Uzasadnienie
P.Ł. pismem z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Komendancie [...] w [...] z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie kary dyscyplinarnej upomnienia.
W odpowiedzi na skargę, [...] Komendant [...] w [...] wyjaśnił, że P.Ł. jest mianowanym na stałe strażakiem, pełniącym służbę w Komendzie [...] w [...]. Decyzją z dnia [...] r. Komendant [...] w [...] wymierzył skarżącemu karę dyscyplinarną upomnienia. Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] r., Komisja Dyscyplinarna przy [...] Komendancie [...] w [...] uchyliła powyższą decyzję z dnia [...]r.
Od opisanego wyżej orzeczenia z dnia [...] r., P.Ł. złożył odwołanie, które wraz z aktami sprawy dyscyplinarnej zostało przekazane do Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie [...] w [...].
W dalszej części odpowiedzi na skargę organ zaznaczył, że P.Ł. niezależnie od odwołania złożonego od orzeczenia z dnia [...] r. wniósł przedmiotową skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]
Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczną kontrolę zarzutów skargi poprzedza analiza spełnienia przesłanek dopuszczalności skargi, w tym wyczerpania przez stronę środków zaskarżenia.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a.).
W świetle powołanego przepisu należy stwierdzić, że skargę do Sądu można skutecznie złożyć od decyzji ostatecznej, co do zasady decyzji organu drugiej instancji.
Przedmiotem skargi jest orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Komendancie [...] w [...] wydane, w trybie postępowania dyscyplinarnego, na podstawie art. 118 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2016 r. poz. 603 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".
Zgodnie z art. 121 ust. 1 powołanej ustawy – w sprawach dyscyplinarnych strażaków orzekają komisje dyscyplinarne. Dla strażaków mianowanych na stałe, w pierwszej instancji – komisje dyscyplinarne działające przy komendantach wojewódzkich Państwowej Straży Pożarnej (art. 121 ust. 1 pkt 2 lit. a), w drugiej zaś instancji – Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej (art. 121 ust. 1 pkt 2 lit. b). Stosownie do art. 124 f od orzeczenia komisji dyscyplinarnej wydanego w pierwszej instancji przysługuje odwołanie obwinionemu lub jego obrońcy i rzecznikowi dyscyplinarnemu. Na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne w drugiej instancji stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, stosownie do art. 124j ustawy.
Jednocześnie, zwrócić należy uwagę na stanowisko wyrażone w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2011 r., sygn. I OPS 4/10 (publ. LEX nr 672627), zgodnie z którym postępowanie wszczęte przed właściwą komisją dyscyplinarną na podstawie art. 118 ust. 2 ustawy jest postępowaniem dyscyplinarnym i na orzeczenie kończące to postępowanie w drugiej instancji stronie służy skarga do sądu administracyjnego zgodnie z art. 124j ustawy.
W świetle powołanych przepisów należy stwierdzić, że przedmiotowa skarga została złożona przez P.Ł. bez wyczerpania przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia, bowiem od zaskarżonego w niniejszym postępowaniu orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przy [...] Komendancie [...] w [...] z dnia [...] r., wydanego w trybie dwuinstancyjnego postępowania dyscyplinarnego, przysługiwało zgodnie z pouczeniem zawartym w tym rozstrzygnięciu, odwołanie do organu drugiej instancji czyli Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie [...] w [...]. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, P.Ł. złożył odwołanie do ww. Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej, jednocześnie wnosząc także skargę na to rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...].
W okolicznościach niniejszej sprawy, podkreślenia wymaga, że dopiero od orzeczenia wydanego przez Odwoławczą Komisję Dyscyplinarną, przysługuje skarżącemu ewentualna skarga do sądu administracyjnego.
W judykaturze został wyrażony pogląd, zgodnie z którym niedopełnienie przez wnoszącego skargę, środków zaskarżenia, jest jedną z przesłanek niedopuszczalności skargi, o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. B. Dauter, B. Gruszczyński i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009 r., s.194), a w konsekwencji skutkuje jej odrzuceniem.
W tej sytuacji należało orzec o odrzuceniu skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.