Uzasadnienie
M. G. podaniem z dnia [...]r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z dnia [...]r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty.
Jako podstawę prawną żądania wskazał art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 157 § 1 Kpa argumentując, że decyzja ostateczna w przedmiocie cofnięcia Jego uprawnień diagnosty wydana została z rażącym naruszeniem prawa w szczególności § 7 ust.1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 listopada 2002r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz.U. Nr 208, poz. 1769).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 158 § 1 Kpa oraz art. 84 ust.3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2003r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) odmówiło stwierdzenia nieważności wskazanej we wniosku decyzji argumentując w konkluzji obszernego uzasadnienia, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że przedmiotowa decyzja z dnia [...]r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem M. G. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Kolegium dało wyraz dotychczasowym ustaleniom faktycznym i ocenom prawnym, które legły u podstaw decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji wskazanej we wniosku strony.
M. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji jako naruszający prawo i zasądzenia na Jego rzecz od organu kosztów postępowania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko dotychczas zajęte w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Nie przesądzając ostatecznego sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, stwierdzić trzeba, że sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dokonana w granicach rozstrzygania Sądu wynikających z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) wykazała konieczność uwzględnienia skargi, aczkolwiek z innych przyczyn niż zostały w niej podniesione.
Z akt administracyjnych wynika jednoznacznie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując wniosek M. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy oparty o przepis art. 127 § 3 Kpa wydało zaskarżoną decyzję z dnia [...]r. w tym samym składzie personalnym, który orzekał wydając decyzję z dnia [...]r.
W orzecznictwie sądowo – administracyjnym dominował pogląd, że art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, przewidujący wyłączenie od udziału w postępowaniu z mocy prawa pracownika, który brał udział w niższej instancji w załatwieniu sprawy, nie ma zastosowania w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż postępowanie w trybie art. 127 § 3 Kpa nie jest klasycznym postępowaniem dwuinstacyjnym, obejmującym działanie dwóch organów niższej i wyższej instancji (por. wyroki NSA: z 22.11.1999r. sygn.akt II SA 699/99-LEX nr 46260, z 23.06.1999r. sygn.akt IV SA 1037/97-LEX nr 47868).
W dniu 22 lutego 2007r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął w składzie siedmiu sędziów NSA uchwałę (sygn. II GPS 2/06) w której stwierdził, że przepisy o wyłączeniu pracownika i pracownika organu kolegiowego (art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1 zdanie pierwsze kpa) mają zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 kpa.
Z art. 269 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że jeżeli jakikolwiek skład Sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi.
Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zajęte w wyżej wskazanej uchwale.
Trudno jest bowiem nie zgodzić się z argumentacją uchwały, że zasada wyłączenia pracownika od udziału w sprawie w wyższej instancji stanowi dla stron gwarancję procesową, że nikt nie będzie sędzią we własnej sprawie, bo z wydanym poprzednio rozstrzygnięciem zwykle się identyfikuje przy jego ocenie. W szczególności przekonuje pogląd NSA, że: "Skoro prawo do ponownego rozpatrzenia sprawy przez ten sam organ jest wyjątkiem od klasycznego modelu postępowania odwoławczego, to zgodnie z zasadą exceptiones non sunt extentendae, wyjątku tego nie można interpretować rozszerzająco, a tym bardziej nie można go przenosić na inne instytucje postępowania, jak np. wyłączenie pracownika, Zawsze więc tam, gdzie dochodzi do ponownego rozpatrzenia wniosku przez ten sam organ (art. 127 § 3 k.p.a.) trzeba bezwzględnie oceniać, czy jest możliwe zastosowanie przesłanki wyłączenia pracownika przewidzianej w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Dokonując tego, należy przez pracownika rozumieć osoby zatrudnione w urzędzie organu na podstawie stosunku pracy umocowanego do wydawania decyzji z upoważnieniem indywidualnym bądź z mocy prawa".
Jak już była mowa o tym wyżej, w wydaniu obu wskazanych na wstępie decyzji brali udział ci sami członkowie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, chociaż – zgodnie z wyżej wskazaną uchwałą - podlegali przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 kpa w zw. z art. 27 § 1 kpa.
Procesowe skutki naruszenia przepisu art. 24 kpa określa art. 145 § 1 pkt 3 kpa zaliczając to naruszenie do przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną.
Z tego powodu należało orzec jak w sentencji, w myśl bowiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji.
W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.