Uzasadnienie
Prokurator Okręgowy wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę Rady Miasta Szczecin z dnia 4 listopada 2010r. Nr IX/1391/10 w przedmiocie utworzenia jednostki budżetowej pod nazwą "Miejska Jednostka Obsługi Gospodarczej" w Szczecinie, w części odnoszącej do § 2 pkt 2 ppkt 7 Załącznika do tej uchwały, tj. Statutu Miejskiej Jednostki Obsługi Gospodarczej, które w opinii Prokuratora zostały podjęte z naruszeniem prawa. Zarzut dotyczył powierzenia jednostce budżetowej, niebędącej zarządcą drogi, czynności związanych z prowadzeniem strefy płatnego parkowania, w tym pobieranie należnych opłat, bez podstawy prawnej ku temu.
W piśmie z dnia [...]r. pełnomocnik Rady Miasta S. poinformował Sąd, iż Rada na sesji w dniu [...]r. podjęła, m.in. uchwałę Nr X/191/11 zmieniającą zaskarżoną uchwałę z dnia 4 listopada 2010r., w tym także uchylającą kwestionowany przez Prokuratora zapis § 2 pkt 2 ppkt 7 tej uchwały.
Ponadto, jak wynika z treści wskazanego wyżej pisma, Rada Miasta podjęła uchwałę z dnia 25 lipca 20011r., Nr X/192/11 w sprawie utworzenia jednoosobowej Spółki Gminy Miasto S. pod nazwą "Nieruchomości i Opłaty Lokalne" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, której przedmiot w § 2 ust. 2 pkt 4 obejmuje zarządzanie nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy. Z treści tej uchwały podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest wykonywanie zadań własnych gminy, polegających na zaspokajaniu potrzeb mieszkańców gminy w tym także w zakresie organizacji ruchu drogowego.
Obie uchwały weszły we życie z dniem podjęcia z mocą obowiązującą od [...] r. Pełnomocnik organu zauważył, ze obecnie przedmiot działalności Miejskiej Jednostki Obsługi Gospodarczej nie obejmuje żadnych spraw związanych ze strefą płatnego parkowania.
Prokurator Okręgowy w piśmie z dnia[...]. cofnął skargę wniesioną na uchwałę z dnia 4 listopada 2010r., Nr IX/1391/10, jednocześnie oświadczając, że cofnięcie skargi wynika z uchylenia, kwestionowanego przez Prokuratora zapisu art. 2 pkt 2 ppkt 7 Załącznika do zaskarżonej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a."), Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Prokurator skorzystał tym samym z przysługującego mu uprawnienia do rozporządzania przedmiotem tego postępowania oraz uprawnieniami procesowymi jakie przysługują mu na mocy przepisów procesowych. Skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie skargi wiąże - co do zasady - sąd (T.Woś, H. Knysiak- Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2009, str. 372-373).
W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie, nie zachodzą przesłanki do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, wola skarżącego - Prokuratora Okręgowego, jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca.
Zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. cofnięcie skargi powoduje skutek w postaci umorzenia postępowania. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2).
Mając powyższe na uwadze, Sąd nie stwierdzając wskazanych powyżej przesłanek uznał cofnięcie skargi za skuteczne i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.