Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 26 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 586/18

Uzasadnienie

D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją administracyjną z dnia [...] r., nr [...], nałożył na [...] Spółkę z o.o. Spółkę komandytową w S., zwaną dalej "Spółką", karę pieniężną w wysokości [...] złotych z tytułu dopuszczenia się naruszenia określonego lp. 4.5 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (DZ. U. z 2017 r., poz.2200 ze zm.), zwanej dalej "u.t.d.".

Strona w odwołaniu zaskarżyła decyzję w całości i zarzuciła jej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dokonanie oceny materiału dowodowego z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów; art. 85 § 1 K.p.a., poprzez przyjęcie protokołu sporządzonego przez inspektora Inspekcji Ochrony Środowiska w poczet materiału dowodowego, podczas gdy oględzin nie przeprowadził organ I instancji i nie odbyły się one w obecności strony; art. 79 § 1 i 2 K.p.a., poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o przeprowadzanym dowodzie z przesłuchania świadka W. W.; art. 84 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego celem ustalenia właściwej klasyfikacji przewożonego odpadu. Strona zarzuciła decyzji także naruszenie art. 92c ust. 1 u.t.d., poprzez brak zastosowania.

Wniosła o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów i dowodów w sprawie, ewentualnie zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi I instancji, poprzez przesłuchanie kierowcy W. W. w charakterze świadka i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego celem ustalenia kwalifikacji odpadu i dokonania oceny, czy część przewożonego odpadu stanowiła odpad wynikający z okazanej dokumentacji. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Strona uważa, że z uwagi na to, że postępowanie toczące się przed GIOŚ nie zostało zakończone, nie można przyjąć, że prawidłowa była zmiana klasyfikacji przewożonego odpadu w stosunku do kodu widniejącego w dokumentach przewozowych. Podniosła, że nie musiała posiadać wiedzy na temat przewożonego ładunku.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", art. 4 pkt 22 lit. i oraz u, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, art. 3 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2016 r., poz. 1987), art. 2 pkt 35, art. 9 ust. 1, art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) m 1013/2006 z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L Nr 190, str. 1), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ ustalił następujący stan faktyczny: D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W toku postępowania strona złożyła wyjaśnienia w sprawie pismami z 20 września i 16 listopada 2017 r.

Dnia 7 września 2017 roku w miejscowości K. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego na wniosek Komendy Powiatowej Policji w L. wykonującej czynności wspólnie z Wojewódzkim Inspektoratem Ochrony Środowiska na wysypisku śmieci w K.. Pojazdem kierował W. W.. Kierujący pojazdem okazał do kontroli m.in. wypis z licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy nr [...] udzielonej stronie oraz dokument CMR. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] Kierowca podpisał protokół kontroli bez wniesienia do niego zastrzeżeń, tym samym potwierdzając prawidłowość ustaleń dokonanych przez kontrolujących.

Jak wynika z okazanego do kontroli dokumentu CMR, przewożony ładunek miały stanowić odpady z tworzyw sztucznych i gumy o kodzie 19 12 04 o łącznej wadze 23,28 t pochodzące z [...] ([...]), mających docelowo trafić do odbiorcy [...] sp. z o.o. w C.. Kierowca przedłożył kontrolującym dokument związany z przemieszczaniem odpadów - informację dołączoną do przemieszczanych odpadów według wzoru z załącznika nr VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006.

Podczas kontroli przesłuchano kierowcę W. W. w charakterze świadka. Z jego zeznań wynikało, że ładunek został podjęty 6 września 2017 r. w mieście B. i miał trafić do K. koło L.. Świadek zeznał, że myślał, że przewozi odpad z plastiku i gumy, jak to widnieje w zleceniu i dokumentach przewozowych. Świadek dodał, że rozładunek miał nastąpić w K., a nie pod adresem wynikającym z dokumentów przewozowych. Z zeznań świadka wynikało, że kontrola została przeprowadzona poza terenem wysypiska.

Zgodnie z protokołem oględzin naczep z odpadami przeprowadzonych 7 września 2017 r. w K. dotyczących pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], czynności zostały przeprowadzone wspólnie przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego we W. Oddziału w L. i Inspekcji Ochrony Środowiska. Stwierdzono, że na naczepie znajdowały się sprasowane odpady różnego rodzaju - folie, butelki plastikowe, opakowania po produktach spożywczych, kartony wielomateriałowe, pianki poliuretanowe, rękawiczki gumowe, szmaty i ściereczki zużyte w gospodarstwie domowym, kawałki drewna, przewody elektryczne, kołpaki, elementy metalowe. Wszystkie odpady były zanieczyszczone odpadami pochodzącymi z gospodarstw domowych (resztki kuchenne). Odpady charakteryzował typowy dla odpadów komunalnych zapach. Zdaniem kontrolujących, były to odpady o kodzie 19 12 12 - pozostałe odpady z mechanicznej obróbki odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01 oraz odpady o kodzie 20 03 01. Cała zawartość odpadów nie mogła zostać zbadana z uwagi na ich zbelowanie.

Jak wynika z notatki służbowej sporządzonej przez pracowników WIOŚ, Delegatura w L., Ł. S. i K. D., kierowca W. W. został przez stronę (sms) poinformowany o zmianie adresu dostawy ładunku oraz o konieczności wystawienia nowego dokumentu CMR, w którym odbiorcą ładunku miała być [...] Sp. z o.o. w K.. Kierowca nie wystawił nowego dokumentu CMR, a nadto okazał sms kontrolującym (notatka służbowa z 8 września 2017 r. - w aktach sprawy).

Pismem z 19 września 2017 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska poinformował organ I instancji o dokonaniu zawiadomienia odpowiedniego organu w [...] ([...]) o nielegalnym międzynarodowym przemieszczeniu odpadów z [...] do Polski. Według ustaleń GIOŚ przewożone odpady stanowiły mieszaninę odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załącznikach III, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, o kodzie spoza listy - 19 12 10, 19 12 12, bez dokonania zgłoszenia właściwym organom i bez zezwolenia. Organ wyjaśnił, że przewóz tychże odpadów wymagał zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych organów w [...] i w Polsce. Wobec braku uzyskania zezwoleń przewóz odpadów należało uznać za nielegalny, zgodnie z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, wobec czego odpady powinny zostać zwrócone wysyłającemu odpady.

Pismem z 5 października 2017 r. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska we W., Delegatura w L. poinformował organ I instancji o przeprowadzeniu badań próbek odpadów pochodzących m.in. z naczepy o nr rej. [...] Zgodnie z wynikami przeprowadzonych badań przewożone odpady nie stanowiły odpadów o kodzie 19 12 04, lecz były to odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11 (kod 19 12 12). Należy zatem stwierdzić, że wniosek pełnomocnika strony o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego jest nieuzasadniony wobec faktu przeprowadzenia badań przewożonego ładunku pod kątem zakwalifikowania ich pod prawidłowym kodem.

Po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że bezspornym jest, że przewożone odpady nie należały do odpadów podlegających procedurze informowania z art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Kontrolujący inspektorzy ITD wspólnie z inspektorami IOŚ dokonali oceny przewożonych odpadów, która została poparta wynikami badań próbki odpadów. Kontrola drogowa wykazała, iż zaistniały wątpliwości co do zgodności rodzaju przewożonych odpadów z dokumentacją ich dotyczącą. Według dokumentu CMR przewożone odpady miały stanowić odpady z tworzyw sztucznych i gumy o kodzie 19 12 04. Tymczasem materiał zdjęciowy oraz protokół oględzin wskazują na to, że w składzie ładunku znajdowały się folie, butelki plastikowe, opakowania po produktach spożywczych, kartony wielomateriałowe, pianki poliuretanowe, rękawiczki gumowe, szmaty i ściereczki zużyte w gospodarstwie domowym, kawałki drewna, przewody elektryczne, kołpaki, elementy metalowe.

Organ odwoławczy zważył, że zarówno z treści zeznań kierowcy przesłuchanego w charakterze świadka, jak i z dokumentu CMR okazanego do kontroli wynika, że skarżąca spółka pełniła rolę transportującego odpady pochodzące z [...]. Transportującym odpady jest podmiot wykonujący usługę transportu odpadów, który obowiązany jest dostarczyć odpady do miejsca przeznaczenia odpadów i przekazać je posiadaczowi odpadów (art. 24 ust. 4 ustawy o odpadach). Obowiązek zgłoszenia przewozu właściwym organom i ewentualnie uzyskania zezwolenia na transgraniczne przemieszczanie odpadów spoczywa na osobie podlegającej jurysdykcji państwa wysyłki, która organizuje przemieszczanie - w omawianym przypadku będzie to [...]. Powyższe jednakowoż nie zwalnia strony z odpowiedzialności za wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia. Strona jako podmiot dysponujący zezwoleniem na transport odpadów winna była posiadać wiedzę umożliwiającą dokonanie oceny, czy przewożone odpady odpowiadają kategorii odpadów określonej w dokumentach przewozowych.

W razie niewyposażenia kierowcy w odpowiednie zezwolenie dotyczące przewozu danej kategorii odpadów strona winna była odmówić realizacji przewozu lub liczyć się z konsekwencjami za wwóz odpadów na terytorium RP bez zezwolenia.

Według art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów, w tym w odniesieniu do transportującego odpady wydane przez właściwy organ potwierdzenie posiadania numeru rejestrowego, o którym mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21, ze zm.), o ile wpis do rejestru jest wymagany.

Stosownie do art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany.

Zgodnie z art. 2 pkt 35 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 "nielegalne przemieszczanie" oznacza przemieszczanie odpadów dokonane:

1. a) bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; lub
2. b) bez zgody zainteresowanych właściwych organów, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; lub
3. c) w przypadku gdy zgoda zainteresowanych właściwych organów została uzyskana w wyniku fałszerstwa, wprowadzenia w błąd albo oszustwa; lub
4. d) w sposób, który nie jest zgodny z określonym w dokumencie zgłoszeniowym lub w dokumentach przesyłania; lub
5. e) w sposób, który prowadzi do odzysku lub unieszkodliwiania niezgodnego z przepisami wspólnotowymi lub międzynarodowymi; lub
6. f) z naruszeniem art. 34, 36, 39, 40, 41 i 43; lub
7. g) zgodnie z art. 3 ust. 2 i 4, w odniesieniu do którego stwierdzono, że:
8. i. zawiera odpady, które nie zostały wyszczególnione w załącznikach III, IIIA lub IIIB; lub ii. został naruszony art. 3 ust. 4; iii. przemieszczanie jest realizowane w sposób, który nie został konkretnie określony w dokumencie, o którym mowa w załączniku VII.

Według art. 9 ust. 1 ww. rozporządzenia właściwe organy miejsca przeznaczenia, wysyłki i tranzytu mogą w terminie 30 dni od daty wysłania potwierdzenia przyjęcia przez właściwy organ miejsca przeznaczenia zgodnie z art. 8 wydać w odniesieniu do zgłoszonego przemieszczenia jedną z następujących należycie uzasadnionych pisemnych decyzji:

1. a) o wyrażeniu bezwarunkowej zgody;
2. b) o wyrażeniu zgody z określonymi warunkami na podstawie art. 10; lub
3. c) o wyrażeniu sprzeciwu, zgodnie z art. 11 i 12.

Jeżeli w powyższym terminie 30 dni nie wyrażono sprzeciwu, możliwe jest przyjęcie, że właściwy organ tranzytu wydał zgodę milczącą.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ww. rozporządzenia w przypadku odpadów określonych w art. 3 ust. 2 i 4, które mają zostać przesłane, należy dopełnić następujących wymogów proceduralnych:

1. a) dla ułatwienia śledzenia przemieszczania takich odpadów osoba podlegająca jurysdykcji państwa wysyłki, która organizuje przemieszczanie, zobowiązana jest zapewnić, by do przemieszczenia dołączony był dokument określony w załączniku VII;
2. b) dokument określony w załączniku VII jest podpisywany przed dokonaniem przemieszczenia przez osobę, która je organizuje, oraz przez prowadzącego instalację odzysku lub laboratorium i przez odbiorcę po otrzymaniu danych odpadów.

Stosownie do ust. 2 ww. artykułu umowa, o której mowa w załączniku VII, zawarta pomiędzy osobą, która organizuje przemieszczanie, oraz odbiorcą odpadów przeznaczonych do odzysku musi obowiązywać w momencie rozpoczęcia przemieszczania odpadów i obejmować zobowiązanie, że w przypadku gdy przemieszczanie odpadów lub ich odzysk nie zostaną zrealizowane zgodnie z planem albo też w przypadku gdy przemieszczanie będzie nielegalne, osoba, która organizuje przemieszczanie, lub odbiorca - w przypadku gdy osoba ta nie ma możliwości zakończenia przemieszczenia odpadów lub ich odzysku (np. z powodu niewypłacalności):

1. a) odbierze odpady z powrotem lub zapewni ich odzysk w inny sposób; oraz
2. b) w razie potrzeby zapewni ich składowanie w tym czasie.

Osoba, która organizuje przemieszczanie, lub odbiorca przedstawia kopię powyższej umowy na żądanie zainteresowanego właściwego organu.

Stosownie do art. 4 pkt 22 lit. i oraz u ustawy o transporcie drogowym przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki -wynikające z przepisów ustawy, rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. L 190 z 12.07.2006, str. 1-98) oraz ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. z 2015 r. poz. 1048).

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ww. ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym).

Zgodnie z lp. 4.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia sankcjonowany jest karą pieniężną w wysokości [...] złotych.

W ocenie organu odwoławczego, D. Inspektor Transportu Drogowego nie naruszył zasad postępowania wynikających z K.p.a. W sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Organ I instancji pouczył stronę o przysługujących jej prawach oraz w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do zaistniałego stanu faktycznego. Tym samym organ I instancji jako organ administracji publicznej prowadził postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, a tym bardziej nie naruszając fundamentalnej zasady działania organu administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa, o którym mowa w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 K.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem.

Zdaniem organu odwoławczego, przeprowadzone podczas kontroli dowody nie budzą wątpliwości co do ich wiarygodności. Należy wyjaśnić stronie, że zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Okoliczności związane z przewozem zostały wyjaśnione w toku postępowania w I instancji i podczas kontroli drogowej.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 73 ust. 1a u.t.d. w przypadku, gdy w trakcie kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas wykonywania tej kontroli może odbywać się bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej. Należy stwierdzić, że do kontroli drogowej nie znajdują zastosowania przepisy K.p.a., chyba że u.t.d. tak stanowi. Orzecznictwo NSA prezentuje stanowisko, zgodnie z którym przepis art. 73 ust. 1a jest regulacją szczególną wobec art. 79 K.p.a., której przyjęcie było uzasadnione wyjątkowym charakterem postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez inspektorów ITD. Kontrola ta wymaga na ogół przesłuchania świadków w jej trakcie, co wyklucza zastosowanie art. 79 K.p.a. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2007 r., I OSK 1617/06, LEX nr 417773). Organ wskazał, że ponowne przesłuchanie świadka nie jest uzasadnione, bowiem nie doszło w sprawie do uchybienia uprawnieniom strony, nadto zeznania świadka były wyczerpujące i znalazły odzwierciedlenie w aktach sprawy, co skutkowało uznaniem ich za wiarygodne.

Wyjaśnił także, że w rozpatrywanej sprawie art. 189f K.p.a. nie stosuje się z uwagi na normę kolizyjną określoną w art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a., która stanowi, że w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych dotyczących m.in. odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa K.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. W przypadku decyzji administracyjnych o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione są w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku - także w art. 92b ust. 1 u.t.d.

W ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c u.t.d. Spółka nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na istnienie okoliczności o jakich mowa w tym przepisie, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. Podkreślić trzeba, że nieznajomość obowiązujących przepisów nie stanowi przesłanki określonej w art. 92c.

[...] Spółka z o.o. Spółka komandytowa w S. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. 1) art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, prowadzące do przeprowadzenia granic swobodnej oceny dowodów i zastąpienia jej dowolnością wyrażającą się w szczególności w:
3. a. ocenie dowodu z:
4. - protokołu oględzin z dnia 7 września 2017 r., sporządzonego przez Inspektora Ochrony Środowiska, i pominięciu, że protokół ten nie został sporządzony przez organ I instancji w ramach prowadzonego postępowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej,
5. - protokołu oględzin z dnia 7 września 2017 r., sporządzonego przez Inspektora Ochrony Środowiska, poprzez pominięcie, że protokół ten odnosi się ogólnikowo do ładunków przewożonych na dwóch naczepach, posiadanych przez skarżącego oraz J. B., nie pozwalając na ustalenie, które spostrzeżenia zawarte w tym protokole, do którego konkretnie ładunku się odnoszą,
6. - sprawozdania z badań/pomiarów nr [...] procentowego udziału frakcji granulometrycznej oraz materiałowej, i w pominięciu braku dołączenia do niego protokołu z pobrania próbek, co uniemożliwia kategoryczne ustalenie, że dotyczy on odpadów przewożonych przez skarżącego w dniu 7 września 2017 r. oraz, że badania te są reprezentatywne dla całości tego ładunku, a ponadto w dokonaniu na podstawie tego sprawozdania ustaleń co do kwalifikacji przewożonego odpadu bez zasięgnięcia koniecznych w tym celu wiadomości specjalnych,
7. - pisma Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 19 września 2017 r. i w pominięciu, że w dacie jego sporządzenia Inspektor ten nie dysponował wynikami badania próbek pobranych z odpadu przewożonego przez skarżącego w dniu 7 września 2017 r.,
8. - pisma Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 5 października 2017 r.,
9. - zeznań świadka W. W., poprzez pominięcie przy rozstrzygnięciu sprawy jego usprawiedliwionego przekonania, że przewożony odpad stanowią tworzywa sztuczne i guma, mimo że zeznania te zostały uznane przez organ II instancji za wiarygodne.
10. b. pominięciu braku w zebranym materiale dowodów:
11. - pozwalających ustalić prawidłowo kwalifikację odpadów stwierdzonych w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 7 września 2017 r., a w szczególności braku przeprowadzenia w toku postępowania dowodu z opinii biegłego,
12. - potwierdzających, że sprawozdanie z badań/pomiarów nr [...] procentowego udziału frakcji granulometrycznej oraz materiałowej dotyczy próbek pobranych z ładowni pojazdu wykorzystywanego przez skarżącego w dniu 7 września 2017 r.,
13. - pozwalających dokładnie ustalić okoliczności związane z załadunkiem na pojazd skarżącego odpadu, którego dotyczyło postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją, a w szczególności zweryfikować, czy kierowca skarżącego miał możliwość stwierdzenia niezgodności między wydaną dokumentacją, a rzeczywistym ładunkiem, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że:
14. a) odpad przewożony przez skarżącego w dniu 7 września 2017 r. nie stanowił odpadu o kodzie 19 12 04 - tworzywa sztuczne i guma, a odpad o kodzie 12 19 12 - inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11,
15. b) kierowca skarżącego po załadunku przesyłki miał obowiązek i możliwość sprawdzenia jej zgodności z dokumentacją przewozową przedłożoną przez nadawcę, a skarżący miał wpływ na powstanie naruszenia i doszło do niego na skutek okoliczności, które mógł przewidzieć, podczas gdy w materiale, na podstawie którego wydano decyzje organów obu instancji, brak jest dowodów umożliwiających dokonanie takich ustaleń faktycznych lub też zgromadzone dowody takim ustaleniom wprost się sprzeciwiają.
16. 2) art. 85 § 1 K.p.a., poprzez niewłaściwą ocenę sporządzonego przez inspektorów ochrony środowiska protokołu z oględzin z dnia 7 września 2017 r. oraz uznanie go za dowód potwierdzający przeprowadzenie oględzin przez organ I instancji, podczas gdy oględziny te zostały jedynie przeprowadzone w obecności funkcjonariuszy organu I instancji, przez co nie stanowiły one dowodu, o którym mowa w naruszonym przepisie.
17. 3) art. 84 § 1 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego celem ustalenia właściwej klasyfikacji odpadu przewożonego przez stronę w dniu 7 września 2017 r. w rozumieniu rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów, a następnie rozstrzygnięcie kwestii natury faktycznej wymagającej wiadomości specjalnych, na podstawie samych twierdzeń innego organu administracyjnego, które nawet nie są kategoryczne i nie znalazły potwierdzenia w innej decyzji administracyjnej.
18. 4) art. 79 K.p.a., poprzez pominięcie zaniechania przez organ I instancji zawiadomienia skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka W. W., a przez to uniemożliwienie mu wzięcia udziału w przeprowadzeniu tego dowodu, a ponadto - ewentualnie - pominięcie takiego samego zaniechania organu I instancji co do przeprowadzenia dowodu z oględzin odpadów stwierdzonych w trakcie kontroli w dniu 7 września 2017 r., gdyby nawet uznawać, że oględziny te przeprowadzał organ I instancji.
19. 5) art. 136 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 75 § 1 K.p.a. i art. 78 § 1 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie żądania skarżącego zawartego w jego odwołaniu oraz zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów i dowodów w sprawie lub też zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi I instancji, podczas gdy zgłoszone przez skarżącego dowody miały istotne znaczenie dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zmierzały do zapewnienia mu możliwości obrony jego praw.
20. 2. naruszenie norm prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 u.t.d., poprzez brak zastosowania, podczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia - nawet gdyby uznać, że faktycznie miało ono miejsce - a takie naruszenie mogło powstać wyłącznie na skutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł on przewidzieć.

Podnosząc powyższe zarzuty, Spółka wniosła o:

1. 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,
2. 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych,
3. 3. uchylenie w całości poprzedzającej zaskarżoną decyzję.

Spółka stwierdziła, iż z zaskarżoną decyzją nie sposób się zgodzić. Ustalając kategorycznie, iż przedmiotowy przewóz odpadów miał charakter nielegalny, organ odwoławczy powołuje się w szczególności na treść protokołu oględzin z dnia 7 września 2017 r., zaznaczając, iż oględziny zostały przeprowadzone także przez kontrolujących inspektorów ITD, co miałoby przemawiać za brakiem przeszkód do włączenia tego protokołu w poczet materiału dowodowego. W tym zakresie należy przede wszystkim podnieść, iż funkcjonariusze ITD w oględzinach tych uczestniczyli jako osoby przybrane do czynności, a nie osoby przeprowadzające ten dowód. Art. 85 § 1 K.p.a. wskazuje natomiast wprost, iż dowód w postępowaniu stanowią oględziny przeprowadzane przez organ administracji publicznej w ramach tego właśnie postępowania. Dowodu tego nie mogą zastąpić oględziny przeprowadzane przez funkcjonariuszy innego organu administracji publicznej, w ramach odrębnego postępowania, nawet jeśli w takich "cudzych" oględzinach udział biorą funkcjonariusze organu, który następnie wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej.

W ocenie skarżącego, organ I instancji nie przeprowadził dowodu z oględzin w rozumieniu K.p.a. Powoływany protokół stanowi wyłącznie dokument prywatny.

Ma to takie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, że protokół ten nie stanowi wystarczającego dowodu dla ustalenia przedmiotu ładunku przewożonego przez skarżącego w dniu 7 września 2017 r. Ponadto, celem zweryfikowania tego protokołu, organ I instancji powinien był przesłuchać inspektorów K. S. oraz M. M. w charakterze świadków. Niezależnie od powyższego, należy zwrócić uwagę na stopień ogólnikowości protokołu oględzin z dnia 7 września 2017 r., jak również odniesienie się w jego treści do ładunków przewożonych na dwóch kontrolowanych wówczas pojazdach, w tym jednym skarżącego, bez wyraźnego rozróżnienia, które spostrzeżenia, którego z tych pojazdów konkretnie dotyczą. Zdaniem Spółki, protokół oględzin z dnia 7 września 2017 r. nie posiada wartości umożliwiającej dokonywanie w jego oparciu jakichkolwiek kategorycznych ustaleń.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji powołuje się ponadto na kwalifikację odpadów przewożonych przez skarżącego w dniu 7 września 2017 r., przyjętą przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w piśmie z dnia 19 września 2017 r. W tym zakresie należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż sprawozdanie z badań/pomiarów nr [...] pochodzi z daty późniejszej, niż to pismo, tj. z 25 września 2017 r., co podważa wiarygodność stanowiska wyrażonego w piśmie GIOŚ co do kwalifikacji tych odpadów. Nadto, organ odwoławczy przytacza w zaskarżonej decyzji treść pisma WIOŚ we W. z dnia 5 października 2017 r., w którym to wskazano, że wedle wyników przeprowadzonych badań przewożone odpady nie stanowiły odpadów o kodzie 19 12 04, lecz były to inne odpady, w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11 (kod 19 12 12). W tym zakresie należy w pierwszym rzędzie wskazać, że do tego pisma nie dołączono protokołów pobrania próbek przeznaczonych do badań.

Brak jest zatem pewności, że twierdzenia WIOŚ zawarte w piśmie z dnia 5 października 2017 r. dotyczą faktycznie odpadów przewożonych przez skarżącego w dniu 7 września 2017 r., tym bardziej, że w ich pobraniu nie uczestniczył przedstawiciel skarżącego.

Niezależnie od powyższego, na podstawie tego pisma nie można ustalić, jakiej wielkości były wspomniane próbki, z jakiej części ładunku zostały pobrane, a w szczególności czy po rozszczepieniu bel odpadów, czy też tylko z ich wierzchu.

Nie wiadomo, czy skład odpadów był reprezentatywny dla całości przewożonego ładunku, a w szczególności, czy podnoszony udział w tym ładunku odpadów wielomateriałowych nie nosił cech śladowego zanieczyszczenia, nie wpływającego zasadniczo na jego kwalifikację, tym bardziej, że nawet WIOŚ w treści tego pisma nie zaprzecza, iż na przewożony ładunek składały się również odpady w postaci tworzyw sztucznych i gumy, tj. odpowiadające wskazanym w dokumentacji towarzyszącej ładunkowi. Wytknięty powyżej brak protokołów pobrania próbek w materiale dowodowym, rodzi dalsze konsekwencje. Z jednej strony bowiem trudno twierdzić zasadnie, że kierowca skarżącego miał możliwość samodzielnego zweryfikowania kwalifikacji odpadu oraz niezgodności między dołączoną do niego dokumentacją, a stanem rzeczywistym, skoro nie wiadomo w rzeczywistości, jaki udział w przewożonym ładunku posiadały odpady wielomateriałowe. Ponadto, brak tych protokołów czyni poczynioną przez WIOŚ kwalifikację odpadów za pozbawioną wiarygodnych podstaw, uzasadniając potrzebę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.

W ocenie Spółki, podstawę rozstrzygnięcia zawartego w decyzji stanowić powinny natomiast wyłącznie ustalenia własne organu prowadzącego postępowanie administracyjne.

Należy przy tym podkreślić, iż po dniu 7 września 2017 r. istniała możliwość przeprowadzenia przez organ I instancji własnych, przeprowadzonych z udziałem skarżącego oględzin zakwestionowanego ładunku stanowiącego odpady, w szczególności na potrzeby przeprowadzenia jego oględzin przez biegłego, rzetelnego pobrania wiarygodnych próbek, poddania ich badaniom oraz sporządzenia opinii biegłego co do kwalifikacji tych odpadów w świetle rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów. Na skutek zaniechania organów obu instancji w tym zakresie, zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do kategorycznego ustalenia, jakie odpady były przewożone przez skarżącego w dniu 7 września 2017 r. i w jakich proporcjach frakcji poszczególnych rodzajów, a tym bardziej do przypisania temu odpadowi konkretnego kodu. W tej sytuacji, jedynym wiarygodnym oznaczeniem kodu tego odpadu pozostało to przyjęte przez załadowcę przesyłki i wskazane w dołączonej do niego dokumentacji przewozowej. Wyklucza to natomiast możliwość przypisania skarżącemu naruszenia przepisów ustawy i tym samym wymierzenia mu kary pieniężnej. Z tego powodu, zaskarżona decyzja winna zostać w całości uchylona.

Skarżący podtrzymuje przy tym stanowisko wyrażone w jego odwołaniu, iż do chwili obecnej nie zakończyło się postępowanie prowadzone przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, przez co brak jest również informacji, czy nie wyniknął między polskim i niemieckim właściwym organem spór dotyczący klasyfikacji, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Nadto, wedle wiedzy skarżącego nie został wydany żaden akt administracyjny Inspekcji Ochrony Środowiska lub też wyrok sądu powszechnego dotyczący odpowiedzialności za nielegalne przemieszczenie odpadów. Tym samym, nie istnieje żaden dokument urzędowy, z którego można byłoby wyprowadzić domniemanie odnośnie do właściwej kwalifikacji odpadu przewożonego przez skarżącego w dniu 7 września 2017 r.

Odpowiadając na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2018 r., poz. 1302).

Rozpoznając sprawę w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną decyzji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej stanowi art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.), zwanej dalej "u.t.d.", zgodnie, z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W dniu 7.09.2017 r. dokonano kontroli zespołu pojazdów, którym kierował W. W.. Przedmiotem przewozu, jak wynikało z dokumentów był ładunek o kodzie 19 12 04 (zgodnie z wykazem odpady z tworzyw sztucznych i gumy). Towar był przewożony z [...] do Polski. Dowodem kontroli jest protokół kontroli drogowej sporządzony przez Inspektora Inspekcji Transportu Drogowego nr [...] W trakcie kontroli stwierdzono, że towar nie odpowiada odpadom zadeklarowanym w dokumentach. Stwierdzono wśród odpadów: folie, butelki plastikowe, opakowania po artykułach spożywczych, kartony wielomateriałowe, pianki poliuretanowe, rękawiczki gumowe, szmaty i ściereczki, drewno, przewody elektryczne, kołpaki samochodowe, elementy metalowe. Wszystkie odpady były zanieczyszczone odpadami pochodzącymi z gospodarstw domowych (resztki kuchenne). Uznano, że są to odpady o kodzie 91 12 12 lub 20 03 01. Sporządzono dokumentację fotograficzną ładunku.

Kierowca nie posiadał zezwolenia i zgłoszenia właściwych organów w Polsce i [...] na przewóz. Ustalenia dokonane w trakcie kontroli przez funkcjonariuszy Inspekcji Transportu Drogowego przy udziale Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we W. Delegatura w L., stanowią załącznik do ww. protokołu kontroli i stanowią odzwierciedlenie protokołu z oględzin dokonanych w dniu 7.09.2017 r. wspólnie przez przedstawicieli obu Inspekcji.

Ustalenia te potwierdzone zostały w protokole kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we W. Delegatura w L. nr [...] z dnia 7.09.2017 r., w notatce służbowej inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we W. Delegatura w L. z dnia 8.09.2017 r. W piśmie tego organu z dnia 5.10.2017 r., przesyłającym sprawozdanie i raport z badań odpadów stwierdzono, że przedmiotem transportu są odpady w postaci mieszaniny różnych frakcji, które należy klasyfikować pod kodem19 12 12.

Tymczasem odpady niesklasyfikowane pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Zgodnie z art. 3 pkt b i v, mieszaniny odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA, chyba że zostały wyszczególnione w załączniku IIIA, podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody. Przywóz ww. odpadów do Polski wymagał zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz w [...] i w Polsce.

Transport ww. odpadów został zabezpieczony przez funkcjonariuszy D. Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego we W. i jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 19 września 2017 r., zostały podjęte działania, na podstawie art. 24 ust 2 rozporządzenia nr 1013/2006, w przedmiocie zwrotu odpadów do kraju ich wysyłki.

Zgodnie z art. 2 pkt. 35 lit. a i b rozporządzenia WE nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. nielegalne przemieszczanie odpadów oznacza przemieszczanie odpadów dokonane bez zgłoszenia i zgody zainteresowanych właściwych organów. Zgodnie z art. 16 rozporządzenia należy w trakcie przemieszczania dołączyć do transportu, m. in., dokument zgłoszeniowy zawierający pisemne zgody oraz warunki określone przez zainteresowane właściwe organy.

W świetle dokonanych w kontrolowanej sprawie ustaleń, nie budzi żadnych wątpliwości Sądu, że doszło do naruszenia wskazanego w załączniku nr 3 do ustawy I.p. 4.5, polegającego na wwozie odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia, co sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł.

Nietrafny jest zatem podniesiony przez skarżącego w skardze zarzut dotyczący błędnego ustalenia stanu faktycznego.

Po pierwsze, w trakcie kontroli przesłuchanie kierowcy mogło odbyć się bez udziału strony. Takie uprawnienie organu, wyłączające zastosowanie art. 79 K.p.a., wynika wprost z art.73 ust. 1a u.t.d. W toku kontroli organ może dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody (art. 73 ust. 1 pkt. 3 u.t.d.).

Po drugie, zgodnie z art.7b K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy.

Niniejsza sprawa z pewnością jest złożona i w interesie społecznym leży jej niezbędne i szybkie wyjaśnienie, we współpracy różnych organów państwowych, tj. inspekcji transportu drogowego, policji i inspekcji ochrony środowiska.

Dodać też należy, że zgodnie z art. 76 ust. 1 K.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

W związku z powyższym za dowód w sprawie mógł zostać uznany protokół kontroli nr [...] sporządzony przez inspektorów D. Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska Delegatury w L., a także protokół kontroli D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nr [...] oraz wyniki badań zawartości odpadów znajdujących się na naczepie o numerze rej.

[...] przeprowadzonych przez Laboratorium ww. Wojewódzkiego Inspektoratu (sprawozdanie z badań nr [...]). Wskazać należy, że wyniki badań określają sposób i ilość pobranych do badania próbek. Skarżąca Spółka zapoznała się z tymi materiałami i mogła skorzystać z uprawnień art. 76 § 3 K.p.a.

Zauważyć należy, że zarzuty podnoszone w skardze nie tylko nie podważają treści wskazanych dokumentów ale także nie wskazują na jakiekolwiek merytoryczne przesłanki błędnego zakwalifikowania odpadów do kodu 19 12 12.

W ocenie Sądu, organ II instancji prawidłowo uznał ponadto, że w sprawie należało odmówić zastosowania przepisu art. 92 c ust. 1 u.t.d. Przepis ten wskazuje okoliczności egzoneracyjne, które stanowią podstawę dla uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie przepisu ustawy o transporcie drogowym lub odpowiedniego przepisu prawa unijnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że w pierwszej kolejności okolicznością egzoneracyjną jest siła wyższa, rozumiana jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec, mimo dołożenia należytej staranności. Za okoliczność egzoneracyjną uznawana jest również wyłączna wina osoby trzeciej, za której działania osoba naruszająca prawo nie ponosi odpowiedzialności.

Istotną przesłanką dla uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności za delikt administracyjny, jest wykazanie należytej staranności, a w szczególności wywiedzenie, że pomimo takiego wzorca postępowania zdarzenia będącego przyczyną naruszenia prawa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec. O ile w stosunkach danego rodzaju, przepis prawa administracyjnego nie określa konkretnych działań, jakie powinien podjąć przedsiębiorca w ramach swojej działalności, to odwołując się do kryteriów należytej staranności wypracowanych na gruncie prawa cywilnego, mając w szczególności na uwadze zawodowy charakter działalności przedsiębiorcy (art. 355 § 2 K.c.), należy wskazać, że staranność można określić zespołem pozytywnych cech, takich jak: pilność, sumienność, rozsądek, ostrożność, zapobiegliwość, dbałość o osiągnięcie zamierzonego celu, przezorność, rozwaga (por. A. Rzetecka-Gil, komentarz do art. 355; LEX 2011r.).

Miernik należytej staranności ma charakter obiektywny (abstrakcyjny). Dlatego zachowanie przedsiębiorcy powinno być oceniane przy uwzględnieniu cech danego rodzaju działalności gospodarczej, nie zaś pod kątem indywidualnych cech danego przedsiębiorcy. Wykroczenie przeciwko wymogowi należytej staranności, jeżeli prowadzi to do naruszenia prawa mającego postać deliktu administracyjnego, jest zawsze przejawem winy przedsiębiorcy i tym samym wyklucza możliwość powołania się na przepis art. 92c u.t.d. (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 214/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ II instancji trafnie stwierdził, że przedsiębiorca organizujący przewóz odpadów z [...] na teren Polski winien dochować należytej staranności i sprawdzić, czy kierowca przewozi odpady wskazane w dokumentach przewozowych.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.