Uzasadnienie
W dniu 4 czerwca 2014r. Stowarzyszenie, M. L., R. G. i Z. C. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na zarządzenie Burmistrza M. z dnia [...] w sprawie zmiany zarządzenia w sprawie sposobu ustalenia czynszu z tytułu najmu lokali wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego gminy.
Skarżący podali, iż pismem z dnia 30 maja 2014r. wezwali Burmistrza M. do usunięcia naruszenia prawa i uchylenie wskazanego zarządzenia.
Burmistrz M. udzielił odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z dnia 18 czerwca 2014r., w którym poinformował skarżących, że nie widzi podstaw do wycofania z obrotu zarządzenia z dnia [...].
W dniu 27 czerwca 2014r. Stowarzyszenie uiściło wpis sądowy od skargi w kwocie [...] zł.
Zarządzeniem z dnia 30 lipca 2014r. Sąd wezwał skarżących: M. L., R. G. i Z. C., każdego z osobna, do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie [...] zł. W terminie wymaganym do jego uiszczenia, wpis sądowy uiścili Z. C. i M. L. R. G. w piśmie z dnia 8 sierpnia 2014r. zwrócił się do Sądu z prośbą o umorzenie lub odroczenie opłaty sądowej od skargi.
Zarządzeniem z dnia 21 sierpnia 2014r. Sąd zwrócił się do R. G. do wskazania, czy jego pismo z dnia 8 sierpnia 2014r. stanowi wniosek o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie Sądu, doręczono pełnomocnikowi R. G. w dniu 28 sierpnia 2014r. Do dnia dzisiejszego skarżący na wezwanie Sądu nie odpowiedział.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem skargi wniesionej przez Stowarzyszenie, M. L., R. G. i Z. C. jest zarządzenie Burmistrza M. w sprawie zmiany zarządzenia w sprawie sposobu ustalenia czynszu z tytułu najmu lokali wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego gminy. Zaskarżony akt podlega kognicji sądów administracyjnych stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.
Przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli zaskarżonej czynności Sąd zobowiązany jest ocenić, czy skarżący dopełnili wszystkich wymogów poprzedzających czynność wniesienia skargi, w tym czy wyczerpali przewidziany prawem tryb. Skargę do sądu na akt lub czynność o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). W takim przypadku, zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 §1 P.p.s.a.).
Wprawdzie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa może być skierowane w dowolnym terminie, byle tylko zostało skierowane przed wniesieniem skargi do sądu, jednakże jest ono czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są zatem wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienie 7 sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., OSA 2/2002, ONSA 2003/1, poz. 2).
Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie może zostać potraktowane jako czynność wielokrotna, ponieważ raz złożone wywołuje określone skutki prawne. Dopuszczenie możliwości kilkakrotnego składania przez ten sam podmiot wezwania do usunięcia naruszenia prawa w odniesieniu do określonego aktu, przy jednoczesnej możliwości jednokrotnego złożenia odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w klasycznym postępowaniu administracyjnym, stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej zasady równości podmiotów wobec prawa wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP jak i przepisu art. 78 Konstytucji.
Z akt sprawy wynika, że Stowarzyszenie, M. L., R. G., Z. C. w piśmie z dnia 30 maja 2014r. wezwali Burmistrza M. do usunięcia naruszenia prawa w zarządzeniu nr [...].
Jednakże Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Stowarzyszenie skierowało wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w stosunku do zaskarżonego zarządzenia po raz drugi. Z akt sprawy o sygn. II SA/Sz 358/14 wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 maja 2014r. odrzucił skargę Stowarzyszenia na zarządzenie Burmistrza M. z dnia [...]. Przed wniesieniem skargi w sprawie o sygn. II SA/Sz 358/14 Stowarzyszenie wystosowało do Burmistrza M., wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia 3 lutego 2014r.
Mając na uwadze powyższe, uznać należy że skarżące Stowarzyszenie skonsumowało uprawnienie określone w art. 52 § 3 P.p.s.a., dlatego też ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia 30 maja 2014r. w stosunku do tego samego zarządzenia, nie może wywołać skutku prawnego w postaci uprawnienia do złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Z tych wszystkich względów, skarga Stowarzyszenia podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z mocy art. 58 § 1 pkt 6 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie wpisu na rzecz Stowarzyszenia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 214 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki.
Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 P.p.s.a.). Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie, skarżący R. G. został wezwany przez Sąd do wskazania, czy jego pismo z dnia 8 sierpnia 2014r. stanowi wniosek o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 28 sierpnia 2014r. Zatem ostatnim dniem do wykonania zobowiązania Sądu był dzień 4 września 2014r. Skarżący do dnia dzisiejszego na wezwanie Sądu nie odpowiedział ani wpisu nie uiścił.
Z powyższych względów skarga R. G. na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. podlega odrzuceniu.