych zjazdów oraz przebudowy zjazdu zlokalizowanego w pasie drogowym drogi gminnej wewnętrznej; usytuowania budynku mieszkalno-usługowego w odległości nie mniejszej niż 4,29 m od zewnętrznej krawędzi jezdni biegnącej wzdłuż ul. [...] oraz w odległości nie mniejszej niż 4,63 m od zewnętrznej krawędzi jezdni biegnącej wzdłuż ul. [...]. Inwestycja jest realizowana w zabudowie śródmiejskiej, stąd możliwość zastosowania przepisów umożliwiających sytuowanie budynku w odległości zmniejszonej względem budynku usytuowanego na działce sąsiedniej, w tym przypadku należącego do strony skarżącej budynku usługowego usytuowanego na działce nr [...]. Dla terenu inwestycyjnego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W obowiązującym studium, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w C. z [...] r. zmieniającą uchwałę w sprawie uchwalenia studium i kierunków zagospodarowania przestrzennego G. C., nieruchomości objęte inwestycją znajdują się w obszarze historycznego układu śródmiejskiego w oparciu o pl. [...] i ulice [...], [...], [...] (§ 82 studium), wydzielone w załączniku graficznym do uchwały i określone jako tereny wymagające przekształceń i rehabilitacji. Przedstawił także ustalenia w zakresie analizy przesłaniania projektowanym zamierzeniem budynku usługowego należącego do odwołującej się Biorąc pod uwagę przedstawione parametry wysokość przesłaniania ustalono na poziomie równej 13,90 m. Wskazał, że inwestycja realizowana jest w zabudowie śródmiejskiej, w rozumieniu definicji zawartej w § 3 pkt 1 ww. rozporządzenia, stąd możliwość zastosowania § 13 pkt 4 rozporządzenia i zmniejszenia wysokości przesłaniania z 13,90 maksymalnie o połowę, do 6,95 m, co pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.
Zgodność ta została dodatkowo potwierdzona w przebiegu postępowania odwoławczego, w toku którego inwestor przedłożył czytelny załącznik graficzny do analizy parametrów przesłaniania. Należący do skarżącej dwukondygnacyjny budynek nie jest budynkiem mieszkalnym, jest obiektem wyłącznie usługowym, w którym prowadzone są różne działalności o profilu handlowo-usługowym. Usytuowanie budynków w takiej odległości względem siebie zostało uzgodnione z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych.
Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie prowadzone o udzielenie pozwolenia na budowę zakończone decyzją z dnia [...] r. nie jest jednak wolne od pewnych uchybień. Nieprawidłowo został ustalony krąg stron postępowania. W każdym przypadku, w tym również uzasadnionego przepisami prawa pomniejszenia norm odległościowych w stosunku do granic nieruchomości i obiektów budowlanych na nich posadowionych, należy przyznać ich właścicielom (użytkownikom wieczystym lub zarządcom nieruchomości) status strony postępowania. W rozpatrywanym przypadku organ I instancji nie uznał właścicieli nieruchomości nr [...], B. i W. S., ani w postępowaniu o pozwolenie na budowę, zakończonym decyzją z dnia [...] r., ani też we wznowionym postępowaniu zakończonym skarżoną decyzją z dnia [...] r. nie przyznał im należnego statusu strony postępowania. Stanowi to ewidentne naruszenie art. 10 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.
Ponadto, w ocenie organu II instancji, decyzja z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. W decyzji o pozwoleniu na budowę brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego na zasadność zastosowania w tym przypadku § 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Właściwie to z decyzji nie wynika, że taki przypadek wyjątkowy w tej sprawie w ogóle wystąpił. Uzasadnienie dotyczące zastosowania przepisu z § 3 ust. 4 rozporządzenia znalazło się dopiero w zaskarżonej decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., odmawiającej we wznowionym postępowaniu uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, co wydaje się w tym przypadku nieco spóźnione.
W konsekwencji powyższego organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jednak na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. organ nie uchylił "zaskarżonej decyzji", uznając, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Postępowanie wykazało bowiem, że decyzja o pozwoleniu na budowę odpowiada prawu, projekt spełnia wymagania określone w art. 32-35 ustawy Prawo budowlane, sporządzony został przez osoby ze stosownymi uprawnieniami, jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia.
W. S., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję organu II instancji z dnia [...] r. - w zakresie, w jakim organ orzekł o odmowie uchylenia zaskarżonej odwołaniem decyzji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. w części dotyczącej odmowy uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji tego organu z dnia [...] r. w całości. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie od Wojewody na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Kwestionowanej decyzji skarżąca zarzuciła:
- 1) nierozpoznanie istoty sprawy, co wyraża się poprzez utrzymanie, de facto, zaskarżonej decyzji w mocy, w sytuacji, gdy w inny sposób poza jej uchyleniem nie można zabezpieczyć interesu strony i jej praw do czynnego udziału we wcześniejszym postępowaniu przed organem I instancji.
- 3) braki uzasadnienia zaskarżonej decyzji (o czym niżej),
- 4) naruszenie art. 7, 77 k.p.a., poprzez:
- - niepodjęcie wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zapewnienia stronie możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, w tym nierozpoznanie wniosków dowodowych skarżącej zgłoszonych w odwołaniu z dnia [...] r.
- - brak szczegółowej analizy całości materiału dowodowego zebranego w sprawie,
- 5) naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez lakoniczność merytorycznej części uzasadnienia, brak wykazania, jakimi dowodami organ II instancji kierował się rozpoznając odwołanie skarżącej od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. - uznanej - w postępowaniu odwoławczym za decyzję wydaną z naruszeniem prawa (nota bene - również z zarzucanym naruszeniem przepisów art. 107 § 3 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), poprzestanie na założeniu, że bez względu na kroki podejmowane przez stronę wyłączoną od udziału w sprawie, wydana zostałaby decyzja tej samej treści,
- 6) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez - de facto - bezpodstawne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji i zastosowanie nieznanego ustawie rozstrzygnięcia polegającego na jednoczesnym uchyleniu zaskarżonej decyzji (rozstrzygnięcie formalne, kasatoryjne) i zarazem odmowie jej uchylenia;
- 7) naruszenie art. 146 § 2 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie założenia ‘a priori’, że zachodzi określona w tym przepisie negatywna przesłanka uchylenia decyzji.
Skarżąca podniosła, że z uwagi na pierwszy z podniesionych zarzutów, tj. nierozpoznania istoty sprawy, integralną częścią niniejszej skargi czyni zarzuty oraz uzasadnienie zawarte wcześniej w odwołaniu z dnia [...] r.
Według skarżącej, zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu i podlegać winna uchyleniu - co najmniej w zakresie, w jakim organ II Instancji odmówił uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na brzmienie art. 138 § 1 i 2 k.p.a. Sentencja zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. wbrew zasadom wynikającym z ww. przepisów, zawiera wewnętrzną sprzeczność.
Organ II Instancji w pierwszej części sentencji swojej decyzji orzekł bowiem o uchyleniu zaskarżonego odwołaniem rozstrzygnięcia, po czym – "jednak" - (jak należy zatem przypuszczać - w ramach "merytorycznego" rozpoznania sprawy) orzekł o odmowie uchylenia tejże decyzji. W drugiej części sentencji zawarto zatem rozstrzygnięcie o charakterze formalnym, nie zaś merytorycznym (które odnieść należy do sytuacji ingerencji w treść decyzji poprzez jej zmianę, rozpatrzenie sprawy na swój własny sposób itd.). De facto decyzja zaskarżona odwołaniem strony z dnia [...] r. została utrzymana w mocy (jej podstawę winien zatem stanowić art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) i to pomimo stwierdzenia oczywistych podstaw dla jej uchylenia. Powołana konstrukcja sentencji decyzji - jako nieznana ustawie - nie zasługuje na aprobatę ze strony tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Według skarżącego, w uzasadnieniu decyzji organ II instancji poczynił szereg prawidłowych ustaleń zarówno faktycznych jak i prawnych, skutkujących stwierdzeniem podstaw dla uchylenia decyzji organu I instancji z dnia [...] r. - w całości. Wobec powyższego, skarżąca nie kwestionuje decyzji organu II instancji w zakresie, w którym orzekł on o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości (tj. pierwszej części rozstrzygnięcia).
Precyzując zarzut braku rozpoznania istoty sprawy i nierozpoznanie zarzutów odwołania z dnia [...] r., skarżąca wskazała, że wynikają one już z samej lakoniczności uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ II instancji nie odniósł się, a co najmniej nie rozpoznał w sposób wyczerpujący wszystkich zarzutów odwołania. Uzasadnienie decyzji wydanej przez Wojewodę w dużej części obejmuje tzw. historyczną (a więc zbędną dla niniejszych rozważań) część, w której przytoczone są koleje postępowań poprzedzających wydanie decyzji z dnia [...] r. (str. 1-4 uzasadnienia). W dalszym fragmencie, organ stwierdził, że budynek stanowiący przedmiot niniejszej sprawy mieści się w granicach wszystkich parametrów określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zmianie do tej decyzji (str. 4 uzasadnienia). Nie zostało to skonfrontowane z odmiennym stanowiskiem skarżącej ani przytoczonymi przez nią argumentami i dowodami na potwierdzenie prezentowanego przez nią stanowiska.
Według skarżącej, istotą wniosku o wznowienie postępowania, a następnie także odwołania od decyzji z dnia [...] r. jest tymczasem kwestia, że skarżąca nie miała możliwości wzięcia udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji upoważniających do podjęcia i realizowania inwestycji na sąsiedniej działce i kwestionuje ich prawidłowość. Decyzja organu II instancji stanowi wyraz zaakceptowania powstałego już stanu rzeczy. Stan ten prowadzi jednocześnie do wniosku, że nawet budowy nie spełniające określonych prawem parametrów i zagrażające otoczeniu inwestycje będą miały rację bytu jeżeli tylko zostaną "usankcjonowane" wydaniem decyzji administracyjnej o zezwoleniu na budowę (nawet nieprawidłowych).
Skarżąca uważa, że organ II instancji nie wyjaśnił na jakich przesłankach oparte zostało przypuszczenie, że strona, której odmówiono udziału w postępowaniu nie miałaby jakiegokolwiek wpływu na jego wynik. Doszło zatem do przyjęcia swoistej fikcji, że nawet zapewnienie stronie postępowania - za jaką słusznie uznana została skarżąca, możliwości składania oświadczeń i wniosków, nie odniesie żadnego skutku - tj. nie może wpłynąć na wydanie decyzji odmiennej treści. Stwierdzenie tego rodzaju stanowi nadużycie i nie znajduje oparcia w przepisach postępowania administracyjnego.
Ponadto skarżąca stwierdziła, że organ II instancji nie poczynił żadnych czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zaniechał ustalenia wielu zasadniczych kwestii, nie odniósł się i nie rozważył też w żaden sposób do zgłoszonych w odwołaniu twierdzeń skarżącej o zagrożeniach płynących z realizowanej inwestycji dla jej nieruchomości, związanych z faktem, że:
- - działki inwestora bezpośrednio sąsiadują z działką skarżącej,
- - najmniejsza odległość projektowanego budynku od budynku na działce skarżącej wynosi 8,05 m przy wymaganym minimum - dla zabudowy poza śródmieściem - wynosi 13,90 m; spowoduje to utrudnienia dla dostępu do nieruchomości dla służb ratunkowych, zacieni istniejący budynek,
- - skarżąca nie miała możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu i przedstawienia swoich twierdzeń i dowodów na okoliczności związane z charakterem zabudowy w danej lokalizacji (zabudowa śródmiejska jest kwestionowana),
- - w odwołaniu z dnia 23 stycznia 2019 r. szeroko opisano uzasadnione obawy o możliwość dalszego korzystania przez skarżącą z jej nieruchomości w dotychczasowy sposób (działalność usługowa, huczne zabawy np. weselne).
Organ II instancji pominął także zupełnie wątpliwości skarżącej dotyczące ingerencji inwestycji w obszar parkingu wybudowanego między innymi ze środków skarżącej (odwołanie z dnia 23 stycznia 2019 r. - str. 5).
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 26 września 2019 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał wnioski i twierdzenia zawarte w skardze. Pełnomocnik uczestnika postępowania G. C. pozostawił rozstrzygnięcie decyzji Sądu. Prokurent uczestnika postępowania K. D. Sp. z o.o. wniósł o oddalenie skargi, z argumentacją, że nie istniały przesłanki do uchylenia decyzji badanej w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego. Budynek od strony działki skarżącej ma 3 kondygnacje i oddalony jest o 8,05 m i ponad 4 m od granicy działki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sądowa kontrola sprawy według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Należy wyjaśnić, że przedmiotem skargi objęta jest decyzja organu odwoławczego z dnia [...] r. wydana w postępowaniu o wznowienie postępowania administracyjnego, uwzględniająca odwołanie i rozstrzygająca w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) zwanej dalej: "k.p.a.", przy jednoczesnym zastosowaniu art. 151 § 2 i art. 146 § 2 tej ustawy.
Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Wskazany w powołanym przepisie przymiotnik "zaskarżoną" decyzję dotyczy decyzji objętej rozpatrzonym przez organ odwołaniem.
Jak wynika natomiast brzmienia art. 146 § 2 k.p.a., nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W myśl zaś art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
Uwzględniając zakres możliwego zastosowania ww. przepisów Sąd zauważa, że organ odwoławczy w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej w swej decyzji uchylił "zaskarżoną decyzji" i na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. odmówił uchylenia – jak to określił – "zaskarżonej decyzji", ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W ocenie Sądu, tak skonstruowane rozstrzygnięcie organu odwoławczego, potwierdza zarzut skargi, że sentencja zaskarżonej decyzji zawiera wewnętrzną sprzeczność.
Należy bowiem uwzględnić, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy w trybie wznowieniowym organ może poddać rozpoznaniu sprawę objętą wnioskiem, która dotyczy decyzji wydanej w tzw. zwykłym trybie postępowania administracyjnego, a zatem nie może to być inna decyzja niż objęta żądaniem wznowienia. Tymczasem z drugiej części rozstrzygnięcia organu odwoławczego wynika, że odmawia on uchylenia zaskarżonej decyzji bez bliższego określenia jej numeru i decyzji, co w istocie prowadzi do niedających się pogodzić wniosków wewnętrznie sprzecznych, że zarazem organ uchylił decyzję a następnie odmówił uchylenia tej decyzji. Tak skonstruowane rozstrzygnięcie wymyka się możliwości skontrolowania przez Sąd prawidłowości stanowiska organu co do poczynionych przez niego wyjaśnień stanu faktycznego spawy, ustalenia jego znaczenia według normy prawnej oraz zastosowania normy prawnej obowiązującej. Rozstrzygnięcie zawarte w uzasadnieniu decyzji powinno bowiem korespondować z treścią wywodów oraz kompletnością motywów organu przedstawionych w uzasadnieniu decyzji.
Sąd nie może zastąpić organu w wyjaśnieniu logicznego związku poszczególnych części rozstrzygnięcia, które organ podjął i powiązania ich z treścią uzasadnienia wydanej decyzji. Konstrukcja rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji zawiera istotne wady, nie można na jej podstawie wyprowadzić zgodnych z podstawą prawną jej wydania, prawnych i faktycznych skutków rozpoznania przez organ odwołania skarżącej. Jest to wystarczająca przyczyna z powodu, której Sąd zobligowany jest wyeliminować z obrotu prawego zaskarżoną decyzję w celu ponownego poddania przez ten organ rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy objętej odwołaniem skarżącej od decyzji organu I instancji z dnia [...] r. Organ ten winien bowiem uwzględnić i rozróżnić zakresowo kwestie możliwości stosowania przez niego przepisów art. 138 § 1- 3 k.p.a., które wyznaczają granice rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją organu I instancji i wyraźnie oddzielić tę kwestię od prawnych form zakończenia postępowania w sprawie o wznowienie postępowania (art. 146 § 2, art. 151 k.p.a.) i odniesienia ich do ostatecznego rozstrzygnięcia objętego zakresem badania sprawy w ramach nadzwyczajnych środków zaskarżenia (tu objętego wnioskiem skarżącej o wznowienie postępowania administracyjnego).
Brak właściwej precyzji organu odwoławczego w określeniu zakresowo sprawy poddanej jego rozpoznaniu uniemożliwia, na obecnym etapie, odniesienie się przez Sąd do zarzutów skargi w pozostałym jej zakresie, tj. naruszenia zaskarżoną decyzją reguł prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego, nierozpoznania istoty sprawy z uwagi na zarzut naruszenia interesu strony i jej praw do czynnego udziału we wcześniejszym postępowaniu administracyjnym, lakoniczności merytorycznej części uzasadnienia i błędnego zastosowania przez organ art. 146 § 2 k.p.a.
Podsumowując Sąd, biorąc pod uwagę zaistniałe wady konstrukcji sentencji zaskarżonej decyzji, uwzględnił skargę, jednakże zakres dostrzeżonej wadliwości, która miała istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na ciężar gatunkowy powoduje, że zaskarżona decyzja musi być uchylona w całości w celu uzyskania przejrzystości rozstrzygnięcia organu, dającego się poddać kontroli sądowej.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien uwzględnić opisane wyżej wywody prawne i wskazania Sądu, które mają spowodować zgodność wewnętrzną rozstrzygnięcia organu i logiczny związek z treścią motywów uzasadnienia aktu, który winien być wydany w konsekwencji rozpoznania sprawy objętej wnioskiem skarżącej o wznowienie postępowania administracyjnego.
Z tych względów, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, w pkt I sentencji wyroku, uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach zasądzonych na rzecz skarżącej od organu Sąd orzekł, jak w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.