Uzasadnienie
W dniu [...] r. G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr[...], utrzymująca w mocy własną decyzję tego organu z dnia [...] r. Nr [...], odmawiającą zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r., na podstawie której udzielono Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa.
Strona skarżąca wniosła uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Dyrektorowi Izby Celnej.
W zakresie podniesionych w skardze zarzutów G. Sp. z o.o. wskazała na naruszenie prawa europejskiego w zakresie procedury, poprzez wydanie orzeczenia w oparciu o ustawę z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która na tle prawa Unii Europejskiej powinna zostać przez organ za akt nieobowiązujący i co skutkować powinno odmową jego zastosowania, w szczególności z uwagi na doniosłe uchybienie procedurze prawotwórczej, tj. brak obowiązku notyfikacji projektu tej ustawy Komisji Europejskiej, wynikającego z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, jak również naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r. poprzez naruszenie art. 34, art. 49 i art. 56 tego Traktatu w zawiązku z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz zasadą bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego. Ponadto strona skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów prawa krajowego, tj. art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 w związku z art. 22, art. 61 i art. 123 Konstytucji RP.
W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka wniosła o zawieszenie postępowania do czasu udzielenia przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości odpowiedzi na pytanie prawne z jakim zwrócił się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 261/10, co do zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z przepisami wspólnotowymi w zakresie tożsamym z normami prawnymi stanowiącymi również podstawę postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie oraz do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego zadanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie II SA/Po 549/10.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w treści zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowo-administracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie sygn. akt III SA/Gd 261/10 skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne, czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustalającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L.98.204.37) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy, należy taki przepis ustawy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych z zakresie zmiany miejsca urządzania gry.
Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/PO 549/10 skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne, czy art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed dniem 1 stycznia 2010 r. dopuszczalną wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu, nie jest niezgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów - rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych.
W ocenie Sądu, odpowiedź na pytanie prejudycjalne przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, czy ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych zawiera przepisy techniczne, które winny być notyfikowane przez Komisję Europejską, a co za tym idzie, czy przepisy ustawy mogły być stosowane przez organy administracji jest zagadnieniem mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem bezspornym jest fakt, że procedury notyfikacyjnej nie przeprowadzono.
Również uzyskanie odpowiedzi na pytanie prawne przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu ma wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, albowiem art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji.
W świetle powyższego, w rozpatrywanej sprawie uzasadnione jest zawieszenie postępowania z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 oraz art. 131 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do czasu rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjainego w sprawie III SA/Gd 261/10 oraz przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego w sprawie II SA/Po 549/10.