Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 551/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę J. D. na uchwałę Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 9 czerwca 2005 r. Nr XXVI/397/2005
w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze zawartym między ulicami Gnieźnieńską, 4-go Marca, terenami wojskowymi, rzeką Dzierżęcinką, terenami Rokosowo Południe – Dzierżęcin i terenami linii kolejowej
w Koszalinie.
Odpis powyższego orzeczenia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu [...].
Postanowieniem z dnia 30 listopada 2011 r. przyznano skarżącemu J. D. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego.
Następnie Dziekan Izby Radców Prawnych pismem z dnia [...] roku poinformował Sąd, iż pełnomocnikiem w niniejszej sprawie został wyznaczony radca prawny M. K.
W dniu [...] wpłynęła do Sądu opinia radcy prawnego M. K. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia
z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie II SA/Sz 551/11 zawierająca oświadczenie pełnomocnika w przedmiocie nadania jej do skarżącego. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, oświadczając przy tym, że koszty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 244 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa, bez ponoszenia przez stronę wynagrodzenia i wydatków adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 250 ustawy, wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych
w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" powołanego wyżej rozporządzenia stanowi, iż stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - wynosi 75 % stawki określonej
w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c wyżej wymienionego rozporządzenia. Jednakże, zgodnie z § 2 ust. 3 tego aktu, Sąd orzekając o wysokości opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego z urzędu, obowiązany jest do podwyższenia opłaty o kwotę podatku od towarów i usług, liczoną według stawki obowiązującej w dniu orzekania (23%). Wobec powyższego, koszty sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w rozpatrywanej sprawie stanowią kwotę [...].
W tej sytuacji orzeczono na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" oraz § 2 ust.
3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Syg. Akt II SA/Sz 551/11
U z a s a d n i e n i e
Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 551/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę J. D. na uchwałę Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 9 czerwca 2005 r. Nr XXVI/397/2005 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze zawartym między ulicami Gnieźnieńską, 4-go Marca, terenami wojskowymi, rzeką Dzierżęcinką, terenami Rokosowo Południe – Dzierżęcin i terenami linii kolejowej w Koszalinie.
Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 27 czerwca 2011 r. (vide: zwrotne poświadczenie odbioru k. 50). Do odpisu orzeczenia dołączono pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej, w którym zamieszczono między innymi informację, że skarga kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem.
W dniu [...] wpłynęło do Sądu pismo J. D. zawierające między innymi wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od orzeczenia z dnia 16 czerwca 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą "P.p.s.a." jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności
w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
W tym miejscu należy podkreślić, że warunkiem złożenia wniosku
o przywrócenie terminu jest to, aby termin do podjęcia czynności procesowej upłynął. Dopiero wówczas czynność podjęta przez stronę w postępowaniu sądowym, po upływie terminu staje się bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.).
Stosownie do art. 88 ustawy P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd zgodnie z którym za niedopuszczalny, w rozumieniu powołanego art. 88 P.p.s.a., należy uznać wniosek złożony przed upływem terminu do dokonania tej czynności (por. postanowienie
NSA z dnia 18 września 2008 r. sygn. akt II FZ 391/08, publ. LEX nr 493902).
W okolicznościach przedmiotowej sprawy należy wskazać, że odpis postanowienia Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. został osobiście odebrany przez skarżącego w dniu 27 czerwca 2011 r. zatem trzydziestodniowy termin do złożenia skargi kasacyjnej upływał w dniu 27 lipca 2011r., który to dzień nie był sobotą ani dniem wolnym od pracy. Wobec powyższego złożony przez skarżącego w dniu 7 lipca 2011 r. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej należy uznać za przedwczesny, bowiem został złożony w terminie otwartym do wniesienia tego środka zaskarżenia.
W tym stanie rzeczy wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, jako niedopuszczalny stosownie do art. 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało odrzucić.