Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego / Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z póź. zm./ w związku z art. 1 pkt 2, art. 2 pkt 1 i 7 oraz art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej / Dz. U. Nr 86, poz. 732 z póź. zm./ po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji z dnia [...] r. znak:[...] Prezydenta Miasta w sprawie odmowy przyznania zaliczki alimentacyjnej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ I instancji odmówił M. M. przyznanie zaliczki alimentacyjnej na dziecko D. M..
W odwołaniu strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 72 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 24 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
Kolegium przytoczyło treść art. 1 pkt 2 oraz art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej.
Organ II instancji stwierdził, że Prezydent Miasta ustalił na podstawie akt sprawy, iż dochód w rodzinie M. M. w przeliczeniu na osobę przekracza kwotę, o której mowa w art. 7 ust. 2 ww. ustawy, bowiem wynosi [...] złotych, a tym samym prawidłowo odmówił przyznania stronie zaliczki alimentacyjnej.
Kolegium wyjaśniło, że przepisy ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej są obowiązującym prawem, zaś ewentualną ich niezgodność z Konstytucją bądź ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi władny jest ocenić wyłącznie Trybunał Konstytucyjny. Do czasu wydania przez Trybunał stosownego orzeczenia nie zachodzi żadna okoliczność uzasadniająca inne rozstrzygnięcie w sprawie, niż wynikające z obowiązujących przepisów.
M. M. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jej uchylenie oraz "uznanie, że zaliczka alimentacyjna powinna być wypłacana od dnia złożenia wniosku tj. [...] r. do czasu wypełnienia przez stosowne instytucje art. 4 ust. 1,2,3 lub art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej". Zdaniem skarżącej, Kolegium utrzymując zaskarżoną decyzję bez ustosunkowania się do przesłanek, stojących u podstaw wniesionego przez nią odwołania, rażąco naruszyło prawo, a tym samym dobro jej dziecka. Skarżąca przyznała, że nie spełnia wymogu art. 7 ust. 2 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, lecz stara się o ww. zaliczkę, bowiem ojciec dziecka nie płaci na nie alimentów, a ona jest bezradna. Przyznanie przez organ ww. zaliczki spowodowałoby, że dłużnik alimentacyjny zostałby dłużnikiem państwa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm. / Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną, nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Skarga jest zasadna, lecz nie z powodów w niej podniesionych.
Organ odwoławczy obowiązany jest w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie.
W niniejszej sprawie organ II instancji, w trakcie jej rozpoznawania nie dostrzegł, że M. M. złożyła odwołanie od decyzji z dnia [...] r. Prezydenta Miasta z naruszeniem art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego tj. po upływie terminu 14 dni od dnia doręczenia powyższej decyzji stronie i wydał zaskarżoną decyzję. Decyzję organu I instancji doręczono zgodnie z art. 43 Kpa dorosłemu domownikowi – [...] skarżącej W. R., która podjęła się oddania go stronie w dniu [...] r. / zwrotne potwierdzenie odbioru ww. decyzji /, zaś odwołanie od niej skarżąca złożyła w polskim urzędzie pocztowym w dniu [...] r. Termin do złożenia odwołania upłynął stronie w dniu [...] r.
Zaskarżona decyzja z dnia [...] r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana z rażącym naruszeniem prawa, które skutkowało stwierdzeniem nieważności tejże decyzji, bowiem rozpatrzono odwołanie wniesione z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony. Uchybienie ustawowego terminu do złożenia odwołania powoduje bezskuteczność wniesionego odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ rozpatrując odwołanie wniesione z uchybieniem terminu dokonał weryfikacji w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 145 § 2 pkt 2 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm./, orzekł jak w sentencji.