Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 i art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zmianami) orzekł o utracie przez W. M. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że przyczyną utraty statusu osoby bezrobotnej była odmowa bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia. Stwierdził również, odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie 90 dni w wyniku ponownej rejestracji.
Pismem z dnia [....] r. W. M. zwrócił się do organu I instancji o anulowanie decyzji pozbawiającej go statusu osoby bezrobotnej. Podał, że decyzja ta została podjęta na skutek zapisu umieszczonego w karcie referencyjnej stwierdzającego, iż cyt. " kandydat nie został przyjęty z powodu braku motywacji oraz nieodpowiednim dla kandydata charakterze pracy", albowiem w podaniu o pracę użył sformułowania: " na eksponowanym stanowisku [...]".
W. M. zarzucił, że nikt nie rozmawiał z nim na temat warunków i zakresu proponowanej pracy i stąd też stwierdzenie o braku motywacji do jej podjęcia jest niezasadne. Podał również, że o pracę na [...] ubiegało się około [...] osób i stąd też nie można jednoznacznie stwierdzić, że pracodawca wybrałby właśnie jego.
W piśmie z dnia [...] r. zatytułowanym: "Sprzeciw od decyzji pozbawiającej mnie statusu osoby bezrobotnej", skierowanym do Wojewody, W. M. zawarł zarzuty dotyczące decyzji pozbawiającej go statusu osoby bezrobotnej. Wniósł również zastrzeżenia do pracy organu zajmującego się pośrednictwem pracy uznając, że jego działania naruszają Konstytucję RP oraz Prawa Człowieka. Podobne uwagi odniósł do funkcjonowania ośrodka pomocy społecznej oraz udzielania przez tę jednostkę pomocy finansowej
Wojewoda decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy powołując się na treść art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz definicję "odpowiedniego zatrudnienia" zawartą w art. 2 ust. 2 pkt 16 powołanej wyżej ustawy stwierdził, że podnoszone w odwołaniu argumenty, iż praca [...] nie odpowiada W. M. nie mogą stanowić podstawy do zmiany decyzji. Nadto wskazano w decyzji, że podjęcie przez bezrobotnego nie posiadającego prawa do zasiłku dla bezrobotnych proponowanego zatrudnienia umożliwiłoby uzyskanie dochodu i poprawę jego sytuacji życiowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie W. M. nie zgodził się z decyzją Wojewody i podniósł, że w karcie referencyjnej bezpodstawnie umieszczono sformułowanie o braku motywacji do pracy oraz odmowie przyjęcia zatrudnienia. Skarżący zarzucił, że wbrew twierdzeniom organu napisał podanie o przyjęcie do pracy w Szkole [...], dwukrotnie dowiadywał się o jego rozpatrzenie a następnie otrzymał zwrot karty referencyjnej z adnotacją, której treść kwestionuje. Podniósł również, że nikt z nim nie rozmawiał na temat podjęcia zatrudnienia oraz warunków pracy.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej według kryterium zgodności z prawem. Oznacza to między innymi, że sąd kontrolując zaskarżoną decyzję bada, czy decyzja ta jest zgodna z przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz czy w toku postępowania nie zostały naruszone w sposób istotny przepisy procedury administracyjnej. W przypadku ustalenia, że decyzja obarczona jest istotnymi wadami prawnymi sąd- w zależności od ustalonego rodzaju i stopnia naruszenia decyzje taką uchyla lub stwierdza jej nieważność.
W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, a wniesiona skarga jest zasadna.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zmianami), zgodnie z którym starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 pozbawia bezrobotnego statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni.
Dla prawidłowego zastosowania powołanego wyżej przepisu, orzekające w sprawie organy administracji miały obowiązek ustalić w sposób nie budzący wątpliwości, że bezrobotny, któremu przedstawiono propozycję odpowiedniego zatrudnienia, czyli takiego, które odpowiada wymogom określonym w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, odmówił podjęcia tego zatrudnienia bez uzasadnionej przyczyny.
Okolicznością w sprawie bezsporną i przyznana zarówno przez skarżącego jak i organy orzekające w sprawie jest przedstawienie W. M. przez pracownika Urzędu Pracy oferty pracy złożonej przez Szkołę [...], z której wynikało, że Szkoła posiada wolne miejsce pracy na stanowisku [...].
Bezsporne jest również i to, że skarżący otrzymał kartę referencyjną, z którą udał się do wskazanego pracodawcy oraz to, że złożył podanie o przyjęcie do pracy.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika natomiast ani to jednoznacznie, ani w sposób dorozumiany, że skarżący odmówił przyjęcia przedstawionej mu propozycji pracy.
Karta referencyjna, którą otrzymał bezrobotny wraz z ofertą zatrudnienia w Szkole [...] oraz zapisy w niej zawarte organy obu instancji uznały za wystarczający dowód do stwierdzenia, że skarżący odmówił podjęcia zatrudnienia.
W ocenie Sądu dowód ten nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o pozbawieniu bezrobotnego statusu bezrobotnego. Karta referencyjna zawiera zapisy o braku motywacji skarżącego do pracy, jednakże nie wiadomo, kto adnotacje tę sporządził oraz w jakich okolicznościach.
Nadto subiektywna ocena osoby, która zapis ten sporządziła nie może być uznana za równoznaczną z odmową podjęcia zatrudnienia.
Brak motywacji do pracy kandydata do podjęcia zatrudnienia jest oceną kandydata dokonaną przez pracodawcę i może stanowić element negatywnej weryfikacji w sytuacji, gdy o konkretne miejsce pracy ubiega się większa ilość osób, nie tylko osoba bezrobotna, skierowana przez właściwy urząd pracy.
W tak istotnej dla osoby pozostającej bez pracy kwestii- pozbawienia statusu bezrobotnego, organy administracji orzekające w tej sprawie winny ze szczególną uwagą badać okoliczności sprawy przy użyciu wszelkich dostępnych w procedurze administracyjnej środków dowodowych. Odmowa podjęcia zatrudnienia przez bezrobotnego nie może budzić żadnych wątpliwości.
Organ odwoławczy, którego obowiązkiem jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, nie dokonał analizy dowodów stanowiących podstawę wydania decyzji o pozbawieniu statusy bezrobotnego, nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu, lecz bezkrytycznie powielił stanowisko organu I instancji.
Skoro organy I i II instancji wydały decyzje z naruszeniem obowiązujących w Kodeksie postępowania administracyjnego zasad postępowania dowodowego, w szczególności art. 7 i 77 tej ustawy, to obowiązkiem Sądu było ich uchylenie, albowiem nie odpowiadały prawu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) orzekł jak w sentencji. W kwestii wykonalności decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy, co oznacza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.