Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", art. 91 ust. 1 oraz 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.) oraz § 2 i § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 192 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", po rozpatrzeniu odwołania D. K. Komendant Wojewódzki Policji w S. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] r., nr [...] odmawiającą przyznania D. K. równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego.
Organ ustalił, że D. K. do służby w Policji został przyjęty w dniu [...] r. i został mianowany do służby stałej w dniu [...] r. Obecnie pełni służbę jako dzielnicowy Posterunku Policji w B. Komendy Powiatowej Policji w S. W dniu 15 lutego 2017 r. D. K. złożył oświadczenie mieszkaniowe do Komendanta Powiatowego Policji w S. w sprawie ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości.
Komendant Powiatowy Policji w S. decyzją Nr [...] z dnia [...] r. odmówił D. K. przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, wskazując, że w dniu złożenia oświadczenia mieszkaniowego do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości wnioskodawca posiadał uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy o Policji.
Od powyższego orzeczenia D. K. złożył odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., wnosząc o zmianę orzeczenia organu I instancji.
Komendant Wojewódzki Policji w S., po przeanalizowaniu stanu faktycznego i prawnego w sprawie, stwierdził, że z treści oświadczenia mieszkaniowego do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości wynika, że wnioskodawca zamieszkuje wraz z rodziną w domu jednorodzinnym, położonym w miejscowości G. przy ul. [...] oraz że czas dojazdu z miejsca zamieszkiwania do miejsca pełnienia służby przekracza dwie godziny w obie strony.
Dom ten D. K. nabył wraz z żoną A. K. w dniu [...] r. na podstawie umowy przeniesienia własności, sporządzonej w formie aktu notarialnego Repertorium A numer [...], natomiast wydanie przedmiotu umowy nastąpiło [...] r. Na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] r. Komendant Powiatowy Policji w S. przyznał zainteresowanemu od dnia 18 listopada 2016 r. prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z uwagi na fakt, że uzyskany dom jednorodzinny położony jest w miejscowości niepobliskiej w stosunku do miejsca pełnienia służby. Powyższa decyzja jest prawomocna.
Komendant Wojewódzki Policji w S. wyjaśnił dalej, że w świetle art. 88 ustawy o Policji policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jest to podstawowe prawo przysługujące funkcjonariuszowi Policji, aby mógł w sposób prawnie skuteczny wykonywać ciążące na nim obowiązki. W przypadku gdy ustawodawca nie ma możliwości zapewnienia lokalu mieszkalnego, funkcjonariusz może skorzystać z zastępczych form wsparcia umożliwiających mu prawidłowe wykonywanie obowiązków. Tymi zastępczymi formami są równoważniki pieniężne za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (art. 91 ust. 1 ustawy o Policji), równoważnik za brak lokalu mieszkalnego (art. 92 ust. 1 ustawy o Policji) oraz pomoc finansowa na uzyskanie lokalu (art. 94 ust. 1 ustawy o Policji).
Wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. z 2014 r., poz. 192 ze zm.). Na podstawie § 1 ust. 1 pkt 5 równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi posiadającemu m.in. dom jednorodzinny, dom mieszkalno-pensjonatowy lub lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, będący przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub jego członków rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Uprawnienia do otrzymania ww. świadczenia oraz liczby norm zaludnienia przysługujących zamieszkałym z nim członkom rodziny dokonuje się według stanu na dzień 1 stycznia danego roku kalendarzowego na podstawie złożonego przez funkcjonariusza oświadczenia mieszkaniowego.
W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., bezspornym w sprawie jest, że D. K. zamieszkuje wraz z rodziną w domu jednorodzinnym, położonym w miejscowości G. przy ul. [...] oraz że dom położony jest w miejscowości niepobliskiej w stosunku do miejsca pełnienia służby, i czas dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego, zgodnie z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami przekracza w obie strony dwie godziny. Powyższe ustalenia stanowiły przesłankę do uzyskania przez skarżącego uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] r., nr [...].
Z kolei, na podstawie § 2 pkt 2 ww. rozporządzenia, równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego nie przyznaje się jeżeli policjant lub jego małżonek otrzymuje równoważnik za brak lokalu mieszkalnego. Tym samym uzyskanie prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego wyklucza uprawnienia policjanta do uzyskania prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego.
Powyższa decyzja została zaskarżona przez D. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając organom naruszenie przepisów stanowiących podstawę prawną ww. decyzji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę. Jednocześnie pełnomocnik wskazał, że decyzja przyznająca skarżącemu równoważnik za brak lokalu mieszkalnego została uchylona przez WSA w S. wyrokiem z dnia 7 czerwca 2017r., sygn. akt II SA/Sz 377/17 z powodu przyznania tegoż równoważnika od dnia złożenia oświadczenia mieszkaniowego, podczas gdy skarżący domagał się go również za okresy wcześniejsze. Jednakże, w ocenie organu, skarżącemu przysługuje aktualnie prawo do równoważnika za brak lokalu od momentu przeniesienia go z pracy na posterunku w G. do posterunku w B. ze względu na czas dojazdu i nie spełnianie warunku miejscowości pobliskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej: p.p.s.a.
Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest legalność decyzji odmawiającej przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2017 rok, wydanych obu instancjach, na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z kolei, w ust. 2 ww. przepisu wskazano, że minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania równoważnika, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, wzory wymaganych dokumentów, organy właściwe do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu oraz sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania.
Wypełnieniem delegacji art. 91 ust. 2 ustawy o Policji jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 192 ze zm.).
Stosownie do treści § 2 ww. rozporządzenia równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie przyznaje się: w razie podnajmowania lokalu w całości lub jego części, a także jeżeli policjant lub jego małżonek otrzymuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego.
W rozpoznawanej sprawie organy, dokonując oceny uprawnień skarżącego, w oparciu o powołane wyżej przepisy uznały, że D. K. według stanu na dzień 1 stycznia 2017 r. otrzymuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, przyznany mu decyzją Komendanta Powiatowego Policji w S. nr [...] z dnia [...] r., co wyklucza uprawnienia policjanta do uzyskania prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, zatem zaskarżona decyzja w tym momencie odpowiadała prawu. Stan ten uległ jednak zmianie w momencie, gdy ww. decyzja o przyznaniu skarżącemu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 7 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 377/17 została wyeliminowana z obrotu prawnego. Okoliczność ta, niezależnie od przyczyny stanowi podstawę do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., albowiem decyzja odmawiająca przyznania równoważnika za remont lokalu została wydana w oparciu o stan faktyczny i prawny ukształtowany decyzją o przyznaniu ekwiwalentu za brak lokalu.
Odpowiada to przesłance wznowienia postępowania administracyjnego wymienionej w pkt 8 art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a jednocześnie spełnia przesłankę, uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu art.145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 135 P.p.s.a.