Uzasadnienie
Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 690) odmówił R. M. potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Z uzasadnienia decyzji wynika, że wnioskodawca nie wykazał by spełniał którąś z przesłanek określonych w art. 2 lub art. 3 ww. ustawy.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawca podniósł, że nie zgadza się z decyzją. Zakładał bowiem Niezależny Samorządny Związek Zawodowy "S." w zakładzie R. w W., brał czynny udział w wystąpieniach wolnościowych na rzecz praw człowieka w Polsce. Współorganizował trzy strajki w nowopowstałym zakładzie pracy i w czasie przerw śniadaniowych na hali czytał odezwy do pracowników, rozdawał gazetki i broszury związane z działalnością solidarnościową, przemycane ze S. ze stoczni i z głównego zakładu "[...]" w B., które przywozili kierowcy przyjeżdzający po części do rowerów. Wnioskodawca oświadczył, że z Przewodniczącym zakładowego NSZZ "S[...]" S. S. malował białą farbą na dworcu kolejowym w W., na schodach, napisy takie jak: "Telewizja kłamie", "Precz z komuną", za co został poturbowany przez milicjanta, kopnięty w kręgosłup lędźwiowy i uderzony ręką w kark (za stawianie oporu władzy).
W 1994 r. wnioskodawca przeszedł na rentę inwalidzką którą pobierał przez 18 lat. Zaznaczył, że został zwolniony z pracy, za miesięcznym wypowiedzeniem bez jakiegokolwiek uzasadnienia, przy czym w świadectwie pracy brak jest zapisu, że zwolnienie nastąpiło z powodu działalności w Solidarności. Podobnie postąpiono z przewodniczącym S.. Odwołujący się wyjaśnił, że był wiceprzewodniczącym związku.
Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego, utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej (...) status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po stwierdzeniu przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, iż osoba ubiegająca się o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych spełnia warunki o jakich mowa w art. 4 cytowanej ustawy.
Działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba która spełnia przesłanki z art. 2 ustawy, a osobą represjonowaną z powodów politycznych jest osoba która spełnia którąś z przesłanek wymienionych w art. 3 ustawy. Wnioskodawca za podstawę do uzyskania uprawnień wskazał działalność opozycyjną i represje. Podniósł, że od 1969 r. pracował w Państwowym Ośrodku Maszynowym w M., gdzie w 1980 r. tworzył związek NSZZ "S. ". W ośrodku tym pracował do [...] marca 1981 r., tj. do czasu zwolnienia go za porozumieniem stron za, jak wskazał wnioskodawca, tworzenie struktur związkowych w zakładzie pracy. W dniu [...] maja 1981 r. strona podjęła pracę w Zakładach Rowerowych "R. " w W., gdzie również przystąpiła do tworzenia NSZZ "S. ". Stosunki z dyrekcją zakładu nie układały się dobrze, co dorowadziło wnioskodawcę do odejścia z pracy w dniu [...] kwietnia 1984 r. Do wniosku o stwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych wnioskodawca dołączył świadectwa pracy.
Ponieważ wnioskodawca nie przedłożył wystarczających dowodów na okoliczność prowadzenia działalności opozycyjnej lub doznania represji określonych w ustawie, pismem z dnia [...] października 2018 r. organ wystąpił z wnioskiem do IPN o przeprowadzenie kwerendy. W piśmie z dnia [...] listopada 2018 r. IPN poinformował, że nie odnalazł żadnych dokumentów w oparciu o które możliwe byłoby przygotowanie informacji o działalności opozycyjnej wnioskodawcy lub doznanych przez niego represjach. Organ wystąpił z wnioskami o przeprowadzenie kwerend do Zarządu Regionu NSZZ "[...]" Pomorza [...], Archiwum Komisji Krajowej NSZZ "S. " w G., Archiwum Państwowego w S., Archiwum Zakładowego [...] Urzędu Wojewódzkiego w P. Delegatury w P., Archiwum Akt Nowych, Archiwum Państwowego w K. oraz Archiwum Dokumentacji Osobowej i Płacowej w M.. Żadna z instytucji nie odnalazła informacji na temat działalności antykomunistycznej prowadzonej przez wnioskodawcę, czy doznanych represji - spełniających warunki o których mowa w art. 2 lub art. 3 ustawy.
Z dokumentów nadesłanych przez [...] Urząd Wojewódzki w P. Delegatura w P. wynika, że rozwiązanie umowy o pracę w marcu 1981 r. nastąpiło na wniosek strony z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania pracownika. W toku postępowania nie udało się natomiast odnaleźć dokumentacji dotyczącej rozwiązania umowy o pracę w 1984 r.
Materiał zgromadzony w toku postępowania nie potwierdził, by wnioskodawca spełniał przesłanki z art. 2 lub art. 3 ustawy. Organ prowadzący postępowanie dołożył przy tym wszelkich starań, by we własnym zakresie pozyskać dowody potwierdzające okoliczności podnoszone przez stronę we wniosku o stwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Mimo wyraźnego wezwania organu, także strona nie wskazała jakichkolwiek konkretnych działań prowadzonych w ramach nielegalnych struktur organizacyjnych, których celem było odzyskanie przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło okoliczności prowadzenia przez wnioskodawcę działalności opozycyjnej czy podlegania represjom. Wnioskodawca nie przedłożył żadnego dowodu potwierdzającego represyjny charakter jego zwolnienia z pracy. Nie wiadomo z jakiego powodu zwolnienia te nastąpiły, w szczególności czy nastąpiły jako represja za zaangażowanie w działalność solidarnościową.
W piśmie z dnia [...] marca 2020 r. wnioskodawca oświadczył, że jeden ze świadków z którym współpracował w S. w "R. " (S. S.) nie żyje, natomiast S. P. we wstępnej rozmowie telefonicznej z wnioskodawcą zdecydował się potwierdzić jego działalność w Zarządzie S. w "R. " ale ostatecznie wycofał się i nie zgodził się napisać dla wnioskodawcy oświadczenia. Z powyższych względów utrzymano w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na tę decyzję R. M. zarzucił organowi, że nie ustalił nawet czy był zarejestrowany NSZZ "R. ", z którego został zwolniony za działalność związkową. Skarżący wyjaśnił, że nie przedłożył wystarczających dowodów potwierdzających jego działalność opozycyjną, gdyż żona wszystkie dowody spaliła, co potwierdza jej oświadczenie złożone do akt. Zdaniem strony organ prowadzący postepowanie nie dołożył wszelkich starań by wyjaśnić sprawę, w szczególności nie uzyskał dowodów dotyczących rejestracji związku zawodowego w S., gdzie skarżący był osobiście ze zmarłym S.S. zarejestrować związek u M. J. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2021 r. pełnomocnik skarżącego wyznaczony z urzędu, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ponieważ organ nie uczynił zadość obowiązkom wynikającym z art. 7 k.p.a., w szczególności zbagatelizował istotne trudności dowodowe oraz realia związane z rozwiązywaniem z pracownikami stosunku pracy w okresie działalności antykomunistycznej skarżącego. Ze względu na swoją działalność wnioskodawca był zmuszony do rezygnacji z zatrudnienia w dwóch kolejnych zakładach pracy, w których tworzył struktury NSZZ "S.". Obawiając się braku możliwości zatrudnienia w innych zakładach pracy, a jednocześnie postawiony przed ultimatum, skarżący zgodził się na rozwiązanie umowy o pracę w Państwowym Ośrodku Maszynowym w M. oraz w Zakładach Rowerowych "R. " w W., choć sporządzone dokumenty nie odzwierciedlały rzeczywistej przyczyny rozwiązania stosunku pracy. W tej sytuacji organ ustalając, czy skarżący spełnia warunki z art. 4 ust. 3 lit d ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej (...) powinien podjąć kroki zmierzające do ustalenia całokształtu istniejących warunków. Oparcie decyzji wyłącznie na dokumentach związanych z rozwiązaniem stosunku pracy, bez dogłębnej analizy sytuacji skarżącego i bez jego przesłuchania, stanowi naruszenie art. 86 oraz art. 7 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.
Niniejsza sprawa została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) – na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 319 ze zm.), zgodnie z którym status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po stwierdzeniu przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, że osoba ubiegająca się o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych spełnia warunki, o których mowa w art.
- 4. Zgodnie z art. 4 tej ustawy, status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych przysługuje osobie:
- 1) która nie była pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa, chyba że przedłoży dowody, że przed dniem 31 lipca 1990 r., bez wiedzy przełożonych, czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i
- 2) co do której w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez nią lub przy jej udziale, w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa.
Jak wskazał organ administracji w zaskarżonej decyzji skarżący wykazał, że w stosunku do niego nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 4 ustawy uniemożliwiające przyznanie mu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.
Spór dotyczy tego, czy wnioskodawca spełnia którąś z przesłanek pozytywnych określonych w art. 2 i 3 omawianej ustawy. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Do okresu 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia 31 sierpnia 1980 r. do dnia 12 grudnia 1981 r. (art. 2 ust. 2).
Natomiast, zgodnie z art. 3 ustawy, osobą represjonowaną z powodów politycznych jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r.:
- 1) przebywała w:
- a) więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w latach 1956-1989 albo bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce,
- b) ośrodku odosobnienia na podstawie art. 42 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. poz. 154, z 1982 r. poz. 18, z 1989 r. poz. 178 oraz z 2011 r. poz. 342) za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce;
- 2) przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce;
- 3) brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym:
- a) na skutek działania, w tym niejawnego, wojska, milicji lub organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz.U. z 2019 r. poz. 1882), zwanych dalej "organami bezpieczeństwa państwa", poniosła śmierć, doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni,
- b) była inwigilowana przez organy bezpieczeństwa państwa i podjęto wobec niej bezprawne działanie polegające na popełnieniu na jej szkodę przestępstwa lub wykroczenia,
- c) była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu,
- d) została z nią rozwiązana umowa o pracę,
- e) została relegowana z uczelni wyższej lub innej szkoły,
- f) była objęta zakazem publikacji przez Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, wojewódzki lub miejski urząd kontroli prasy, publikacji i widowisk albo Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk lub okręgowy urząd kontroli publikacji i widowisk przez okres dłuższy niż jeden rok;
- 4) była poszukiwana listem gończym, oskarżona lub skazana za popełnienie przestępstwa lub wielokrotnie skazywana za popełnienie wykroczenia, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce.
Przy czym, w myśl art. 5 ust. 2 ustawy status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza się na wniosek działacza opozycji antykomunistycznej, osoby represjonowanej z powodów politycznych, wdowy lub wdowca po działaczu opozycji antykomunistycznej lub osobie represjonowanej z powodów politycznych lub innego członka rodziny zmarłego działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się:
- 1) dowody potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 2 lub art. 3, oraz
- 2) decyzję administracyjną Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w sprawie spełniania warunków, o których mowa w art. 4, albo dokument potwierdzający nadanie Krzyża Wolności i Solidarności (art. 5 ust. 3 ustawy).
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymującej w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2019 r. Sąd uznał, że decyzja ta nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Wbrew zarzutom skargi zasadnie organ uznał, na podstawie oceny zgromadzonego materiału dowodowego, że brak jest dostatecznych podstaw aby potwierdzić, że wnioskodawca posiada status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, w rozumieniu cytowanych wyżej przepisów ustawy z dnia 20 marca 2015 r. Z art. 5 ust. 3 ustawy wynika, że wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku dowody potwierdzające spełnienie warunków, o jakich mowa w art. 2 lub 3 ustawy. Skarżący dowodów takich nie przedłożył. Przytoczone przez niego okoliczności faktyczne, dotyczące rzeczywistych powodów ustania jego stosunku pracy Państwowym Ośrodku Maszynowym w M. oraz w Zakładach Rowerowych "R. " w W., nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. Wnioskodawca w żaden sposób nie udokumentował swojej przynależności do NSZZ S., nie przedłożył żadnego dokumentu wskazującego na to, że rzeczywiście organizował działalność związkową w zakładach pracy w których był zatrudniony.
Ustawa, w art. 2 ust. 1 wymaga, by działalność antykomunistyczna trwała co najmniej 12 miesięcy i była prowadzona w ramach zorganizowanych struktur lub we współpracy z nimi, oraz była zagrożona odpowiedzialnością karną. Skarżący nie powołał się na tego rodzaju działalność. Przy czym do okresu tego nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego w okresie od [...] sierpnia 1980 r. do [...] grudnia 1981 r. Skarżący oświadczył, że został dwukrotnie zwolniony z pracy tj. [...] marca 1981 r., [...] kwietnia 1984 r. za działalność związkową. Jednakże ustawa wymaga, aby rozwiązanie umowy o pracę z pracownikiem nastąpiło na skutek udziału w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce.
Skarżący nie powołał się na udział w takim wystąpieniu, wskazując jedynie w sposób ogólny, że uczestniczył w organizowaniu strajków oraz w zakładaniu NSZZ S. w Zakładach "R. " w W. bez wskazania chociażby w przybliżeniu dat konkretnych zdarzeń z tym związanych. Nie przedłożył także jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że utrata przez niego pracy rzeczywiście miała podłoże polityczne. Okoliczność, że pracodawca – Zakłady Rowerowe R. w W. – rozwiązał ze skarżącym umowę o pracę za miesięcznym wypowiedzeniem, nie dowodzi w żadnym razie, że powodem powyższego był udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce.
Sąd nie podzielił zarzutu dotyczącego wadliwego przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego. Zgodnie z art. 86 k.p.a. jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. Dowód z przesłuchania strony, o którym mowa w tym przepisie, ma charakter posiłkowy i znajduje zastosowanie wówczas, gdy po zgromadzeniu dokumentacji przez organ pozostały niewyjaśnione okoliczności istotne dla sprawy. Tego rodzaju dowód, w sytuacji, gdy możliwe jest orzekanie na podstawie stosownych dokumentów (tj. dołączonych przez stronę do wniosku i zgromadzonych przez organ w toku postępowania), nie może mieć przesądzającego znaczenia dla sprawy. Oświadczenie strony nie może bowiem zastępować dowodów z dokumentów (por. wyrok NSA z 28 października 2016 r. sygn. akt II OSK 844/16, Legalis nr 1554295).
W tej sytuacji organ administracji nie naruszył prawa procesowego, nie przesłuchując strony w prowadzonym postępowaniu. Skarżący okoliczności uzasadniające, w jego ocenie, uwzględnienie wniosku, zawarł w piśmie z dnia [...] października 2018 r., a także we wniosku o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych oraz w oświadczeniu i piśmie z dnia [...] lutego 2019 r., w piśmie z dnia [...] marca 2019 r., a nadto w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. Stanowisko wnioskodawcy było znane organowi, zatem przeprowadzania dodatkowego dowodu z przesłuchania strony nie wniosłoby niczego nowego do sprawy.
Nie sposób też zgodzić się z podnoszonym przez skarżącego zarzutem, że organ "nie dołożył wszelkich starań" by uzyskać dowody dotyczące rejestracji Związku Zawodowego w S.. Skarżący podaje, że w tym celu udał się do S. wraz z nieżyjącym już S. S.. Mając powyższe na uwadze, organ zwrócił się o stosowne informacje do Zarządu Regionu NSZZ "S. " Pomorza [...] oraz do Archiwum Komisji Krajowej NSZZ "S. " w G. (pismami z dnia [...] maja 2019 r.), a także Archiwum Państwowego w S. (pismem z dnia [...] lipca 2019 r.).
Z treści informacji nadesłanej przez Archiwum w G. (z dnia [...] czerwca 2019 r.) wynika, że nie odnaleziono w jego zasobach dokumentacji dotyczącej działalności skarżącego w strukturach NSZZ "S. " w Zakładach Rowerowych "R. " w W.. Z kolei w piśmie z dnia [...] września 2019 r., Archiwum Państwowe w S. poinformowało, że nie przejęło akt NSZZ "S. i zakładów pracy z miasta W..
Jak wynika z treści pisma z dnia [...] października 2019 r., dokumentacji takiej nie posiada również Zarząd Regionu NSZZ "S. " Pomorza [...], który przekazał dokumenty archiwalne do s. oddziału IPN.
Okoliczność spełnienia wymogów określonych w art. 2 lub 3 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych była jednak badana przez Instytut Pamięci Narodowej, który pismem z dnia 8 listopada 2018 r. poinformował, że w wyniku szczegółowej kwerendy przeprowadzonej w zasobie IPN nie odnaleziono dokumentów na potwierdzenie powyższego.
Ponadto, organ orzekający zwrócił się do szeregu instytucji (Archiwum Zakładowego [...] Urzędu Wojewódzkiego w P. -Delegatury w P., Archiwum Akt Nowych, Archiwum Państwowego w K. oraz Archiwum Dokumentacji Osobowej i Płacowej w M.), celem uzyskania dokumentów związanych z zatrudnieniem skarżącego w Państwowym Ośrodku Maszynowym w M. oraz w Zakładach Rowerowych "R. " – Zakład w W.. Jedynie z [...] Urzędu Wojewódzkiego w P. udało się uzyskać teczkę akt osobowych skarżącego - z Państwowego Ośrodka Maszynowego w M., w której brak jest jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej opisywanej przez niego działalności.
Jednocześnie z treści znajdującego się w tych aktach podania z [...] marca 1981 r. wynika, że skarżący wystąpił z wnioskiem o rozwiązanie umowy o pracę z dniem [...] marca 1981 r. z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania i zamiar podjęcia pracy w nowym zakładzie, "która gwarantuje mu mieszkanie". Powyższe pozostaje w sprzeczności z sugestią skarżącego, że chciano zwolnić go za próbę tworzenia Związku Zawodowego S..
Natomiast żadne z pozostałych wymienionych wyżej archiwów nie posiada dokumentacji związanej z zatrudnieniem skarżącego.
Zdaniem Sądu organ administracji zgromadził kompletny materiał dowodowy pozwalający na rozpoznanie wniosku. Materiał ten nie dawał podstaw do stwierdzenia, aby skarżący którykolwiek z warunków określonych w art. 2 lub art. 3 ustawy spełnił.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania administracyjnego, ani przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.