Uzasadnienie
Wyrokiem wydanym w dniu 12 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 576/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę K. K. na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.
W terminie przewidzianym do złożenia skargi kasacyjnej od rzeczonego wyroku K. K. złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy. Strona nie wskazała zakresu żądania, jednakże mając na uwadze, że skarżąca w niniejszej sprawie jest zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych z mocy ustawy (art. 239 § 1 pkt 1 lit. h ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) przyjęto, że wniosek dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika.
W motywach wniosku wnioskodawczyni podała, że źródło jej utrzymania stanowi emerytura w wysokości [...] zł z dodatkiem obozowym. Jest ona osobą w podeszłym wieku, schorowaną, z orzeczeniem I grupy niepełnosprawności znacznej. Posiada mieszkanie o powierzchni [...] m2.
Miesięczne wydatki i zobowiązania to: czynsz – [...] zł, media – [...] zł, gaz i prąd – ok. [...] zł, leki – ok. [...] zł, telefon – [...] zł.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek wskazać należy, że instytucja prawa pomocy uregulowana została w art. 243 – 263 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) stanowiąc jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu umożliwia dostęp do sądu osobom, które obiektywnie nie mają wystarczających środków finansowych na poniesienie kosztów prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym (obejmującym zwolnienie tylko od opłat w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z treści ww. przepisu wynika, że to na podmiocie wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji materialnej i dochodowej uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Rozstrzygnięcie złożonego wniosku uzależnione jest zatem wyłącznie od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Co do zasady przyznanie prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i winno być stosowane tylko w przypadkach podmiotów charakteryzujących się wyjątkowo trudną sytuacją materialną (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 179/12).
Ze złożonego wniosku wynika, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jest osobą w podeszłym wieku, schorowaną, której miesięczny dochód stanowi emerytura w wysokości [...] zł, przy niezbędnych kosztach utrzymania kształtujących się na poziomie ok. [...] zł, bez wyżywienia. Oceniając wniosek pod kątem spełnienia przesłanki ustawowej należało uznać, iż wnioskodawczyni wykazała w sposób dostateczny, że sytuacja majątkowa w jakiej się znajduje, nie pozwala na poniesienie kosztów wynagrodzenia i wydatków pełnomocnika z własnych środków finansowych, bez uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania.
Z tego względu, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7, w związku z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu