Uzasadnienie
T. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie [...]zł, na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200).
W skardze T. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę, mając na uwadze treść art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazał, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 tej ustawy, w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja ostateczna nakładająca na stronę skarżącą karę pieniężną na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200).
W myśl art. 92a ust.1 omawianej ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie.
Zgodnie z art. 93 ust. 1 tej ustawy, karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6. W myśl art. 93 ust. 2 decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
Z powyższego przepisu wynika, że do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego, organ nie może przystąpić do egzekucji zaskarżonej decyzji ostatecznej. Decyzja taka nie podlega zatem wykonaniu z mocy prawa. W tej sytuacji nie ma możliwości uwzględnienia wniosku strony o udzielenie ochrony tymczasowej na mocy orzeczenia Sądu.
W tym stanie rzeczy, wobec złożenia przez T. M. skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z [...] r. nr [...] i niewydania przez Sąd w dacie niniejszego posiedzenia niejawnego rozstrzygnięcia o którym mowa w art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, stwierdzić należy, że decyzja ta nie podlega wykonaniu z mocy samego prawa.
Z tych przyczyn, mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.