Uzasadnienie
W dniu [...] r. K. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w[...] z dnia[...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego
Postanowieniem z dnia [...] r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na mocy powyższego postanowienia Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła jako pełnomocnika adwokata K. H..
Wyrokiem z dnia[...] r. oddalono powyższą skargę i zasądzono od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokat K. H. kwotę 292,80 zł zawierającą należny podatek od towarów i usług, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego wskazując jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone przez stronę w całości. Do pisma adwokat dołączył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] oraz kserokopię dowodu nadania opinii na adres skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie, w ramach prawa pomocy, określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Do czynności o których mowa w art. 250 P.p.s.a., należy w myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Z § 2 ust. 2 rozporządzenia wynika, że podstawę zasądzenia powyższej opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 rozporządzenia. Opłata ta nie może być jednak wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Sąd przy ustalaniu opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, bierze pod uwagę rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz wymagany nakład pracy adwokata (§ 3 ust. 1 rozporządzenia).
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji dla adwokata wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Sąd orzekając o wysokości opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa procesowego z urzędu, obowiązany jest do podwyższenia opłaty o kwotę podatku od towarów i usług, liczoną według stawki obowiązującej w dniu orzekania (22%) (§ 2 ust. 3).
Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że prowadził sprawę w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 50% stawki tj. w kwocie 120 zł, powiększone o podatek VAT wg stawki 22 % tj. o kwotę 26,40 zł.
Z tych względów, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należało orzec jak w sentencji.