Uzasadnienie
R. S. pismami z dnia 18 kwietnia 2016 r. oraz z dnia 17 maja 2016 r., zatytułowanymi "odwołanie od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 21 marca 2016 r.", wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy G. z dnia [...] r., wydaną w sprawie częściowego umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, których wysokość ustalona została decyzją z dnia [...] r., w wysokości [...] zł, tj. 1% od łącznej kwoty wypłaconych świadczeń podlegających zwrotowi.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarga R. S. (pismo z dnia 18 kwietnia 2016 r.) zostało wniesione do Sądu za pośrednictwem organu pierwszej instancji w dniu 18 kwietnia 2016 r. Organ ten przekazał skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w dniu 29 kwietnia 2016 r., co wynika z pieczęci znajdującej się na zwrotnym poświadczeniu odbioru pisma przez organ drugiej instancji (dowód: k. 10 akt sądowych). Natomiast pismo skarżącego z dnia 17 maja 2016 r., stanowiące w istocie powtórzenie pisma z dnia 18 kwietnia 2016 r., wpłynęło do Kolegium w dniu 20 maja 2016 r.
Skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2016 r. Sąd odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez skarżącego zakresie z powodu oczywistej bezzasadności wniesionej skargi. Postanowienie to jest prawomocne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest wniesienie skargi w ustawowym terminie.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przy czym datą wniesienia skargi do sądu jest data złożenia jej bezpośrednio w organie, bądź nadania w urzędzie pocztowym do właściwego organu.
Jak stanowi art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia.
Wynikająca z art. 54 § 1 P.p.s.a. zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu, który wydał skarżoną decyzję, skutkuje tym, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub za pośrednictwem innego organu administracji publicznej, sąd ten (lub organ) powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd lub też inny organ, w tym przypadku przez Burmistrza G., na adres właściwego organu administracji publicznej, czyli tego, który wydał zaskarżone orzeczenie (por.: postanowienie NSA z 1 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1233/10, opubl. w Lex nr 663561).
Z akt sprawy wynika, że skarżący otrzymał decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 21 marca 2016 r. - w dniu 25 marca 2016 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, za pośrednictwem SKO w S, przewidziany w art. 53 § 1 P.p.s.a., upływał w dniu 25 kwietnia 2016 r.(poniedziałek). Skarżący wniósł wprawdzie skargę w dniu 18 kwietnia 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), jednakże uczynił to z naruszeniem zasady zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego, gdyż złożył skargę w organie pierwszej instancji. Pismo z dnia 18 kwietnia 2016 r. zostało przekazane przez Burmistrza G. do właściwego organu (SKO w S.) dopiero w dniu 29 kwietnia 2016 r. i właśnie ta data wskazuje moment skutecznego wniesienia skargi.
W świetle powyższego skarżący nie zachował terminu do wniesienia skargi.
Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie - o odrzuceniu skargi.