Uzasadnienie
Decyzją z [...] kwietnia 2022 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej: Kolegium lub organ odwoławczy), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.), w związku z art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 111 z późn. zm., dalej: u.ś.r.), po rozpatrzeniu odwołania M. K.-[...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 2022 r., nr: [...], w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką.
Organ odwoławczy wyjaśnił, iż wnioskiem z [...] grudnia 2021 r., M. K. wystąpiła do [...] Centrum Świadczeń o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką.
Decyzją z dnia [...] marca 2022 r., organ I instancji odmówił przyznania wnioskodawczyni przedmiotowego świadczenia wskazując, iż nie spełnia ona przesłanki z art. 17 ust.1 b u.ś.r., bowiem nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność jej matki a znaczny stopień niepełnosprawności istnieje dopiero od 65-roku życia.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zakwestionowała prawidłowość powyższego rozstrzygnięcia jako sprzecznego z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13. Podkreśliła, iż doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności.
Rozpatrując powyższe odwołanie Kolegium poddało wnikliwej ocenie stan prawny który zaistniał po wydaniu wskazywanego przez odwołującą wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Wyjaśniło, iż w obecnym stanie prawnym organy rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej, mają obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 ustawy, jednak z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. Organ odwoławczy przyjął tym samym, iż oparcie decyzji odmawiającej przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną osobą na przesłance wieku powstania niepełnosprawności, tj. na przesłance uznanej za niezgodną z Konstytucją, stanowiłoby naruszenie prawa materialnego, skutkujące wadliwym określeniem podstawy rozstrzygnięcia. Zatem przepis ten nie może stanowić podstawy do odmowy przyznania stronie wnioskowanego świadczenia, jeżeli spełnione zostaną inne przesłanki niezbędne do przyznania wnioskowanego świadczenia.
Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, iż wywiad środowiskowy potwierdził okoliczność, że wnioskodawczyni faktycznie sprawuje opiekę nad niepełnosprawną matką. Nadmienił także, że z okazanego przez odwołującą ostatniego świadectwa pracy wynika, że zaprzestała ona zatrudnienia w dniu [...] kwietnia 2015 r. Obecnie nigdzie nie pracuje, nie jest też zarejestrowana w urzędzie pracy.
Wyjaśniwszy, iż świadczenie pielęgnacyjne nie może być traktowane jako zastępcze źródło dochodu a przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej, Kolegium podjęło się oceny czy zaistniał związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia przez opiekuna (lub nie podejmowania przez niego pracy), a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny.
Organ odwoławczy wskazał, iż wnioskodawczyni była aktywna zawodowo do dnia [...] kwietnia 2015 r., natomiast ustalony stopień niepełnosprawności jej mamy datuje się dopiero od dnia [...] października 2021 r. Ponadto wnioskodawczyni nie wykazała, że gdy jej mama nie legitymowała się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności była zainteresowana podjęciem zatrudnienia jednak później zakres sprawowanej opieki jej to uniemożliwił. Powyższe doprowadziło Kolegium do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy niepodejmowaniem przez odwołującą aktywności zawodowej a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną i na tej podstawie organ odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia.
Pismem z [...] maja 2022 r. M. K. wystąpiła ze skargą na powyższą decyzję zarzucając jej:
- 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że sam fakt niepozostawania w zatrudnieniu przez skarżącą w dacie powstania znacznej niepełnosprawności jej matki powoduje, że nie spełnia ona warunków art. 17 ustawy do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego, albowiem nie zachodzi związek przyczynowy między niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny.
- 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik postępowania tj. niewłaściwy przebieg postępowania dowodowego i ocenę dowodów. W szczególności nie wszystkie istotne dowody w sprawie zostały przyjęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze za podstawę ustaleń, skutkiem czego organ uznał, że skarżąca nie wykazała, że była zainteresowana podjęciem zatrudnienia, gdy jej mama nie legitymowała się zaświadczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jednak później zakres sprawowanej opieki jej to uniemożliwił - co w konsekwencji miało wpływ na treść orzeczenia.
Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż Kolegium cytując fragmenty wyrwanych z kontekstu uzasadnień sądów administracyjnych, wadliwie uznało, że długoletnia bierność zawodowa jest przesłanką uzasadniającą przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W ocenie skarżącej przyjęta przez Kolegium interpretacja cytowanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1549/19, całkowicie wypacza jego treść i sens. Przedmiotem tego orzeczenia jest zupełnie odmienny stan faktyczny. Całkowicie odległe są też wnioski wynikające z tego orzeczenia od tych, które prezentuje Kolegium w uzasadnieniu decyzji. Stan faktyczny dotyczył bowiem sytuacji, w której umowa o pracę osoby ubiegającej się o zasiłek pielęgnacyjny zawarta była na czas oznaczony i rozwiązała się z upływem czasu, na który była zawarta.
Nadto w orzeczeniu tym nie występuje, nie ma najmniejszej wzmianki o "długoletniej bierności zawodowej" jako przesłance powodującej, iż zachodzi brak związku przyczynowego między zaprzestaniem aktywności zawodowej a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Co istotne przesłanki takiej nie zawiera też ani przepis art 17 u.ś.r. ani nie da się jej wnioskować z treści tego przepisu.
Odnosząc się do argumentacji Kolegium, opartej na twierdzeniu, iż skarżąca nie pozostawała w zatrudnieniu od maja 2015 r. oraz nie wykazała, że gdy jej mama nie legitymowała się zaświadczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności była zainteresowana podjęciem zatrudnienia a później zakres sprawowanej opieki jej to uniemożliwił, skarżąca oświadczyła, iż nie przypuszczała, że stan mamy pogorszy się na tyle, że opieka nad nią uniemożliwi jej podjęcie zatrudnienia i nie zbierała żadnych dowodów na to, iż faktycznie stara się podjąć zatrudnienie. Nadto twierdzenie Kolegium, że od maja 2015 r. skarżąca nigdzie nie pracuje, nie jest też zarejestrowana w urzędzie pracy jest nieprawdziwe a nadto sprzeczne z dowodami. Skarżąca dołączyła do odwołania zaświadczenie, że w okresie od [...] października 2015 do [...] sierpnia 2019 r. była zarejestrowana w Urzędzie Pracy w S.,
Powyższe doprowadziło skarżącą do konkluzji, iż organ odwoławczy nie przeprowadził należycie postępowania dowodowego a także wyjaśniającego przez co błędnie ustalił stan faktyczny a przede wszystkim przyczyny i okoliczności niepozostawania przez Skarżącą w zatrudnieniu od maja 2015 r. Zdaniem skarżącej pominięcie w ustaleniach niektórych dowodów znajdujących się w aktach sprawy wynika z braku staranności podczas analizy materiału dowodowego. Kolegium dysponując dowodami, nie zauważyło też istotnych faktów wynikających między innymi: z zaświadczenia ZUS Oddział S. z dnia [...] lutego 2022 r. oraz zaświadczenia z Urzędu Pracy z dnia [...] grudnia 2020 r. Z dokumentów tych wynika zaś, że skarżąca: od [...] marca 2009r. do [...] stycznia 2012 r. pozostawała w zatrudnieniu, od [...] stycznia 2012 r. do [...] maja 2012 r. znajdowała się na zasiłku chorobowym w związku z ciążą. W dniu [...] maja 2012 r. skarżąca urodziła pierwszego syna.
Od [...] maja 2012 r. do [...] listopada 2012 r. przebywała na zasiłku macierzyńskim. Dalej od [...] grudnia 2012 r. do [...] września 2013 r. przebywała na urlopie wychowawczym. Od [...] stycznia 2014 r. do [...] kwietnia 2014 r. świadczyła pracę. Od [...] marca 2014 r. do [...] sierpnia 2014 r. pobierała zasiłek chorobowy w związku z drugą ciążą. W dniu [...] sierpnia 2014 r. skarżąca urodziła drugie dziecko. Od [...] sierpnia 2014 r. do [...] kwietnia 2015 r. przebywała na zasiłku macierzyńskim. Od [...] października 2015 r. do [...] października 2016 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych, a od [...] października 2015 r. do [...] sierpnia 2019 r. była zarejestrowana w urzędzie pracy. W dniu [...] sierpnia 2017 r. skarżąca urodziła trzecie dziecko. Od września 2020 r. najmłodsze dziecko poszło do przedszkola i skarżąca faktycznie chciała wrócić do pracy, ale w związku z trwającą pandemią (co jest faktem powszechnie znanym) i powtarzającymi się kwarantannami, na które kierowane były dzieci zarówno ze szkoły jak i z przedszkola, a następnie zdalnym nauczaniem (najstarszy syn) podjęcie pracy zawodowej nie było możliwe.
Ponadto w okresie od października 2013 r. do czerwca 2016 r. Skarżąca, pracując i wychowując dwoje małych dzieci, zaoczne odbywała studia licencjackie na kierunku pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna.
Zdaniem skarżącej nie bez znaczenia dla istoty sprawy jest to, że dodatkowo nastąpiły kolejne wznowy choroby nowotworowej niepełnosprawnej matki. Jej pogarszający się stan zdrowia wymagał opieki i wsparcia osób drugich już od 2018 r. Opiekę taką zapewniała matce skarżąca. Od października 2021 r., po przejściu choroby pneumokokowej pod postacią sepsy z ropnym zapaleniem opon mózgowych, w wyniku której w sposób trwały utraciła słuch i pogłębiły się zaburzenia równowagi, matka skarżącej nie jest zdolna do samodzielnej egzystencji.
Skarżąca dołączyła też dodatkowe dowody potwierdzające zakres sprawowanej opieki oraz nadmieniła, iż tych dowodów wcześniej nie przedkładała, bo organ I instancji nie kwestionował spełniania przez skarżącą przesłanek z art 17 ust. 1 u.ś.r. Zarzuty organu I instancji dotyczyły wyłącznie warunku zawartego w art. 17 ust. 1 b, który to przepis został uznany za sprzeczny z Konstytucją.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy nadmienił, iż nie jest prawdą, jak wskazuje skarżąca w uzasadnieniu skargi, że do odwołania dołączono zaświadczenie, że w okresie od [...] października 2015 roku do dnia [...] sierpnia 2019 r. była zarejestrowana w Urzędzie Pracy. Do powyższego skarżąca nie odniosła się w odwołaniu, skupiając się jedynie na skutkach wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 roku, sygn. akt K 38/13. Nadto, skoro skarżąca była zarejestrowana w Urzędzie Pracy do dnia [...] sierpnia 2019 r. to przez kolejne około 2 lata, tj. do dnia uzyskania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności jej mamy, tj. do dnia [...] października 2021 r. pozostawała jednak bez zatrudnienia. Nie jest też prawdą, że Kolegium dysponowało również innymi dowodami — dokumentami wymienionymi w skardze do WSA.
Dokumenty te nie znajdowały się również w aktach organu I instancji. Poza tym w ocenie Kolegium nie mają one znaczenia w niniejszej sprawie z uwagi na okres, z którego pochodzą, tj. od [...] marca 2009 roku do 2019 r., bowiem jak wskazało Kolegium i co ma odbicie w aktach spawy, ustalony stopień niepełnosprawności mamy skarżącej datuje się dopiero od dnia [...] października 2021 r. Stąd stwierdzenie, iż skarżąca nie wykazała, że tuż przed okresem ustalenia znacznego stopnia niepełnosprawności jej mamy była zainteresowana podjęciem pracy było zasadne bowiem z akt spawy tego faktu nie można było ustalić, a bezsprzeczne jest, że przez okres ok. 2 lat pozostawała bez pracy.
Natomiast przedłożenie przy skardze dokumentacji medycznej należy uznać za zbędne, bowiem przedłożone wcześniej orzeczenie o niepełnosprawności matki wnioskodawczyni jest wiążące i wystarczające dla organów orzekających w niniejszej sprawie co do stanu zdrowia jak również konieczności zapewnienia jej opieki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Niniejsza sprawa, na podstawie wniosku organu administracji nie zakwestionowanego przez skarżącą została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 17 ust 1 pkt 4 i ust. 5 u.ś.r., zgodnie z którym, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
- 1) matce albo ojcu,
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
- 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
- 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Zgodnie zaś z art. 17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli:
- 1) osoba sprawująca opiekę:
- a) ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia kompensacyjnego,
- b) ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów;
Rozpatrując wniosek skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego organ odwoławczy uznał, iż wnioskowane świadczenie jej nie przysługuje, albowiem nie zachodzi bezpośredni związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez wnioskodawczynię a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką.
W ocenie Sądu w badanej sprawie organ odwoławczy przedstawił prawidłową i powszechnie przyjętą w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wykładnię art. 17 ust. ust. 1b u.ś.r. i prawidłowo przyjął, iż po wejściu w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, organy administracji rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej, winny badać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 u.ś.r. z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. Słusznie tym samym organ odwoławczy uznał, iż wskazana przez organ I instancji okoliczność, tj. wiek powstania niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki nie mógł stanowić postawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Wymagająca rozstrzygnięcia i sporna pomiędzy organem odwoławczym a skarżącą jest podstawa odmowy przyznania przez Kolegium wnioskowanego świadczenia z uwagi na stwierdzenie przez ten organ, na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji, iż nie istnieje związek przyczynowy między niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką.
Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji organ odwoławczy dokonując opisanej wyżej oceny, zmierzając do weryfikacji spełniania przez skarżącą warunku nabycia prawa do świadczenia określonego w art. 17 ust. 1 u.ś.r. w postaci nie podejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, ograniczył się w istocie się do stwierdzenia, iż wnioskodawczyni była czynna zawodowo do dnia [...] kwietnia 2015 r. To zaś, w zestawianiu z datą ustalenia stopnia niepełnosprawności podopiecznej (tj. [...] października 2021 r.) było podstawą stwierdzenia, iż brak jest wymaganego związku pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem pracy przez skarżącą a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką.
W tym miejscu należy wskazać, że obowiązkiem każdego organu administracji, zgodnie z wymogami art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. jest zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego, ustalenie na jego podstawie prawidłowego stanu faktycznego sprawy i zastosowanie doń właściwej normy prawa materialnego. W motywach decyzji organ powinien zgodnie z regułami art. 107 § 3 k.p.a. przedstawić ustalony stan faktyczny i prawny sprawy, przeanalizować i ocenić dowody, którymi dysponuje, wskazać, które z nich posiadają wartość dowodową, a którym odmawia wiarygodności i mocy dowodowej.
Nadto, stosownie do art. 10 k.p.a., organ winien umożliwić stronie czynny udział w jego toku, przy czym w myśl art. 79a k.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony.
Skoro w badanej sprawie organ I instancji w ogóle nie podjął się weryfikacji okoliczności stanowiących podstawę wydania przez organ odwoławczy decyzji odmownej i nie prowadził w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego zrozumiałym jest, że strona zaskarżając decyzję organu gminy skoncentrowała się na kwestionowaniu jej zdaniem wadliwego zastosowania wskazanego jako podstawa odmowy przyznania świadczenia art. 17 ust. 1 b u.ś.r.
Skoro organ odwoławczy zamierzał badać niepoddawaną dotychczas ocenie organu I instancji okoliczność, winien był przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe w tym zakresie i umożliwić skarżącej przedstawienie swoich racji oraz dowodów. Niepodjęcie powyższych działań, daje podstawy do uznania zasadności zarzutów skargi i z uwagi na naruszenie przywołanych wyżej zasad postępowania administracyjnego, jako mających istotny wpływ na wynik sprawy stanowiło podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) P.p.s.a. Sąd wskazuje przy tym, iż podjęta przez Kolegium ocena przedłożonych przez skarżącą przy skardze dowodów dopiero na etapie sporządzania odpowiedzi na skargę jawi się jako spóźniona.
Ponadto w ocenie Sądu nie sposób zgodzić się też z przedstawionym przez Kolegium w odpowiedzi na skargę stanowiskiem jakoby dołączona do skargi dokumentacja i wskazane przez skarżącą okoliczności dotyczące okresu pomiędzy rozwiązaniem stosunku pracy w dniu [...] kwietnia 2015 r. a złożeniem wniosku o przyznanie świadczenia nie miały znaczenia dla oceny czy nie podejmowała ona pracy z uwagi na sprawowanie opieki nad niepełnosprawną. Jak trafnie dostrzegło w swojej decyzji Kolegium, rolą organów administracji było ustalenie związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem pracy przez skarżącą a sprawowaniem przez nią opieki nad niepełnosprawną matką. Stąd jako nieadekwatne do okoliczności sprawy jawi się ograniczenie wyłącznie do oceny wykazania przez wnioskodawczynię, czy tuż przed okresem ustalenia znacznego stopnia niepełnosprawności podopiecznej była ona zainteresowana podjęciem pracy. Działanie to jawi się tym bardziej jako wadliwe skoro organ nie wskazywał stronie na potrzebę przedostawania dowodów na taką okoliczność.
W swoim stanowisku zawartym w odpowiedzi na skargę Kolegium pominęło też, że po rozwiązaniu stosunku pracy skarżąca podnosiła swoje kwalifikacje zawodowe, a ostatnie z dzieci podjęło edukację przedszkolną w 2020 r. Powyższe, wbrew ocenie Kolegium, nie świadczy o bierności zawodowej, gdyż podnoszenie kwalifikacji zawodowych niewątpliwie otwierało przed skarżącą nowe możliwości w zakresie podjęcia pracy. Nie można też nie dostrzegać, że podjęcie edukacji przedszkolnej przez najmłodsze z dzieci tworzyło nową sytuację zawodową skarżącej. Należy wreszcie dostrzegać, iż typowym okresem podejmowania pracy przez osoby posiadające wykształcenie z zakresu pedagogiki i pedagogiki wczesnoszkolnej (jak skarżąca), jest początek roku szkolnego. Skoro zatem z dokumentacji medycznej wynika, że pogorszenie stanu zdrowa niepełnosprawnej, skutkujące ostatecznie wydaniem stosownego orzeczenia przez Zespół ds.
Orzekania o Niepełnosprawności nastąpiło w okresie czerwiec-lipiec 2021 r. dawało to podstawy do przyjęcia, iż to właśnie wynikła w następstwie powyższego konieczność angażującej opieki nad matką - a nie inne okoliczności - uniemożliwiły skarżącej poszukiwanie i podjęcie pracy zawodowej. Dokonując powyższej oceny nie można też pomijać przedstawionej przez skarżącą dokumentacji medycznej, która daje podstawy do przyjęcia, iż wobec pogorszenia się stanu zdrowia podopiecznej, zakres podejmowanych przez skarżącą czynności związanych z diagnostyką i leczeniem, był bardzo angażujący. Przy czym powyższe następowało w sytuacji powszechnie znanych utrudnień w dostępie do służby zdrowia będących następstwem wdrożenia reżimu sanitarnego w okresie pandemii. Stąd w ocenie Sądu w realiach badanej sprawy należy uznać, iż skarżąca nie podejmowała zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. To zaś nakazuje uchylić zaskarżoną decyzję także na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. W toku dalszego postępowania Kolegium winno rozpatrzyć odwołanie skarżącej mając na względzie wytyczne i ocenę zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku.